Dinsdag 17/09/2019

Filmblog Cannes

Van donkere Hongaren tot zotte Italianen: Films in alle soorten en gewichten

Salma Hayek, te zien op het Filmfestival van Cannes in de film 'Tale of Tales', op de rode loper. Beeld AFP

Het 68ste Filmfestival van Cannes is van start gegaan en dus kan onze man in Cannes zijn licht laten schijnen op alles wat er leeft op het filmfestival.

Joel Coen zei het de voorbije dagen ook nog: "De beste film wint niet per se de Gouden Palm." De competitie in Cannes is nauwelijks van start gegaan en je weet al dat er niet zoiets bestaat als de beste film. Toen na twee dagen nog maar drie films uit de hoofdcompetitie waren vertoond, bleken die al zo extreem van genre te verschillen dat appelen met peren vergelijken in vergelijking een kinderspel is. Kore-eda streelt, Garrone kietelt en Nemes schopt. Wat is er best?

Donkere Hongaren

Is horror een genre dat vaak op de fantasie terugvalt, dan kan je zeggen dat de Hongaarse Laszlo Nemes het genre wat heruitvindt. Zijn film 'Saul Fia' of 'Son of Saul' valt gewoonweg terug op een realiteit die pure horror was.

Nemes vertelt het verhaal van een man die deel uitmaakt van het Sondercommando, een compagnie gevangenen die in Auschwitz met de opkuis belast is van één van de crematoriums. Gefilmd als een nachtmerrie, waar we voortdurend dicht op de huid zitten van het hoofdpersonage. Akelig en zo confronterend dat je vaak naar adem snakt. En tegelijk vraag je je af waarom zoiets gemaakt moet worden. Natuurlijk grijpt het aan. Natuurlijk kan je daar niet koud bij blijven. Maar moet dit? Wat vertelt hij met dit verhaal?

Laszlo Nemes heeft een verleden als assistent van Bela Tarr, een regisseur die een reputatie heeft opgebouwd met het maken van films die geen licht verdragen. Je kunt daar zover in gaan dat je de films niet meer kunt verdragen.

Kurt Vandemaele. Beeld Stefaan Temmerman

Soap-Japannertjes

Precies de tegengestelde richting gaat de Japanse grootmeester Hirokazu Kore-eda uit. De maker van 'Nobody Knows' en 'Like Father, Like Son', heeft het in 'Our Little Sister' over drie zussen die samenwonen. Als ze plots een bericht krijgen dat de vader die ze lang niet gezien hebben, overleden is, trekken ze samen naar zijn begrafenis en leren daar hun halfzusje kennen. Iets later neemt dat meisje haar intrek in hun huisje. Dat is zo idyllisch dat in de sequel wellicht zal blijken dat het van peperkoek was. Alle mensen zijn lief voor mekaar, en als ze dat even niet zijn, hebben ze het zo niet bedoeld. De muziek strijkt, zalft, tinkelt, krinkelt en is o zo zacht en hoewel het psychologisch allemaal best goed in mekaar zit, de actrices stuk voor stuk boeiende en geloofwaardige personages afleveren, toch balanceert Kore-eda voortdurend op het randje van de sentimentaliteit en de meligheid. Mocht je dit in het Nederlands proberen, je werkt wellicht op de lachspieren. Het valt ergens wel te kaderen. Kenners gaan zeggen dat het aansluit bij de traditie die een monument als Ozu heeft neergezet, maar laat ze naar een soap kijken met dezelfde toon, ze halen hun neus op.

Opvallend gelijk trouwens is 'An', de openingsfilm van de nevensectie 'Un Certain Regard' en ook geregisseerd door een Japanner, Naomi Kawase. Ook weer allemaal zachte, lieve mensen. Ook veel bloeiende kerselaren en één idyllisch plekje. Fluitende vogeltjes ook, ritselende bladeren en heel veel lekker eten. Dat was ook al zo in 'Our Little Sister'. En in 'An' nog meer. An is de bonenpasta die op de dorayaki moet komen. En dat is dan een soort pannenkoek. Na de kookprogramma's op tv, is misschien straks sprake van de kookfilms. In ieder geval, in 'An' zijn de mensjes ook lief. En als ze even niet lief geweest zijn, dan krijgen we het niet te zien, en praten ze er niet graag over. Want die kleine, lieve Japannertjes zijn allemaal gesloten. Het oude vrouwtje die één van de centrale personages is in 'An' is trouwens zo'n mooi mens. Aan haar lach alleen kan je een film ophangen.

Zotte Italianen

En dan was er nog die geschifte zottigheid van Matteo Garrone. Na zijn beenharde en uitstekende maffiafilm 'Gomorra' veranderde hij al het geweer van schouder toen hij met 'Reality' een satire maakte op de reality-tv.

In 'Tale of Tales' valt hij terug op sprookjes voor Giambattista Basile, een 17de eeuwse schrijver voor wie fantasie zeker niet alleen voor kinderen bestemd is. Zijn hilarische en ongelooflijke verhalen over de exploten van drie koningen uit aanpalende rijken, zijn enerzijds hoogst origineel en dan weer schatplichtig aan tal van Italiaanse grootmeesters als Pasolini en Ettore Scola, maar evenzeer aan Terry Gilliam, Monty Python en zelfs de mannen van Star Trek. Die wilden ook gaan waar niemand eerder al was geweest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234