Zondag 17/11/2019

PINKPOP

Vijf redenen waarom Paul McCartney baas boven baas was op Pinkpop

Beeld Alex Vanhee

Bruce Springsteen zou zijn opwachting maken tijdens het concert van Paul McCartney, had Twitter vooraf zitten kwekken. Niét dus. Maar ook zonder The Boss bleek Macca baas boven baas in Landgraaf. God, zelfs zonder écht goed bij stem te zijn, zorgde deze bijna 74-jarige popheld voor een gewis hoogtepunt op Pinkpop. De set was niet zoveel anders dan in Bercy, een paar weken geleden. Maar nog wist de ex-Beatle aangenaam te verrassen. De vijf mooiste momenten halen we voor u nog even voor de geest.

1. Het openingsakkoord van 'A Hard Day's Night'

Eerlijk? Alleen al na dat geweldige openingsakkoord van `A Hard Day's Night' had u ons naar huis kunnen dragen. Alle opwinding en nostalgie die zich voor het podium had zitten opstapelen bij zijn legioen fans, leek in één explosief akkoord vervat. Volgens de connaisseurs vallen in feite drie akkoorden samen tot die éne aanslag, maar goed: volgens iedereen met een polsslag doet het er niet toe hoe die onverwoestbare popclassic precies ingezet wordt. Zoals je aan een goochelaar nooit vraagt hoe een truc precies in zijn werk gaat, kon je dit staaltje popgeschiedenis best ondergaan als beate en uitgelaten fan. Voor alle liefhebbers: rond 1'30" begint de magie!

Beeld Alex Vanhee

2. De kwetsbaarheid van 'Something' en 'Blackbird'

Macca's stem is de laatste jaren een tikje breekbaarder geworden. Dunner ook, met een lichte rasp. Zijn excuus? Op pensioengerechtigde leeftijd zijn, mijnheer. Ter hoogte van Pinkpop bakte de Beatle het evenwel een tikkeltje te bruin. Er schortte duidelijk iets aan zijn strot. De zang in 'Back in the U.S.S.R.' klonk effenaf zwak en zelfs tijdens de bindteksten leek het of hij een nacht dan wel drie te lang in de pub had zitten slempen. Diezelfde fragiliteit speelde evenwel in zijn voordeel tijdens het wondermooie 'Here Today' (opgedragen aan John Lennon) en 'Blackbird'. Een bedrieglijk onschuldige song die McCartney uitlegde als een pamflet voor de zwarte burgerrechtenbeweging van de sixties. Aan de veren kennen we nu pas deze mooie vogel.

Beeld Alex Vanhee

3. De betoverende Beatles-bloemlezing

We hebben ze geteld. Achttien van de drieëndertig songs op Pinkpop waren van de hand van The Beatles. Om nog te zwijgen over de song die Macca leende van The Quarrymen: de groep die Lennon aanvoerde toen de twee elkaar ontmoetten als tieners in de jaren vijftig. Opvallend genoeg konden zelfs de songs die je jaren geleden liefst door de mangel wilde halen ('Ob-la-di, Ob-la-da', iemand?) op verhitte kreetjes rekenen in Landgraaf.

Beeld Alex Vanhee

4. De duizend bommen en granaten bij 'Live and Let Die'

Rammstein pakte het nét iets grootser aan, maar goed: ook McCartney had zijn licht-en-vuurwerkshow mee. In één klap werd dat arsenaal door de set gejaagd tijdens de James Bonds-song 'Live and Let Die'. Grappigste ogenblik? Toen gitarist Rusty Anderson doodgemoedereerd wat buskruit van zijn schouders veegde na een zoveelste ontploffing.

5. De magische meezinger 'Hey Jude'

Ook u liet zich overigens weer van uw beste kant zien: ongevraagd werd 'Give Peace A Chance' van de Plastic Ono Band massaal ingezet door het publiek, waardoor het even leek alsof de wereld op slag een stuk minder hard ging branden. Voor die illusie tekenen wij elke dag.

Beeld Alex Vanhee

5 bis. En om deze gortdroge reden blijft Macca net zo goed onovertroffen, natuurlijk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234