Dinsdag 15/10/2019

Interview

Van triootje tot bukkake: dit was het geheime wapen van Soulwax

De drummers van Soulwax. Beeld sf

De één laat zich aanspreken met Donkey Kong achter de drums. De ander is de girl crush van Kirsten 'StuBru' Lemaire. En de derde hond in het kegelspel blijkt de onbezongen held van de techniek tijdens de tour. Maak kennis met de drie drummers van Soulwax, die Whiplash in het écht beleefden.

“Wil je weten hoe we zijn broek noemen?” Igor Cavalera vraagt het terwijl zijn ogen fonkelen van voorpret. Hij wijst naar de zoutkleurige, geronnen zweetvlekken op de zwarte jeans van Blake Davies. “Dit is de fameuze bukkake-broek!” Hilariteit alom. Voor de onschuldige lezer die benieuwd zou zijn wat bukkake betekent: denk aan iemand die door een groepje opgewonden kerels tot een kleverig frangipane-taartje wordt omgevormd. Bon appétit.

Voor een gangbang met Blake passen we vriendelijk. Maar of ze ook een interview zien zitten? De drie drummers van Soulwax ontvangen ons hartelijk in het zenuwcentrum van de AB, waar ze deze week het laatste concert van de tour speelden.

Méér nog dan de masterminds Stephen en David Dewaele, bleek dit trio de absolute blikvanger tijdens de laatste shows van Soulwax. Slag om slinger dwongen ze uitzinnig applaus, dan wel de aandacht af bij het publiek.

Bij ons schuiven aan: Igor Cavalera (bekend van Sepultura en Mixhell), Blake Davies (van Turbowolf) en Victoria Smith (die speelde met The xx, M.I.A. en Glasvegas). Zij tekenden tijdens de tour voor opwindende standjes met forse jungledrums tijdens ’Is It Always Binary’, maar ook met door elkaar dwarrelende roffels in ’KracK’ of punkfunk tot manisch bigbandgebonk in ’The Singer Has Become A Deejay’. Voor een uitgebreide recensie verwijzen we u overigens graag naar dit prachtstukje. Wat de groep er zélf van vond? Dat leest u hieronder.

Hoe verliep de tour?

Igor: “Ik heb het idee dat het publiek eindelijk helemaal begrijpt waar de nieuwe Soulwax om draait. Vorige zomer (o.a. Pukkelpop, gva) zag je nog iedereen grote ogen trekken, maar nu komen ze voorbereid naar de show. Iedereen lijkt helemaal mee te gaan in onze trip. Dat vind ik eigenlijk nog beter dan scoren met een verrassingseffect.”

De recensies van jullie laatste concerten waren unaniem lovend. Recenseer eens op jullie beurt het publiek?

Igor: “Londen vond ik te gek, hoewel het niet zo evident is om daar de pannen van het dak te spelen. Stel je een rotverwende stad voor, waar je als artiest je hart uit je lijf kan kotsen en je drumstel in de fik steken, maar het publiek nòg de schouders ophaalt: 'Cool. Gaan we nu een pintje drinken in de bar?' (lacht). Maar de energie in Londen was werkelijk fenomenaal. Milaan bleek trouwens net zo geweldig. Italy always delivers.“

Victoria: “Manchester vond ik ook wild.”

Blake: “(droog:) Die gasten zitten natuurlijk allemaal aan de drugs. Dat telt niet.”

Victoria: “Drie uur na de show belandde ik op de afterparty, en iedereen was nog stééds door het dolle heen. Die opwinding was echt ongezien. (denkt even na, kijkt dan naar Blake:) Okay, misschien heb je wel gelijk (lacht).”

Igor Cavalera tijdens het concert van Soulwax in de AB. Beeld Illias Teirlinck

In ‘Missing Wires’ speelt Igor een signatuurroffel. Het doet wat denken aan zijn drumstijl in Sepultura, maar tegelijk voel je een stevige electro-vibe. Hoe hebben jullie je eigen stijl in Soulwax kunnen binnensmokkelen?

Igor: “Tja, hoe ontstaan de beste ideeën? Uit vrolijke ongelukjes. Wanneer je gewoon wat zit te prutsen, kun je ineens op goud stoten. Terwijl ik wat zat te klooien op de drums, kwam Dave binnenstappen en hij wees me er op hoe goed die riff klonk. En of ik het ook eens aan 180 beats per minuut kon herhalen, zodat hij er een disco-technoding van kon maken? Tùùrlijk (lacht). Toeval is wel vaker een beslissende factor. Dat was niet anders bij ‘Territory’ van Sepultura. Mijn broer hoorde me op een dag improviseren en schreeuwde: “Dude! Wat was dàt?! We hebben de intro van een song!” Méér is er soms niet aan.”

