Zondag 25/08/2019

Column

Vertrouw geen festivalkraampjes die ‘gourmet’ in hun naam verwerken

Beeld Bob Van Mol

Stubru-presentator Stijn Van de Voorde loopt elke week voor de muziek uit.

Een onbekende sprak me aan op de trein. Dat moet kunnen. We hangen al genoeg in onze eigen wereld. Sociaal contact geeft ons een boost. Het verrijkt onze geest. Behalve als de persoon in kwestie alcohol met crystal meth combineerde. In dat geval komt er zelden een ­inhoudelijk gesprek uit voort.

Dat viel in dit concrete geval reuze mee. Dankzij onze heldere geesten ­verliep het gesprek eerder constructief. Al word ik op een gemiddelde werkdag (om kwart voor acht in de ochtend) liever niet aangesproken over ‘warm eten’. Mijn hoofd is op dat ogenblik met andere ­dingen bezig.

Mijn reisgezel opende het gesprek met de vraag of ik dit weekend plannen had in de richting van Best Kept Secret. Aan de enthousiaste manier van zijn vraagstelling te horen, ging hij gegarandeerd naar het bewuste festival in de Beekse Bergen. Tom (dat bleek zijn naam) had daar een geldige reden voor. Als laatste­jaars­student aan de hotel­school mocht hij naar eigen zeggen niet ontbreken op hét driedaags festival dat sinds 2013 lekker eten met goede muziek combineert. Niemand besteedt volgens hem meer aandacht aan het catering­aanbod: “Een heuse food­programmator nodigt creatieve cateraars uit die vooruitstrevend, vernieuwend en duurzaam werken.”

Ik duw graag lekker voedsel in mijn mond, maar op een festival maak ik me daar minder druk over. Alles heeft een plaats en tijd. Je verblijft er slechts enkele dagen, geen maand. Mijn maag kan probleemloos 72 uur gefrituurd voedsel aan. Achteraf besef je pas hoe lekker een frisse watermeloen smaakt. De tijd waarin je op een festivalweide enkel boterhammen of frieten kon krijgen, ligt intussen ver achter ons. Twee dagen na elkaar pizza eten is geen ramp. Dat mogen we nooit vergeten. Er zijn tenslotte kinderen in Afrika die (…)

Tom fronste zijn wenkbrauwen: “Waarom smerige, dikke diepvriespizza’s eten als er ook een stijlvolle variant met buffel­mozzarella, truffel en verse basilicum bestaat? Waarom horen kwaliteitsproducten niet bij onze festival­beleving?”

Ik probeerde hem uit te leggen dat ik ook liever fancy eet, maar op festivals loopt dat gegarandeerd fout. Dat concept bestaat al lang, maar het staat nog niet op punt. Vertrouw geen kraampjes die ‘gourmet’ in hun naam verwerken. Ze eisen onze volledige voorraad eetbonnen op en ze krijgen het logistiek niet geregeld.

Dan sta je plots te wachten in een rij van 150 meter voor een totaal onderbemand kraam met twee kookplaten. Als het snel moet gaan, proef je dat. Soms schakelt men job­studenten in die niet dezelfde passie voelen als de chef. Ze vergeten ingrediënten en ze wassen hun handen niet na een bezoek aan de Dixi-toiletten. Daar schuif ik geen 45 minuten voor aan.

Tom wel. Hij flipte op de zogenoemde ‘schaarste­producten’, gerechtjes die slechts in beperkte hoeveelheden beschik­baar zijn: “Vorig jaar scoorde ik een zeldzame eendpannenkoek. Zo ­verkochten ze er slechts honderd per dag. Aan het wijnkraam dronk ik een obscure, gefermenteerde natuurwijn. Daar ­hadden ze in totaal maar twee flessen van. De meeste kraamhouders schrijven op een groot bord hoe groot - of klein - hun voorraad nog is.”

De 50-50-burger klink als een wereldverbeterend initiatief waar de gemiddelde Belg nog niet klaar voor is. Vleeseters zijn mafkezen. Als ze horen dat de helft van het vlees in hun hamburger werd versneden ‘met gras’, sta ik niet in voor de gevolgen. Wat gaan ze daar in het rurale West-Vlaanderen over zeggen? Vegetariërs overwegen dit soort burgers sowieso niet. Ik las in een krant dat een Limburgse bakker drieduizend frikandellen­vlaaien gaat verkopen. Hij wordt dit jaar waarschijnlijk de culinaire hype van het festival, maar dat vond Tom maar niets: “Geef mij liever een kale bambi. Een veganistische burger die niet probeert om vlees te ­imiteren. Vorig jaar aten alle leden van Arcade Fire er eentje na hun show.”

Tijdens het uitstappen vroeg ik Tom naar welke bands hij vooral uitkijkt: “Ik moet de line-up nog eens bekijken, maar daar maak ik me minder zorgen over.”

Ieder zijn ding.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden