Woensdag 30/11/2022

AchtergrondFilmfestival Venetië

Van Marilyn Monroe-biopic tot de vuurdoop van Harry Styles: de race naar de Oscars begint in Venetië

Actice Ana de Armas schittert in 'Blonde': de actrice maakt veel kans op een Oscar met haar fantastische vertolking van Marilyn Monroe. Beeld 2022 © Netflix
Actice Ana de Armas schittert in 'Blonde': de actrice maakt veel kans op een Oscar met haar fantastische vertolking van Marilyn Monroe.Beeld 2022 © Netflix

Welke films gaan volgend jaar met de belangrijkste Oscars aan de haal? Het lijkt misschien nog vroeg om de vraag te stellen en toch zullen de eerste antwoorden er al komen op het filmfestival van Venetië, dat woensdag van start gaat.

Lieven Trio

De Gouden Leeuw, dat is de trofee die op het filmfestival van Venetië op het spel staat. Maar tegelijk wordt er tijdens de Mostra Internazionale d’Arte Cinematografica al aan nog hoger goud gedacht. De rode loper naar de Oscars begint immers in Venetië – of toch sinds een jaar of tien. In die periode heeft het oudste filmfestival ter wereld zich ontpopt tot het ideale lanceringsplatform voor de Academy Awards. De lijst met voorbeelden is intussen langer dan het Canal Grande: Dune, The Power of the Dog, Nomadland, Joker, The Shape of Water, Roma, La La Land, Spotlight, Birdman, Gravity... Allemaal namen ze in Venetië hun polepositie voor de Oscarrace in.

Ook dit jaar bevat de festivalselectie weer een pak titels die een vliegende start hopen te nemen op het awardscircuit. Vooral streamingplatform annex filmstudio Netflix zal zich in Venetië tonen – een jaarlijkse traditie, sinds Netflix vier jaar geleden uit de officiële competitie werd geweerd op het filmfestival van Cannes. Sindsdien stuurt de Amerikaanse streaminggigant zijn paradepaardjes steevast naar de Mostra.

Taalbarrières

In 2018 gooide de Mexicaanse Hollywoodregisseur Alfonso Cuarón in Venetië hoge ogen met Roma, een uiterst persoonlijke film waarvoor hij terugkeerde naar zijn roots, die hem uiteindelijk drie Oscars zou opleveren. Zijn al even succesvolle collega, landgenoot en vriend Alejandro González Iñárritu (Birdman, The Revenant) hoopt nu op hetzelfde scenario voor Bardo (False Chronicle of a Handful of Truths), zijn eerste volledig Mexicaanse fictiefilm sinds Amores Perros.

Het hoofdpersonage van de film belooft een alter ego van de regisseur te worden: Bardo gaat over een gelauwerde Mexicaanse journalist en filmmaker die voor het eerst in jaren naar zijn thuisland terugkeert en er overvallen wordt door herinneringen en verwondering. De perstekst belooft een “epische, visueel verbluffende en immersieve ervaring”.

Als we mogen afgaan op de VR-installatie Carne y arena die Iñárritu enkele jaren geleden in Venetië presenteerde, klinkt dat zeer veelbelovend. Wordt Bardo in 2023 de Oscarfilm die, na onder meer Roma en Parasite, alle taalbarrières overstijgt?

Netflix mag op deze 79e editie ook de openingsfilm leveren: White Noise is Noah Baumbachs eerste film sinds het hartverscheurende Marriage Story, waarmee hij in 2019 eveneens kans maakte op de Gouden Leeuw. Adam Driver speelt opnieuw de hoofdrol, deze keer samen met Greta Gerwig – in het echte leven Baumbachs partner.

White Noise is een verfilming van de roman waarmee de New Yorkse auteur Don DeLillo in 1985 zijn grote doorbraak kende: een satire over een Amerikaanse professor in Hitler-studies en zijn gezin. Zij proberen het dagelijkse leven in het moderne westen te overleven, en dat wordt er niet makkelijker op wanneer een treinramp een chemische catastrofe veroorzaakt in hun slaperige universiteitsstadje.

Met Blonde heeft Netflix nog een derde kandidaat voor de Gouden Leeuw en de Oscars in de running. Al zou deze Marilyn Monroe-biopic wel eens te edgy kunnen blijken voor de Academy Awards: de film kreeg vanwege zijn seksueel expliciete inhoud een NC-17 rating, enkel voor kijkers van 17 jaar of ouder. Hoe bont regisseur Andrew Dominik (The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford) het precies maakt, valt nog af te wachten – als het over seks gaat, doen Amerikaanse censoren wel eens te hysterisch –, maar het lijkt erop dat Blonde tenminste een portret zonder filter zal worden.

De film, gebaseerd op Joyce Carol Oates’ gefictionaliseerde biografie, verkent naar verluidt op haast experimentele, sensoriële wijze de kloof tussen Monroes publieke persona en haar persoonlijke kant. Expliciet of niet, de Cubaanse hoofdactrice Ana de Armas (bekend als de sprankelende sidekick uit No Time to Die) lijkt nu al zo goed als zeker van een Oscar-nominatie te zijn.

Bescheiden uitgangspunt

Ook de klassieke Hollywoodstudio’s zijn in Venetië op de afspraak. Searchlight Pictures (dat tegenwoordig deel uitmaakt van Disney) zet zijn Oscar-geld in op de nieuwe Martin McDonagh. De Brits-Ierse regisseur oogstte op de Mostra van 2017 lachsalvo’s en vurig applaus met zijn zwarte komedie Three Billboards Outside Ebbing, Missouri, en stootte later door naar de Oscars, waar acteurs Frances McDormand en Sam Rockwell allebei triomfeerden.

In The Banshees of Inisherin schitteren Colin Farrell en Brendan Gleeson, die eerder al samen in McDonaghs In Bruges speelden. De opzet van de film klinkt bescheiden: eilandbewoner Pádraic staat voor een raadsel wanneer zijn levenslange vriend Colm hem plots niet meer wil zien, en probeert hun vriendschap te redden. Maar met McDonagh achter de camera mag u schokkende wendingen en vlijmscherpe dialogen verwachten.

Het is ook uitkijken naar The Son, Florian Zellers opvolger op The Father. Die laatste film, over een bejaarde vader die verloren loopt in zijn door alzheimer aangetaste brein, werd vorig jaar nog bekroond met twee Oscars. Kan Zeller opnieuw indruk maken met The Son, dat net als The Father een Engelstalige verfilming is van een van zijn Franse theaterstukken? Het invloedrijke vakblad Variety heeft het alvast over een van de pakkendste films van het jaar, met een kwetsbare Hugh Jackman in de hoofdrol.

Als Jackman het tot op de Oscars schopt met zijn vertolking in The Son, dan krijgt hij daar wellicht concurrentie van een onverwachte kandidaat: Brendan Fraser. Zijn hoogdagen als protagonist in de The Mummy-franchise lijken even veraf als het Oude Egypte, maar de inmiddels 53-jarige Fraser zint op een comeback van formaat.

Darren Aronofsky (Requiem for a Dream) gaf hem de hoofdrol in The Whale, een portret van een 272 kilo zware leraar Engels die de band met zijn tienerdochter probeert aan te halen. De eerste beelden van Fraser in The Whale suggereren het soort transformatie waar nog lang over gesproken zal worden. Als de film even goed blijkt te zijn als The Wrestler, mag Fraser zich net zoals Mickey Rourke destijds opmaken voor een Oscar-nominatie.

Voorspellingen

Ook de naam Bill Nighy duikt nu al in voorspellende Oscar-lijstjes op. De Brit is naar verluidt hartverscheurend in Living, een remake van Akira Kurosawa’s Ikiru, over een ambtenaar met een terminale kanker die zijn laatste levensjaar gebruikt om eindelijk iets goeds te doen voor de samenleving. Ook Cate Blanchett gaat over de tongen: zij speelt in TÁR de fictieve sterdirigente Lydia Tár. De trailer belooft een kunstzinnig psychologisch drama, waarin Blanchett compleet door het lint mag gaan.

Maar de vraag die Venetië (en de schreeuwende tienermeisjes die ongetwijfeld nu al hun tenten naast de rode loper hebben opgezet) het meest in de ban houdt, is toch wel deze: maakt Harry Styles het waar? De Brit scheert hoge toppen als zanger, maar wat is hij waard als acteur? Enkele jaren geleden zette hij zijn eerste stapjes in Christopher Nolans Dunkirk, maar Don’t Worry Darling is zijn vuurdoop als hoofdrolspeler.

De film, over een koppel dat in de ban raakt van een geheimzinnige sekte, baarde al het nodige drama: acteur Shia LaBeouf werd kort voor de opnames ontslagen (of vertrok zelf, de verklaringen daarover zijn tegenstrijdig) en vervangen door Styles, die vervolgens verliefd werd op regisseuse Olivia Wilde. Kunnen Styles en zijn tegenspeelster Florence Pugh het geroddel doen verstommen met hun acteerprestaties?

Het filmfestival van Venetië loopt van 31 augustus tot 10 september.

