Woensdag 11/12/2019

Muziekrecensie De beste platen van de week

Van flashback blues tot rap met panache: dit zijn de beste platen van de week

Paz Lenchantin van de Pixies. Beeld EPA

Een als vanouds vuilbekkende Frank Black, Arno die flirt met Lady Alcohol of het knaldebuut van een working class bleekscheet? Ze kunnen net niet tippen aan een parel met Afrikaanse roots. Ziehier de beste platen van de week.

Pixies - Beneath the Eyrie ★★★☆☆ 

Godsamme, wat hebben de Pixies het ons verdomd moeilijk gemaakt. Met Indie Cindy leek de legendarische groep zelfs effenaf tot elvenstof vergaan. Die plaat was de povere optelsom van drie doordeweekse EP’s die eerder verschenen. De recalcitrante indieband van weleer leek daarmee op een eenzaam dwaalspoor verzeild geraakt. Maar Beneath the Eyrie rukt je meteen weer uit the dark side .

Toegegeven: de gitaren zouden we graag weer net zo zwaar afgesteld als de frontman willen zien staan. Maar ondanks het gebrek aan korzelige swag is deze nieuwe Pixies geen ellendige schop in het scrotum. Opengesneden oogballen, door incest geplaagde geesten of gebroken botten hoeven ze ditmaal niet op te voeren. De met mes en vork etende rockabilly van ’St. Nazaire’ of zoetwatersurfrock van ‘Bird of Prey’ doen vermoeden dat Pixies hun scherpst gevijlde tandjes verloren hebben. ‘Catfish Kate’ klinkt zelfs als een popsong.

‘Los Surfers Muertos’ spiegelt zich af tegen ‘Isla De Encanta’ in vertraagde modus, alsof ze een grafrede brengen – net als in ‘On Graveyard Hill’, waarin de gitaren kreunen en het refrein eindigt met ‘and soon I will be killed’. De levenslust spat dan weer af van ‘Silver Bullet’, dat met westerngitaartjes aftrapt, en de dreiging van een drum als een machinegeweer.

‘Daniel Boone’ is op zijn beurt dan weer een song die bitterzoete en acid-dromen met elkaar verbindt. Wanneer de stem van een vuilbekkende Frank Black elders al eens per abuis hysterisch overslaat, ben je weer helemaal verkocht aan de Pixies.

Wég zijn de reserves na hun fluttige comebackplaat Indie Cindy. Wég is de wrevel omdat Kim Deal de rangen niet meer sluit. De nieuwe bassiste Paz Lenchantin ontluikt trouwens als zo’n talent dat het anno 2019 echt geen barst uitmaakt of dit tengere ding al dan niet the real Deal is. Goed genoeg voor ons. (GVA)

Arno - Santeboutique ★★★★☆ 

De wereld is een santenboetiek, denkt Arno. We maken er allemaal een zootje van. Eén grote bazaar. Maar het rommelt ook in zijn eigen hoofd. In songs als ‘Naturel’, ‘Oostende bonsoir’ en ‘Court circuit’ wordt hij overmeesterd door de ouderdomsblues. Arno wordt niet graag geconfronteerd met het verleden, maar hij lijdt wel aan ‘flashback blues’ zoals hij grif toegeeft op deze plaat. Oude beelden veren in zijn geheugen op als springballen. Op het bezwerende ‘Naturel’ huilt hij daarom naar de maan als een wolf, terwijl hij de talking blues naar zijn hand zet. De esthetiek van Tjens Matic beheerst deze plaat, met bassist Mirko Banovic en gitarist Bruno Fevery die de sound mee bepalen, en met producer John Parish. 

Een volstrekt unieke mix van blues, chanson, krautrock, new wave en smartlappen kleurt Santeboutique. ‘Oostende bonsoir’ wordt zo een warme en wanhopige ode aan de koningin én dragqueen van de badsteden, terwijl ‘Lady Alcohol’ dan weer gaat over zijn voorliefde voor de roes. Roadtrippen voor rücksichtslosen? U bent aan het juiste adres. (GVA) 

Sampa The Great - The Return ★★★★★

Identiteit is een ‘big deal’ voor Sampa The Great. Ze groeide op in Zambia, verhuisde op 19-jarige leeftijd naar Californië maar besloot een poosje later in Sydney muziekproductie te studeren. De heimwee naar haar vaderland bleef knagen, waardoor ze heen en weer begon te pendelen. Op The Return, haar fenomenale tweede studioalbum, staat een interludium waarin haar beste vriendin haar wanhopig belt: “Sampa, waar ben je? Je hebt geen tijd om naar jezelf op zoek te gaan en al dat soort spirituele shit!” Die existentiële queeste, haar liefde voor de Afrikaanse cultuur en een vurig zelfrespect (“black power!” scandeert een koortje in het funky ‘Final Form’) voeren de boventoon. Sampa rapt bovendien met panache: haar flow is nu hoekig en dan weer vloeiend, in het Engels, in de Bantoetaal Bemba en met een Zuid-Afrikaans straataccent. Haar sound flirt met sexy seventiessoul, ninetieshiphop, neosoul en een web van Afrikaanse genres. Het ziet ernaar uit dat de hiphop van 2019 de vrouwen toebehoort, want na excellente platen van Little Simz en Rapsody is ook Sampa The Greats pareltje voer voor de eindejaarslijstjes. (SVS)

Sam Fender - Hypersonic Missiles ★★★★☆

“Enorm!”, joelden wij in april van dit jaar na het uitstekende Botanique-concert van Sam Fender. “U hoort nog van hem!” De 25-jarige working class bleekscheet uit het onooglijke North Shields met de looks van een topmodel bevestigt nu met een bruisend debuut. Hypersonic Missiles knipoogt naar zowel The Smiths als Jeff Buckley, naar Springsteen (die Clarence Clemonce-saxofoons!) en naar The Replacements. De single ‘That Sound’ kwam eerder al aan als een mokerslag op onze knikker, maar ook de springerige rocksong ‘The Borders’ en passionele confessies zoals ‘Call Me Lover’ grijpen je bij de strot. Fender zingt zelden over de liefde, vaker over angst en onzekerheid, over wit privilege en vrienden die zich van het leven beroven (in het huiveringwekkende ‘Dead Boys’). Fender is écht. Ga hem alsjeblieft zien op 6 november in La Madeleine, Brussel. (SVS)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234