Vrijdag 18/10/2019

Albumrecensie

'Villains' van Queens of the Stone Age: heupwiegen met bloed op de tanden

Beeld rv Andreas Neumann

Wat pikt u nog van Queens of the Stone Age na al zijn muzikale bochtenwerk? Een poppy, dansbare plaat geproduceerd door Mark Ronson? Welaan, dan!

“You get right up and sit back down / a revolution is one spin around”, zingt Joshua Homme in de vierkanten seksrock van ‘Domesticated Animals’ met een sneer en een snauw die alleen uit zijn verdorven brein kunnen komen. Dat belooft!

Queens of the Stone Age klimmen met Villains uit het dal waarin voorganger ...Like Clockwork lag te sudderen als een borrelende poel verse lava. Dat was Hommes comedown-plaat: het relaas van een tochtje door zijn persoonlijke hel, veroorzaakt door fysieke kwalen, een operatie die hem bijna het leven kostte en een motherfucker van een daaropvolgende burnout. 

Maar kijk, de Rosse Reus is terug en heeft zin om te dansen. Mark Ronson, de man die voor Amy Winehouse wonderen verrichtte en tevens de maker van de monsterhit ‘Uptown Funk’, mocht de boel produceren. Rare keuze? Ja, maar de mayonaise pákt.

Hapklaar

Zullen we even het achterste van onze tong laten zien om te bewijzen dat we niet zomaar gemakshalve deze zevende Queens-plaat met vier sterren lauweren? Waarom? Omdat dit nu eenmaal de Queens zijn, quoi. Omdat het vakmanschap, het onaantastbare cool en de schwung van Joshua Homme en zijn Californische kornuiten in het verleden moeiteloos minder briljante momentjes op hun albums konden verdoezelen. Vooruit dan: van de eerste twee luisterbeurten van Villains werden wij niet meteen vrolijk. 

Sterker, we werden er bepaald sikkeneurig van. Waar zat die drastische stap voorwaarts of die stilistische bocht die je in het verleden bij elke nieuwe Queens-plaat voorgeschoteld kreeg? Waarom bleven deze songs niet meteen plakken zoals het materiaal van Rated R of het machtige Songs for the Deaf dat ooit deden? 

Moesten sommige liedjes écht zo compact en hapklaar aandoen? Waar waren de aardedonkere woestijntinten die we zo graag met Homme en co associëren? En waarom klinkt Homme in sommige nummers alsof hij in zijn badkamer staat te zingen/galmen?

Air Wick

Wie de borelingen van zijn helden zelden kritiekloos tot zich neemt, zal even moeten doorbijten. Villains is niet het soort zompige, log voortploeterende grooveplaat die, pakweg, Lullabies to Paralyze en …Like Clockwork waren. Noch is het een onverschrokken staaltje blufpoker zoals Rated R of Era Vulgaris, albums die zich met de kop vooruit uit een kanon lieten schieten, Evil Knievel-stijl. Take it or leave it. 

Beeld rv

Nee, Villains sluit compromissen, maar houdt de vingers achter de rug gekruist. De gitaarriffs doen massief aan, maar stutten kwikzilveren poprefreintjes. Dan weer strijkt een liedje balsem over je gedeukte ziel om vervolgens benzine over je schedel te kieperen en een lucifer in je trommelvlies te pleuren. 

Zeker, Homme wil bovenal behagen in deze songs. Achter elk refrein hangt een doosje Air Wick om de hinderlijke zwavelgeur te verdrijven. In de springerige single ‘The Way You Used to Do’ stopt Homme zijn demonen in een juwelenkistje, voor later, maar nu mogen ze even weg. “My heart, a ding-a-ling / A puppet on a string / C’est la vie / So lay your hands across my beating heart, love”, klinkt het. Da’s onnozel, sinister en schattig tegelijk en meteen tekenend voor heel deze plaat.

Heibel in de keet

Ook op ‘Feet Don’t Fail Me Now’ mag worden gedanst. Nu ja, het lijkt wel alsof Homme er in een foute vrijgezellenbar onder een discobol staat te heupwiegen met in de ene hand een pintje en in het andere een shotgun. “Dansen, motherfucker, dansen! Of ik knal je gezicht weg!” Euhm, ja, soms duikt Homme op in onze nachtmerries. 

Head Like a Haunted House’ zoekt dan weer heibel in diezelfde schimmige keet. Wij horen The Cramps en Billy Idol op een hyperkinetisch ritme waar dommige flutgroepjes als The Amazons een moord voor zouden begaan. “Your head's like a haunted house”, spuugt Homme, “A trutti frutti written over the caption / Miss diagnosis a-with-a the moistest / Cue the evil smile”. Iemand mept een bierflesje kapot op de toog. Er wordt met stoelen gesmeten. De eerstvolgende die grijnst, heeft bloed op z’n tanden zitten.

Het QOTSA van na de burnout plakt pas écht aan je ribben wanneer de band zijn eigen verleden herinterpreteert. Zoals in het voortreffelijke ‘The Evil Has Landed’, stonerrock uit het verzengende Joshua Tree, waar de maan steevast weerwolven baart. Strakke groove, Hommes plagerige falsetje, een gitaarsolo met de paniek van een gillende keukenmeid, bronzen zangharmonieën, een opbouw van woestijnbodem tot aan de Sojoez MS. De song eindigt als stampende punkrock. "Rrrrrriiiaaaaahhh!", gilt Homme tenslotte en pleurt nog één van zijn klagerige, jankende gitaarmotiefjes de nacht in. Prrrrrachtig. 

Vals niemendalletje

‘Fortress’ is één van die introspectieve treursongs die Homme is beginnen schrijven nadat hij bijna vijftien jaar geleden zijn compadre Nick Oliveiri uit de band flikkerde. Het is een nummer over op je bek gaan en weer rechtkrabbelen, een sport die Homme als geenander onder de knie heeft. “Every fortress falls / It is not the end / It ain't if you fall / But how you rise that says / Who you really are / So get up and come through / If ever your fortress caves / You're always safe”. Yep, een popsong met een gouden refrein, zoals Homme er van ons nog mag schrijven.

We zijn evenmin vies van ‘Un-reborn Again’, waarin het huwelijk van gitaren en vuistdikke synthpartijen een kosmische gitaarpopsong dient. Of van ‘Hideaway’, een liedje dat bij de eerste beluisteringen een niemendalletje lijkt maar dat gaandeweg dieper wegzinkt in het plekje in je hart waar weemoed het hardst aankomt (voor de leek: links van de aortaklep). 

“Innocence is what you lose / Like keys and dreams and old tattoos / With one quick twist love turns to scar / Cruising the bruises in my car / Catch the keys, take the wheel and drive, for a while”. We kunnen niet wáchten om met deze songs ‘s nachts over een onverlichte E40 te scheuren, Vergetelgem tegemoet.

Mark Ronson kapselt al dat lekkers in met de retroklanken van T.Rex, Cream en – even de natte vinger in de wind houden – The Kinks. Slim, efficiënt, complexloos. Wat een held.

Dus kijk ‘ns, een nieuwe Queens of the Stone Age. Wees er in eerste instantie niet te streng voor. Laat ‘m groeien en bloeien tot hij vleugels krijgt.

Villains is nu uit. Queens of the Stone Age speelt op 27/8 een showcase voor Studio Brussel in Fort 2, Wommelgem. Op 16/11 staan ze in het Sportpaleis, Antwerpen. livenation.be

Zaterdag verschijnt in de krant een interview met Queens of the Stone Age.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234