Vijf titels om naar uit te kijken

Ook los van alle Oscarspeculaties heeft Venetië dit jaar erg veel te bieden. Vier films (en één tv-serie) die ons alvast doen watertanden.

No Bears

Dat er een film van Jafar Panahi in de competitie zit, is op zich al een half wonder: twaalf jaar geleden probeerde de Iraanse overheid deze kritische en spitsvondige ­cineast te muilkorven met een reis- en werkverbod. Maar daar veegt Panahi (Taxi Teheran) royaal zijn voeten aan: hij blijft gewoon clandestien verder filmen. Of moeten we in de verleden tijd spreken? In juli werd de gelauwerde filmmaker naar de gevangenis gestuurd nadat hij het waagde om vragen te stellen over de arrestatie van twee collega-­filmmakers. Festivaldirecteur ­Alberto Barbera benadrukte dat hij No Bears al geselecteerd had voordat Panahi werd opgesloten, maar de film – een metaverhaal waarin de regisseur reflecteert over zijn moeilijke situatie en de risico’s die zijn crew neemt door met hem samen te werken – krijgt nu een nog groter gewicht.

Saint Omer

Wordt Saint Omer de ontdekking van deze 79e editie? Er hangt alleszins een sterke buzz rond deze film van de Franse Alice Diop. Zij maakte het afgelopen decennium naam als documentairemaakster, met films die inzoomen op de worstelingen van immigranten rond Parijs. Saint Omer is haar eerste fictiefilm, gebaseerd op de waargebeurde zaak van een ­Senegalese moeder die haar 15 maanden oude dochter zou hebben achtergelaten op een strand in Noord-Frankrijk, waar ze uiteindelijk door het stijgende tij werd gegrepen. Een film die het intieme en het politieke lijkt te verweven. Dat de getalenteerde cinematograaf Claire Mathon (Portrait de la jeune fille en feu, Spencer) de fotografie verzorgt, doet vermoeden dat dit rechtbankdrama ook visueel erg interessant zal zijn.

Bones and All

Noem Bones and All gerust een Call Me by Your Name-reünie. Regisseur Luca Guadagnino castte steracteur Timothée Chalamet opnieuw in de hoofdrol van dit liefdesverhaal over twee outcasts die zich al roadtrippend proberen te verzoenen met hun kannibalistische aard. De enige die nog ontbreekt, is Chalamets Call Me by Your Name-tegenspeler Armie Hammer. Die viel immers van zijn voetstuk nadat verschillende vrouwen hem beschuldigden van seksueel en psychologisch misbruik, en... kannibalistische fantasieën. Uitgerekend op de dag dat Bones and All-in Venetië in première gaat, wordt in de VS de eerste aflevering van House of Hammer uitgezonden, een documentairereeks die de beschuldigingen tegen Hammer verder verkent. Nu al benieuwd in wat voor bochten Guadagnino en Chalamet zich zullen wringen lastige vragen daaromtrent te ontwijken.

The Kingdom Exodus

Enfant terrible Lars von Trier had begin deze maand droevig nieuws te melden: de regisseur van ­Antichrist en Dancer in the Dark lijdt aan de ziekte van Parkinson. Het hield hem niet tegen om zijn nieuwe tv-serie The Kingom Exodus af te werken en in Venetië te komen voorstellen – zij het wellicht vanop afstand via een videoverbinding. The Kingom Exodus is een vervolg op Von Triers cultserie The Kingdom, in het Deens verschenen als Riget, een reeks vol vreemde en bovennatuurlijke gebeurtenissen die zich afspeelt op de neurologische afdeling van een Deens hospitaal. De twee eerste seizoenen werden eind jaren negentig uitgezonden, Von Trier is in al die tijd behoorlijk geëvolueerd als regisseur. Wordt dit zijn Twin Peaks: The Return?

Les Enfants des autres

Sinds haar stekelige debuut Belle Épine (2010), met een ruige Léa Seydoux in de hoofdrol, is de Franse regisseuse Rebecca Zlotowski altijd op onze radar gebleven. Met Les enfants des autres, haar persoonlijkste film tot nog toe, betreedt ze nu voor het eerst de competitie van een topfestival. Wordt dit haar meesterwerk? De Belgische actrice Virginie Efira – de laatste jaren erg op dreef, onder meer als hitsige non in Benedetta – speelt een lerares van 40 jaar die geniet van haar kinderloze leven. Maar wanneer ze verliefd wordt op Ali en zich mee over diens 4-jarige dochter Leila ontfermt, begint bij haar toch een verlangen naar een eigen kind te groeien.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234