Dinsdag 02/03/2021

BoekrecensieDelphine Lecompte

Verdrinken in een plas water: het verdriet van Delphine Lecompte ★★★☆☆

Delphine Lecompte: lees haar nieuwe bundel prozawerk niet in één ruk uit, maar sla het boek af en toe open. Dat werkt beter. Beeld © Stefaan Temmerman
Delphine Lecompte: lees haar nieuwe bundel prozawerk niet in één ruk uit, maar sla het boek af en toe open. Dat werkt beter.Beeld © Stefaan Temmerman

Volgens de een is ze de personificatie van eerlijke oprechtheid. Volgens de ander niet meer dan een provocateur. Hoe het ook zij, Delphine Lecompte laat je niet koud, ook niet in haar verzamelde prozastukken.

Enkele weken geleden deed ze het weer. In een lezersbrief in Humo nam Delphine Lecompte het voor Bart De Pauw op en hekelde ze de wijze waarop hij in de media zou worden berecht. Zij had ook al eens een dichter gestalkt door hem in korte tijd 4.500 sms’en te sturen, bekende ze, en trots was ze daar niet op, maar is dat genoeg reden om iemands carrière te vernietigen? Het kwam haar zoals te verwachten op veel heisa te staan.

Wat Lecompte deed, in de bres springen voor een publiekelijk afgemaakte artiest, had ze eerder nog al gedaan, blijkt uit haar nieuwste boek, ­Beschermvrouwe van de verschoppelingen. In deze bundel columns en andere korte teksten die eerder verschenen in De Morgen, Humo en NRC – een soort ‘best of’ – staat immers ook het stuk dat ze schreef om de artistieke integriteit van ­Roman Polanski te verdedigen, de regisseur van onder meer Repulsion, Rosemary’s Baby en de zalige vampierenparodie The Fearless Vampire Killers.

Polanski werd aangeklaagd voor het aanranden en verkrachten van een 13-jarig meisje en kreeg bakken bagger over zich heen. Zijn films werden gebannen. Ergerlijk, vond Lecompte, hier werd geen onderscheid gemaakt tussen de man en zijn werk.

Sommigen vonden het een terechte opmerking, anderen deden het af als makkelijk scoren in de media. Ik denk dat Lecompte gewoon schreef wat ze oprecht meende. Je moet de films van een ­regisseur niet afrekenen op zijn leven en de gedichten en columns van een schrijfster niet op dat van haar. Al zijn die twee bij Lecompte zelf moeilijk uit elkaar te houden aangezien ze van ­leven en werk een diffuse eenheid maakt.

De Panne

Vandaar dat we in Beschermvrouwe van de verschoppelingen lezen over haar opgroeien bij haar grootouders in De Panne, de enige plek waar ze ooit echt kon aarden, zoals ze schrijft. Op haar negende werd ze daar weggehaald om deels bij haar moeder en deels bij haar vader te gaan wonen, aan de Gentse Beestenmarkt, een plaats waar drank, seks en geweld voor het oprapen lagen, samen met een gulle volkse lach. Verbaast het dan dat die in de teksten van Lecompte zo rijkelijk aanwezig zijn?

Beschermvrouwe van de verschoppelingen is geen boek om eens lekker voor te gaan zitten. Lecomptes columns zijn niet in één keer geschreven en zo moet je ze dan ook niet lezen. Veel beter is het om het boek in je tas mee te nemen en af en toe eens open te slaan, wanneer je er behoefte aan hebt, in de tram of de metro bijvoorbeeld, of desnoods in de wachtkamer van de psychiater. Het is daar dat Lecompte je de gewenste boost kan geven en een glimlach op je gezicht kan toveren.

Ogenschijnlijk hebben Lecomptes schrijfsels de diepgang van een plas water, maar met enige pech kan een dronkaard wel verdrinken in zo’n plas, natuurlijk. En die pech lijkt bij de schrijfster en haar entourage kind aan huis te zijn. Wat bijvoorbeeld te denken van de antipathieke Ronny, de wanstaltig dikke en inmiddels ontslagen kraanmachinist? Hij wil seks met een prachtige jonge vrouw die steeds hetzelfde boek leest, een biografie van Nelson Mandela, en er een hele reeks tatoeages op na houdt, als waren het eretekens.

Op haar benen staan draken, op haar armen vissen en in haar schaamstreek staat misschien wel de naam van een verdronken kind, maar dat zal Ronny nooit te weten komen omdat de vrouw voor hem een ongrijpbare droom zal blijven.

Slager

De clown verbergt achter zijn gulle lach veel verdriet, zegt men, en voor Lecompte geldt niet anders. Zo lang het over de slager gaat die zich, nadat zijn zoontje aan een zeldzame nierziekte is gestorven, ophangt aan een vleeshaak, kan ze het afhouden, maar wanneer ze schrijft dat ze verkracht werd door veertien Bulgaarse laminaatverkopers, vijftien pedofiele tuinmannen, zestien norse lamaverzorgers en zeventien incestueuze imkers komt het gevaarlijk dichtbij.

Niet allemaal tegelijk natuurlijk, grapt ze nog, maar na het lezen van Beschermvrouwe van de verschoppelingen besef je dat zelfs al is dit nooit echt gebeurd, er toch vreselijk veel leed achter Lecomptes teksten schuilgaat. De schrijfster spendeerde heel wat tijd in de psychiatrie, verklapt ze, een plek waar maar weinig mensen terechtkomen omdat het zo goed met hen gaat.

Delphine Lecompte, 'Beschermvrouwe van de verschoppelingen', De Bezige Bij, 219 p., 20,99 euro Beeld rv
Delphine Lecompte, 'Beschermvrouwe van de verschoppelingen', De Bezige Bij, 219 p., 20,99 euroBeeld rv
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234