Hoe zouden jullie de chemie van jullie drieën omschrijven? Als ik mag afgaan op wat ik deze week zag, is Blake de man van de jungledrums, Victoria levert dan weer de subtiele details en Igor is…

Igor: “Donkey Kong (lacht). Ja, zég het maar. Ik kom uit de jungle gestoven met bruut geweld: Wrrrrrooooaaahh!”

Het was inderdaad niet zo’n best idee om vlak voor jouw neus te blijven staan tijdens het concert. Volgens mij heb je een dozijn trommelvliezen gescheurd deze week.

Igor: “(lacht:) Stuur de doktersrekening maar op! Maar om terug te komen op je vraag: het feit dat we alle drie een andere achtergrond hebben, was eigenlijk een zegen. Steph en Dave zijn heel snuggere kerels, die wisten dat onze verschillende achtergrond en de stijlverschillen elkaar zouden aanvullen. Als je drie exacte drummers naast elkaar zet, zou dat nooit eenzelfde effect opleveren. Ik vind het te gek om twee drummers in The Melvins te zien beuken op hun drums, maar behalve een wall of sound is daar weinig dynamiek in te bespeuren. Ik kan daarentegen kijken naar Victoria en verbaasd staan over hoe ze een bepaalde drumfill aanpakt. Die details zorgen voor magie.”

Blake: “Er is heel wat werk gekropen in de verdeling. We moesten er achter komen wie het best was op welk vlak, en hoe we de taken zouden verdelen. Onze drumpatronen zijn soms ook onwaarschijnlijk ingewikkeld: we doen voortdurend iets heel anders, maar alle drum-riffs klikken als het ware in elkaar, waardoor je geen enkele fout mag maken.”

Kirsten Lemaire bekende op Studio Brussel dat ze een girl crush had op jou, Victoria. Wat zijn de fijnste complimenten die jullie tot nu toe in ontvangst mocht nemen?

Blake: “(droog:) Ik heb kennelijk de smerigste jeans van de groep.”

Igor: “Ah! Mister Bukkake Pants. En mij noemen ze dus Donkey Kong! Nee, eigenlijk krijgt Vic alle coole complimenten. Wij doen gewoon het harde werk (lacht). Nee, serieus: Blake is een echte held. Hij houdt zich bijvoorbeeld ook bezig met de opstelling van de drums, en zou daar meer krediet voor moeten krijgen. He’s awesome.”

Beeld Illias Teirlinck

We kennen de broers Dewaele als onverbeterlijke perfectionisten. Hoe zwaar is het om met die twee samen te werken?

Igor: “Ik heb één woord voor je: Whiplash (lacht). Dat werd onze bijnaam toen we ons door de arrangementen en tempowissels worstelden. Het instuderen leek net alsof ik terug op de schoolbanken zat. Verschrikkelijk. De broers zijn bovendien zo perfectionistisch dat we op een bepaald ogenblik dachten dat ons brein zou ontploffen. Maar dàn kom je op het ogenblik dat je begrijpt waar ze heen willen, en dat is onvoorstelbaar. Op dat ogenblik vallen de puzzelstukken samen, en weet je waarom je zoveel moeite hebt gedaan.”

Wat was het zwaarste deel van de show?

Blake: “De drum-off kost enorm veel energie en concentratievermogen. Maar eerlijk: het was wél een geweldig leerproces voor me.”

Victoria: “Die drum-off is inderdaad ontzettend zwaar. Maar de hele set zit zo minutieus en strak in elkaar, dat ik nauwelijks op adem kan komen. Er staat geen rem op. Ik heb écht moeten inplannen in welke songs ik even de kans krijg om een slokje water te drinken.”

Igor: “We werken met een clicktrack, wat betekent dat we onszelf mogen amuseren, maar nooit de losbol kunnen uithangen. Alles moet onder controle gehouden worden: geen moment mag je uit de pas lopen - niet sneller, niet trager. Anders krijgen we een smerige blik van Dave. Whiplash, kortom (lacht).”

Dave is dus de strengste broer.

Igor: “Om heel eerlijk te zijn: Dave werpt ons eigenlijk nooit een smerige blik toe. Hij lacht eerder met een blik die zegt “yeah, I heard you fucked up”. Wat ik eerlijk gezegd nog véél erger vind (lacht).” 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234