Maandag 25/05/2020

Lokerse Feesten

Van Morrison op de Lokerse Feesten: Van is nog altijd glorieus The Man

Van Morrison op de Lokerse FeestenBeeld Wouter Van Vooren

De norse brompot in Van Morrison was niet meegekomen naar Lokeren: de Belfast Cowboy vuurde op de Grote Kaai uitsluitend in de roos, met een genereuze set vol eigen hits en classics van zijn grote voorbeelden.

Je weet het natuurlijk nooit met die kleine, koddige Noord-Ier in zijn krappe pak – door dat hoedje en zonnebril kon je niets van zijn gezicht aflezen – maar vermoedelijk heeft Van Morrison zich gisteren in Lokeren geamuseerd. Waaruit je dat kon concluderen? Hij ging een paar minuten over zijn tijd, bedankte het publiek en zijn band meerdere keren, schudde zijn setlist van de jongste maanden door elkaar en hij doorsneed zijn eigen songs met flarden van allerlei rock-’n-roll, blues- en soulclassics. En tijdens ‘Jackie Wilson Said (I’m in Heaven When You Smile)’ stond hij ook nog eens druk te gesticuleren met zijn rechterarm.

Oké, dat laatste klinkt misschien weinig spectaculair, maar vergeet niet: Van Morrison wordt deze maand 71 en maakte het in het recente verleden live al wel eens bont. Routineus rocken tegen de klok, zijn muzikanten publiekelijk te kakken zetten en zijn eigen meesterwerkjes ongeïnspireerd afhaspelen: Morrison leek uit te bollen richting rusthuis. Dan wordt enthousiast armzwaaien al snel een goed teken – zo feest Van!

Heel even leek het gisteren op de Grote Kaai de foute kant uit te gaan. Openingsduo ‘Moondance’ – Morrison kwam doodgemoedereerd het podium op gewandeld – en ‘The Way Young Lovers Do’ klonk heel jazzy en subtiel, maar ’s mans stem bleef wat steken in de stille geluidsmix, en je zag hem frunniken aan zijn foulard alsof er iets niet goed zat. En ook die ‘yeah’-kreet na ‘Someone Like You’, waarin Van zijn tekst van een pupiter aflas, deed bepaald plichtmatig aan.

Geen maat op Morrison

Maar toen had je ook al Vans vinnige handgebaar gezien richting de toetsenist-blazer aan zijn rechterzijde, waarna iedereen wakker schoot, en had je ook gevoeld hoe de vijfkoppige band in ‘By His Grace’ soepeler ging spelen. Vanaf dan stond er eigenlijk geen maat meer op Morrison: Van-de-nukkigaard was voorgoed verdwenen, en je hoorde alleen nog verliefde Van, Van-de-poëet, kosmische Van en mystieke Van – vaak nog eens allemaal tegelijk.

Hoogtepunten? Moeilijk aan te stippen, want de Belfast Cowboy schoot sneller dan zijn schaduw, en telkens raak bovendien. Waren de balleds ‘Enlightenment’ en ‘Magic Time’ nog net niet dwingend genoeg om iedereen bij de les te houden, dan was de medley van de blues- en soulklassiekers ‘Baby Please Don’t Go’, ‘Don’t Start Crying Now’, ‘Good Morning Blues’ en ‘Here Comes the Night’ het signaal voor een Lokers feestje. De sfeer piekte bij ‘Cleaning Windows’, waarin Morrison aan het dollen ging met vroege rock-’n-rollhits als ‘Tutti Frutti’, ‘Be-Bop-A-Lula’, ‘Good Golly Miss Molly’ en ‘Whole Lotta Shakin’ Goin’ On’.

Beeld Wouter Van Vooren

Zo stomend als het in de jaren zestig en zeventig ooit moet zijn geweest, werd het niet, maar vitaal klonk Van nog altijd. “You may call it nostalgia”, zong hij in ‘Magic Time’ en een andere topsong heette ‘The Beauty of the Days Gone By, maar in Lokeren kreeg je gelukkig veel meer dan een snuifje ‘goeie ouwe tijd’. In ‘Whenever God Shines His Light’ lag de “higher ground” waarover Van het had, zelfs even binnen handbereik.

Niet zuinig op hits

Genereus grasduinde Morrison in zijn uitgebreide oeuvre, en hij was daarbij opvallend scheutig met zijn hits. Noem ze en hij speelde ze: ‘Real Real Gone’ (met een hint naar ‘You Send Me’ van Sam Cooke), ‘Brown Eyed Girl’, ‘Domino’, ‘Did Ye Get Healed’ en ‘Have I Told You Lately, dat dankzij een fraai gospelaccent werd ontdaan van alle weekendfilmassociaties die je bij dat nummer hebt. En uiteraard eindigde hij met ‘Gloria’, een song die niet naliet te ontroeren, ook al heb je hem al duizend keer gehoord. Bonus: de James Brown-kreet “so good” die Morrison erin smokkelde.

“Tell me why must I always explain?”, vroeg de man uit Belfast – zich gisteravond ook nog af. (Zou de arbeiderszoon zich trouwens thuis hebben gevoeld in het fabrieksdecor aan de Grote Kaai?) Maar na zo’n topconcert waarin hij excelleerde in álles wat hij deed – zingen, saxofoon, gitaar en mondharmonica spelen – had hij niets meer uit leggen: Van bleek nog altijd glorieus The Man.

De set

‘Moondance’

‘The Way Young Lovers Do’

‘By His Grace’

‘Someone Like You’

‘Enlightenment’

‘Magic Time’

‘Baby Please Don’t Go’ / ‘Don’t Start Crying Now’ / ‘Good Morning Blues’ / ‘Here Comes the Night’

‘Precious Time’

‘Wild Night’

‘Sometimes We Cry’, met stukje ‘Cry’ (bekend van o;a; Ray Charles)

‘Domino’

‘Whenever God Shines His Light’

‘The Beauty of the Days Gone By’

‘Why Must I Always Explain?’

‘Cleaning Windows’ met stukjes ‘Tutti Frutti’, ‘Be-Bop-A-Lula’, ‘Good Golly Miss Molly’ en ‘Whole Lotta Shakin’ Goin’ On’

‘Have I Told You Lately’

‘Real Real Gone’ met stukje ‘You Send Me’ van Sam Cooke

‘Did Ye Get Healed’

‘Jackie Wilson Said (I’m in Heaven When You Smile)’

‘Brown Eyed Girl’

‘Gloria’ met flard ‘I Feel Good’ van James Brown

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234