Dinsdag 22/10/2019

Albumrecensie

'Violence' van Editors: knuffelzachte apocalyps

Beeld © Rahi Rezvani

U houdt hartstochtelijk van hen of u haat hen hartsgrondig, maar Editors blijven op Violence keurig op koers. De impressionante producties en het straffe songmateriaal verrassen misschien de grootste sceptici.

Je moet het willen maar vooral kúnnen: uppercuts van popsingles schrijven met breed uitwaaierende refreinen vol woest opspattende gitaarriffs, bombastische drums die oorlogszucht suggereren, zinderende synthtapijten en zangpartijen zo manisch of euforisch dat ze een halve festivalweide op de barricades kunnen trekken. U2 draaide er in zijn gloriejaren de hand niet voor om, Coldplay pakte eveneens uit met een bataljon zielsverheffende hitparadekrakers, zoals ook Snow Patrol en zelfs indie-lieveling Arcade Fire. 

Ook Editors onthulde al vroeg in zijn carrière een lust naar stadiondemagogie en schreef een resem vlot meebrulbare anthems, op maat gesneden voor het doorsnee halfdronken festivalpubliek (‘An End Has A Start’, ‘Papillon’, ‘A Ton Of Love’ - we noemen er een handvol).

Oorlogstank

Op Violence, de zesde plaat van het Britse kwartet, heet het prijsbeest ‘Magazine’. De song spoelt aan met het type vals-angelieke sfeertje dat Simple Minds ooit over ‘Belfast Child’ drapeerden. “Gotta quench that thirst”, bezweert Smith ons, waarop de drums in overdrive gaan en de zanger zijn beste falset bovenhaalt. Het nummer barst uit zijn voegen met een fors galopperend ritme, duur geproduceerde, retestrak beteugelde gitaren en Smith die furieus uithaalt naar een niet nader genoemde volksmenner/politicus: “Now talk the loudest with a clenched fist / Top of a hit list, gag a witness”. ‘t Is eerder een oorlogstank dan een popsong, eerlijk gezegd. Misschien dankzij dat onweerstaanbare laagje weerbarstige elektronica dat vervaarlijk onder de groove schoddert.

Ook in de newwave-elektro van ‘Hallelujah (So Low)’ huist een flardje Nine Inch Nails: halverwege ontvlamt het lied als een insect onder een gloeiendhete loep, met dank aan een motherfucker van een apocalyptische synth. Nogal wiedes: achter de knoppen van Violence zaten niet alleen Leo Abrahams (producer voor Wild Beasts en Oscar & The Wolf) en topengineer Alan Moulder (Gary Numan, Nine Inch Nails) maar vooral elektronaut Benjamin John Power, één helft van Fuck Buttons, die onder het alias Blanck Mass verschroeiende noise creëert. In loondienst van Editors laat hij nu en dan zijn analoge synth-bakken loeien, knarsen en kraken, zij het ingesnoerd door de gesofisticeerde stadionproductie. Het verleent sommige songs het broodnodige trommelvliesversplinterende je ne sais quoi, zeg maar.

Politiek

Violence wordt door zijn makers voorzichtigjes een lichtjes politiek getinte plaat genoemd. Hoewel de liedjes “opgesloten zitten in een veilige kamer, ver weg van de angsten daarbuiten en de moderne zorgen van alledag”, aldus Smith in de bio bij de plaat. Klinkt als: we kijken wel eens naar het televisiejournaal maar geëngageerde, goed onderbouwde politieke songs moet u niet van ons verwachten. Fair enough. Als we duiding willen, vragen we het wel aan Thom Yorke. Of aan Mia Doornaert. Altijd lachen.

Frontman Tom Smith in het midden. Beeld © Rahi Rezvani

De snuif electronic body music doet ook het titelnummer deugd, evenals ‘Cold’, dat soms akelig dicht bij onnozel progrockpathos komt maar telkens het zwalpende boeltje weer rechttrekt, met het zweet op het voorhoofd. ‘No Sound But The Wind’ kent u al jaren van op Studio Brussel. Raar dat Editors het nodig vonden toch nog een definitieve studioversie van het liedje op te nemen. Eerlijk? Ze verbleekt bij de grijsgedraaide live-opname van op Rock Werchter. 

Cheesy bollocks

Het halfbakken poptheater van ‘Darkness At the Door’ of van ‘Counting Spooks’ omzeilen wij dan weer met een snelle muisklik op Spotify. Tom Smith mag misschien memorabele refreinen hebben verzonnen, hij is ook op déze Editorsplaat kwistig met cheesy bollocks die nog lang hardnekkig blijft nageuren. “Holding it together!” kweelt hij melodramatisch in laatstgenoemde liedekijn, over een blikkerige discobeat. Barely, Tommy-boy.

Nee, we gaan niet het indie-mietje uithangen en deze fonkelnieuwe Editors met vers opgeblonken dédain bejegenen. Onze puberjaren liggen immers achter ons. The Back Room blijft nog steeds onze favoriete Editorsplaat, ja, maar het zou idioot zijn die jeugdige furie herhaald te willen zien. Wat rest? Een wat onevenwichtig maar bij momenten puik album van een band die zonder schroom lang en hard naar zichzelf in de spiegel mag staren. Niet vergeten de neusharen bij te trimmen, jongens.

Violence is uit op PIAS.

Editors spelen op 17/3 in een uitverkocht Antwerps Sportpaleis.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234