Donderdag 27/06/2019

Filmrecensie

'Voyage of Time': kan Cate Blanchett wat vaker haar klep houden?

Beeld rv

Dertig jaar lang werkte Terrence Malick aan Voyage of Time, een natuurdocumentaire over het ontstaan van ons universum. Het resultaat is zoals te verwachten viel oogverblindend mooi, maar bijzonder zweverig.

Wat moet het heerlijk zijn om als Terrence Malick door het leven te gaan. Geen mens die zich zo kan verwonderen over de pracht van een grassprietje, de glorie van een zonnestraal of het hemelse gefluit van een vogel. Malicks adoratie voor fauna en flora was altijd op de achtergrond te zien in prachtfilms als Days of Heaven, The Thin Red Line en The New World, maar Voyage of Time moest zijn ultieme liefdesverklaring aan Moeder Natuur worden. Dertig jaar heeft hij eraan gewerkt, lustig beelden sprokkelend in de verste uithoeken van de planeet.

"Oh Mother", mijmert de stem van Cate Blanchett, terwijl op het scherm geisers pruttelen en sterren worden geboren. Voyage of Time vertelt in anderhalf uur tijd zomaar eventjes de volledige geschiedenis van ons universum, met een mengeling van majestueuze natuurbeelden en esthetisch verantwoorde computersimulaties. Zelfs de dinosaurussen, die al eens kwamen piepen in The Tree of Life, zijn ook weer van de partij.

Spacecake

Voyage of Time werkt het best als een visualisering van Malicks wereldbeeld: volgens hem is alles verbonden. Het allerkleinste met het allergrootste. Een close-up van een dierenoog wordt een heel sterrenstelsel, een rozige rotsformatie lijkt wel de binnenkant van een baarmoeder. Alles is één – een inzicht dat iemand in onze vriendenkring ook weleens had na het verorberen van een iets te groot stuk spacecake.

Beeld rv

Maar de aardse harmonie is in gevaar. "Moeder, waarom hebt u ons verlaten?", weeklaagt Blanchett. Malick schetst een beeld van een gevallen paradijs, en een mensheid die zich afvraagt waar haar zwijgende schepper zich schuilhoudt terwijl alles naar de verdoemenis gaat. Schokkerige beelden, gedraaid met een gsm, onderbreken nu en dan natuurpracht met chaotische taferelen uit de moderne wereld.

'Double Rainbow'

Met zijn metafysische aanpak is Voyage of Time een natuurdocumentaire als geen ander. Meer een visueel gedicht dan een National Geographic-reportage. Maar voor wie enigszins vertrouwd is met het werk van Malick, heeft de film weinig nieuws te bieden. Het valt zelfs enigszins verwonderlijk te noemen dat de 74-jarige regisseur in al die decennia dat hij hieraan werkte, niet tot diepere inzichten is gekomen. Integendeel, met zijn naïeve poëzie doet Malick ons steeds meer denken aan die man van dat virale 'Double Rainbow'-filmpje op YouTube: "Whoaaa, what does it mean??"

Zo wordt de esoterische voice-over op den duur ook de achilleshiel van deze prent. Nooit gedacht dat we dit zouden zeggen, maar had Cate Blanchett echt niet wat vaker haar klep kunnen houden? Om maar te zeggen: rep u naar de bioscoop en bekijk deze film op een zo groot mogelijk scherm, maar hou wel uw oordopjes binnen handbereik.

Voyage of Time speelt vanaf morgen 4/7 in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden