Woensdag 17/07/2019

Filmrecensie Varda par Agnès

‘Varda par Agnès’: schatkaart om een groots oeuvre mee te ontdekken ★★★☆☆

Agnès Varda in ‘Varda par Agnès’. Beeld RV

Een documentaire over de lange, rijk gevulde carrière van Agnès Varda: iemand moest er ooit een maken, dus waarom niet Agnès Varda zelf? Vlak voor haar dood schonk de 90-jarige regisseuse ons nog Varda par Agnès: niet haar grootste film, wel een boeiende terugblik op een groots oeuvre.

Als je – zoals wij – heel erg veel houdt van Agnès Varda, word je al in de eerste minuten van Varda par Agnès overspoeld door een golf van tristesse. Deze documentaire begint namelijk met een lange eindgeneriek. Als om het er nog eens goed in te wrijven: dit is het einde. De laatste keer dat we een nieuwe film van het unieke, wonderlijke talent genaamd Agnès Varda zullen kunnen bewonderen.

Hapklaar overzicht

Maar niet getreurd, Varda par Agnès is vooral een viering van haar lange, rijk gevulde carrière. Varda, die in maart overleed op 90-jarige leeftijd, werd dankzij haar vorige film Visages villages (2017) plots ontdekt door de Instagram-generatie. Het is alsof ze haar nieuwe fans, die minder vertrouwd zijn met haar oudere werk, nog een laatste cadeautje wilde schenken: Varda par Agnès is een handig, hapklaar overzicht van haar werk. Een pocket-schatkaart om gretig haar oeuvre mee te beginnen verkennen.

Het opzet van de film is behoorlijk schools: we zien Varda in verschillende zalen voor een leergierig publiek zitten. De regisseuse toont fragmenten uit haar films en voorziet die van commentaar. Varda par Agnès moet het niet hebben van nieuwe, frisse ideeën, zoals in die andere overzichtsdocumentaire Les plages d’Agnès (2008). Deze afscheidsfilm is in feite gewoon een gefilmde masterclass – maar wel eentje met Agnès Varda in de spreekstoel, en dus immer speels en onderhoudend.

Agnès Varda. Beeld RV

Blaren likken

Varda heeft lak aan chronologie en hopt vrolijk heen en terug in de tijd, geestige verbanden leggend zoals alleen zij dat kan. Ook haar beeldende commentaren toveren een glimlach op je gezicht, en een conversatie met Sandrine Bonnaire, die in 1985 de hoofdrol speelde in Sans toit ni loi, levert een ontwapenend moment op: “Ik had de blaren op je handen moeten likken uit dankbaarheid voor je overgave”, zegt Varda.

En dan, na bijna twee uur, is het tijd voor het onvermijdelijke afscheid: terwijl we Varda in een zandstorm zien verdwijnen, weten we even niet meer of het de wind is die ons zicht vertroebelt, dan wel de opwellende tranen. Adieu, Agnès!

‘Varda par Agnès’ speelt vanaf 3/7 in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden