Zaterdag 21/09/2019

Pukkelpop

Veertig Britse acts op Pukkelpop, maar what’s so great about Britain?

Kate Tempest op Best Kept Secret 2019. Straks ook op Pukkelpop. Beeld Damon De Backer

Het Verenigd Koninkrijk tekent de volgende dagen opvallend present tijdens Pukkelpop. Zo’n veertig acts zijn afkomstig uit Engeland, Schotland, Wales en Noord-Ierland. Een laatste stuiptrekking voor de brexit onze wegen scheidt? Of een Britse invasie waar u alleen maar garen bij kan spinnen? Wij gokken op het laatste.

‘Nothing great about Britain’ liet rapper slowthai (vrijdag, Lift) op zijn sixpack tatoeëren, maar dat idee kunt u meteen zélf op uw buik schrijven ter hoogte van Kiewit. Nogal wat Britse blikvangers komen dit weekend de show stelen. Net als op het Nederlandse zusterfestival Lowlands lijkt er sprake van een Britse overrompeling van Pukkelpop. De Belgen doen het natuurlijk ook nooit kwaad, maar vrijdag en zaterdag worden toch vooral ingepalmd door acts uit het Verenigd Koninkrijk.

En ze zijn pissed: IDLES (vrijdag, Club) omschreef Boris Johnson als “een cartooneske racist die alle Britse sukkelaars molesteert.” Ook bij oudgediende Johnny Marr (zondag, Club) bleek het beruchte referendum de inspiratie voor zijn conceptalbum Call the Comet. De ex-Smiths-gitarist verbeeldde zich daarop een vrediger wereld waar de brexit niet is gebeurd. “Fuck brexit!”, riep Loyle Carner (vrijdag, Dance Hall) op zijn beurt, terwijl hij het podium verliet in de Botanique eerder dit jaar. Niet kwaad voor de ideale schoonzoon van de jazzy hiphop. En dan moesten we het nog over Kate Tempest hebben: “Our leaders aren’t even pretending not to be demons”, spuwde ze dit jaar in ‘Three Sided Coin’.

Veteranen

Zowel veteranen als nieuwlichters zetten de toon van de komende twee dagen – alleen op zondag rulet Brittannia iets minder hevig the waves. Enerzijds heb je de ‘Romelu Lukaku van de UK Rap’, zoals Pukkelpop de grime-artiest Stormzy (vrijdag, Main Stage) aankondigt, anderzijds heb je le nouveau Ed Sheeran wanneer er gesproken wordt over Dermot Kennedy (vrijdag, Marquee).

Met zo’n eclectische line-up dreigt u misschien te verdrinken in de ontdekkingen. Wie dus houdt van vertrouwd, zit gelukkig net zo goed gebeiteld bij jukeboxes als Franz Ferdinand, Royal Blood of The Streets. Akkoord, Mike Skinner van The Streets is de zondige Zoon in die heilige drievuldigheid sinds hij in 2004 knetterhigh en stomdronken door zijn eigen show waggelde op Pukkelpop. Toen bleek hij een schim van zichzelf, die zich bovendien lafjes in de schaduw van zijn gastzanger stelde. Een dieptepunt dat achteraf werd vereeuwigd in ‘Fake Street Hats’ op The Hardest Way to Make an Easy Living. “Op Pukkelpop hebben we wat mij betreft ons slechtste optreden aller tijden gespeeld”, tastte hij achteraf in eigen boezem, tijdens een gesprek met deze krant. “Ik zat zwaar aan de coke, had mijn drankgebruik niet onder controle en was fysiek compleet uitgeput na een zware tournee. Bovendien heb ik me daar aangesteld als de eerste de beste idioot. De dag nadien was zelfs nog erger: toen stonden we op Lowlands en zag ik allerlei namaakmerchandise van The Streets in het publiek, waarna ik de fans vanaf het podium begon uit te schelden. Achteraf bleken de hoedjes die ze droegen toch officieel. Heel gênant. Ik was een wrak. Mijn manager heeft me na dat incident een mep in het gezicht gegeven en daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor.” Het balorige schoffie heeft zijn les geleerd: op Pukkelpop is hij de veertig en de puberteit voorbij.

White Lies

Verder hoeven we u vast ook niet meer voor te stellen aan White Lies, Royal Blood of James Blake (vrijdag, Dance Hall). En een béétje vertrouwd kunt u zich ook voelen bij Inhaler (vrijdag, Marquee) dat eerder al in het voorprogramma van Noel Gallagher mocht spelen. De songsmid van Oasis beweert bij hoog en laag dat de groep klinkt als de kruising tussen Echo & The Bunnymen en U2. Dat laatste mag niet verbazen: frontman Elija Hewson is zowaar de zoon van ene Bono.

De laatste jaren beleefde neo-soul nog maar eens een heropleving. Al dient gezegd dat de acts op Pukkelpop allemaal op hun eigen manier meedrijven op de stroom van nieuwe zwarte muziek uit het Verenigd Koninkrijk. Flohio, het alter ego van Funmi Ohiosumah, is in wezen een grime-rapper, maar niet zelden stroomt de soul volop doorheen haar muziek. Deze androgyne rapper uit Zuid-Londen belandde daarmee op de longlist van BBC’s Sound of 2019. Ze werd in Lagos geboren, maar is getogen in Engeland waar ze aan The Guardian haar mission statement uitlegde: “It’s ‘DIY or DIE.” Dat u zich mag verwachten aan een radicaal onafhankelijke én ambitieuze dame, mag dus geen wonder heten.

Erfenis van Amy Winehouse

De erfenis van Amy Winehouse leeft dan weer zo’n beetje verder in de stem van Jorja Smith. “Ik wil een rolmodel zijn, en de wereld helen met mijn stem”, zei ze onlangs nog in De Morgen. “Dat kan alleen als je rauw, kwetsbaar en authentiek blijft, zoals Amy Winehouse. Los van haar drugsproblemen blijft zij nog altijd mijn grootste voorbeeld.” Dat ook zij brandt van ambitie mag blijken uit de uitspraak dat haar naam op zich al een genre zou moeten zijn.

Andere straffe vrouwen? Onder leiding van tante Gossip, die na een paar jaar stilte een doorstart maakt op Pukkelpop, kan u ook rekenen op girl power van verschillende pluimage met Kate Tempest, Anna Calvi, Charli XCX of Anne-Marie.

Dat Jazz Middelheim dit jaar samenvalt met Pukkelpop, is best wel sneu voor iedereen die beide festivals aan het hart drukt. Nog een geluk dat er net zo goed heel wat jazz van over het Kanaal de oversteek maakt. “We’re just going to celebrate and party hard”, vat Ezra Collective (zaterdag, Castello, 16.30 uur) de spelregels alvast samen op Pukkelpop. In de regel is het natuurlijk geen pure jazz, die dit Londense vijftal opdient. Wel een festive crossover van soul, afrobeat, funk, hiphop en grootstadsjazz. Maar als je heupen en alles wat zich benedennavels voltrekt nog altijd mee willen op een zaterdagmiddag, bent u hier aan het juiste adres. Ezra Collective werkte eerder al samen met Loyle Carner, die op een ander podium het mooie weer zal maken. Zouden we op een guest appearance durven hopen?

Fresh prince of hiphop

Net zo min als Mike Skinner hanteert Carner, de fresh prince of hiphop, het Brits van the Queen. Maar zijn haast onbegrijpelijke Londense patois past perfect bij zijn raps die laveren tussen beat poetry en spoken word. Soms moeilijk te volgen, maar voor de slechte verstaander: zijn confessies gaan over familie, donzig liefdesverdriet en zowat alles behalve de achterbuurt. Een beetje melig, maar wees eerlijk: ook u bent niet het soort schoelje dat rechtstreeks uit de Bronx komt. Dat hij al eens het Ketnet-(w)rappertje van de Britse hiphop wordt genoemd, is dus een beetje gemeen.

21ste-eeuwse neo-jazz is dan weer het universum waar Shabaka Hutchings zich heerser en meester mag wanen. De saxofonist treedt op met The Comet Is Coming (vrijdag, Castello), waarbij klanktapijten over de hele wereld worden samengeweven. En na zijn gelauwerde projecten Henry Wu en Yussef is ook geestesgenoot Kamaal Williams een Londense jazzcat die klaar is om naar de hoogste versnelling te schakelen op Pukkelpop. De hamvraag: bent ú klaar om een weekend lang zwaar op te trekken? 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234