Maandag 21/10/2019

Filmrecensie

'Visages Villages': Het portret van een verdwenen Frankrijk

Agnès Varda - Visages Villages Beeld RV

Nood aan een opkikker? Geef u over aan de excentrieke documentaire Visages Villages, en laat het onwaarschijnlijke duo Agnès Varda en JR een kamerbrede glimlach op uw gezicht toveren.

*** Dit artikel dateert van 4 juli 2017. De film is opnieuw te zien tijdens het documentairefestival Docville. ***

Wie er binnenkort zal zegevieren in de Tour de France? Wij durven er geen uitspraken over te doen. Maar wie de winnaar wordt van Agnès Varda’s eigen, bescheiden rondje van Frankrijk, is wel al duidelijk: u!

In Visages Villages trekt het 89-jarige filmmonument (Cléo de 5 à 7) samen met de veel jongere street artist JR naar kleine dorpjes om er de lokale bevolking te fotograferen en in gigantisch formaat op muren te kleven. De hipster en de gekke oma, samen op roadtrip: onvermijdelijk toveren ze een kamerbrede glimlach op uw gezicht.

Bij momenten voelt de hele opzet bijna té licht en té cute. Maar uiteindelijk is het zoals met een goed item in ‘Man Bijt Hond’: een lollige gimmick kan heel wat mooie en oprechte dingen teweegbrengen. Varda en JR trakteren de vergeten dorpsbewoners op een flinke dosis eigenwaarde. Ze blazen de kleine man op tot mythische proporties, geven onzichtbare mensen een (reusachtig) gezicht. Dat zou je een politieke daad kunnen noemen, een vrolijk tegengif tegen het gevoel van onmacht dat heel wat mensen in de armen van populisten drijft.

Afscheidsbrief

Visages Villages is ook een reis door het verleden. De dochter van een mijnwerker herinnert zich hoe haar moeder elke avond het zwart van haar vaders rug schrobde in de woonkamer. Een boer, die tegenwoordig moederziel alleen op zijn computergestuurde tractor zit, vertelt hoe anders (en hoeveel socialer) zijn job vroeger was. Dit is het portret van een verdwenen Frankrijk.

Maar Varda trekt ook de parallel met haar eigen verval. Langzaamaan verliest ze haar zicht – rampzalig, voor iemand die van beelden haar leven gemaakt heeft. Gelukkig is Varda’s geest wel nog scherp: haar kenmerkende grillige associaties en frisse woordgrapjes geven de film kleur.

Terloops komt de nabijheid van de dood aan bod. “Ik ben er niet bang voor, maar ik denk er wel veel aan”, zegt Varda met de glimlach. Een goederentrein, bedrukt met een foto van haar ogen, rijdt langzaam weg. Een ontroerend beeld. Is dit Varda’s afscheidsbrief aan de Zevende Kunst? Wij zijn blij dat we mochten meelezen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234