Maandag 14/10/2019

Albumrecensie

'Ventriloquism' van Meshell Ndegeocello: Warme knuffel voor nostalgici

Meshell Ndegeocello. Beeld Meshell Ndegeocello

Meshell Ndegeocello herinterpreteert op Ventriloquism de popliedjes uit haar jeugd en de classics die haar als muzikante tekenden. Ze wil er troosten en verstrooien, soelaas bieden in stormachtige tijden. Missie geslaagd.

“Wat Bruno Mars doet, is eigenlijk karaoke. Zeker in zijn liedje Finesse, daar kopieert hij schaamteloos Bell Biv DeVoe. (…) Hij verzamelt allerlei invloeden uit de Afro-Amerikaanse popcultuur die als draden door zijn werk lopen, maar hij wendt ze niet op een oprechte manier aan”. Yep, Meshell Ndegeocello was vorige week allesbehalve mals voor het lustig plagiërende r&b-knaapje Bruno Mars. Op die manier verscheen de Amerikaanse soulzangeres en bassiste op de radar van een publiek dat haar anders nooit zou spotten: de piepjonge hitparadefans die geen benul hebben van Ndegeocello’s status.

Ongewild zette ze op een hoop muziekblogs een discussie over cultural appropriation in gang. Want heeft Mars, een op Hawaï geboren artiest met Puertoricaans, Filipijns, Spaans en Joods bloed, het recht om zich de zwarte pop toe te eigenen en het genre uit te hollen om er rijk van te worden? U leest er online vast elfendertig scripties over. Wij staren bij deze graag even fluitend naar de eindeloze kosmos. “Not touching that one with a ten foot pole”, zouden onze Amerikaanse vrienden zeggen.

Gewapend beton

Opmerkelijk is wel dat Ndegeocello net nú een plaat uitbrengt waarop ze een handvol van haar favoriete Afro-Amerikaanse popdeuntjes herwerkt. 'Covert’, dacht we bijna te schrijven maar dat werkwoord is te oneerbiedig voor een dame die zowel de gekozen songs als zichzelf binnenstebuiten keert. Nee, 'covers' laten we liever over aan Ed Sheeran en Stan Van Samang of, wel ja, aan Bruno Mars.

Je moet over een stel uit gewapend beton opgetrokken
cojones beschikken om te flikken wat Ndegeocello doet op Ventriloquism. In veel gevallen stript ze de liedjes tot op het bot en bouwt ze de nummers vervolgens weer op met fonkelnieuwe arrangementen, met een erg verschillende productie en, soms, met licht gewijzigde zang- of melodielijnen. In de meeste gevallen levert die aanpak puur goud op: haar sussende, fluwelen versie van Tina Turners Private Dancer laat de rillingen over uw ruggenwervels zinderen, zeker als u weet dat het liedje eigenlijk het intrieste verhaal vertelt van een…euh…karakterdanseres die ervan droomt haar benauwende leventje te ontvluchten.

Prince en TLC

In ‘Nite and Day’ turnt Ndegeocello de drumcomputerpop van Al B.Sure! om tot stomende slaapkamersoul à la Sade. Van diezelfde Sade neemt ze Smooth Operator onder handen: een krautrockgroove, een zenuwachtig pianomotiefje, een overstuurde, klinische synth en een haast onherkenbare zanglijn. Het is heiligschennis van de meest doortrapte soort. Waterfalls van TLC, één van de beste r&b-hits uit de nineties, komt er met minder kleerscheuren van af. Ndegeocello laat het onverwoestbare refrein intact, weeft kristalheldere akoestische gitaren en pedal steel rond het ritme en - verhip zeg! - ze komt ermee weg!

Funny How Time Flies (When You’re Having Fun), de romantische sleper die meer dan dertig jaar geleden het machtige Control-album van Janet Jackson afsloot, steekt hier de kop op als een robuuste ambientballade waarin een brommende gitaar en een cello voor een korzelig ondergrond zorgen. Weird, maar geïnspireerd. Sometimes It Snows In April, de Prince-song die zijn fans als troost aanwendden na zijn heengaan, doet hier aan als een wat braafjes volgen van de zich almaar herhalende akkoordenprogressie. Nu ja, Ndegeocello pakt het liedje met zachte handschoentjes aan, vol respect en dat blijkt een goede keuze.

Beeld Meshell Ndegeocello

Starbucksfolk

Ze slaat de bal mis met Atomic Dog van George Clinton, waarvan de woeste elektrofunk wordt vervangen door zoemende, ijle Chris Whitley-achtige folkblues. En poef! Alle power weg. Don’t Disturb This Groove, een niemendalletje van The System, verruilt zijn knullige eightieskitsch voor suffe Starbucksfolk. Tender Love, een Glenn Medeiros-achtige pianoballad uit '85, zadelt Ndegeocello op met designerfolk die alleen overeind blijft dankzij haar heerlijke, hese soulstem en uitmuntende frasering.

Gemakszuchtige buiksprekerij? Geenszins. Zeker, Ventriloquism geeft eighties- en ninetiesnostalgici een warme knuffel. Maar ook wie de originele versies niet kent, mag zich laten vervoeren door Ndegeocello’s donzige weemoed. Haar kijk op pop is beslist een verademing temidden van alle blikkerige popproducties van vandaag. Zo dwingt Ndegeocello opnieuw het nodige respect af. Dat deed ze in het verre verleden al door op weergaloze wijze Radiohead en Nina Simone te herinterpreteren of, simpelweg, door één van onze favoriete soulplaten uit de nineties te maken (Peace Beyond Passion - hij staat op Spotify, jongens en meisjes!). Hulde.

'Ventriloquism' verschijnt 16/3 op Naïve/PIAS

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234