Dinsdag 22/10/2019

Strips

Van Amoras over de loopgraven naar Navajo-flikken: de 5 opvallendste strips van de week

Pagina uit 'De rode duivel' uit de reeks '14-18'. Beeld RV

Moordende Jawhe-engelen, een machtsgeile dommige generaal, de menselijkheid in en rond de loopgravenoorlog en een zich superieur wanend blank Amerika. Last but not least: Suske en Wiske die in de toekomst naar het verleden afreizen. Krimson Rules!

14-18: De rode duivel ★★★★☆

Heel af en toe krijg je een stripreeks voorgeschoteld die op het eerste gezicht misschien niet meteen je ding is, maar waarbij na elk deel je ogen opengaan. Dit is er zo eentje.

Het verhaal start in 1919, wanneer de in het aangezicht ernstig verminkte soldaat Louis een kaakprothese krijgt aangemeten. De wartaal die hij uitkraamt leidt naar een flashback, die vijf jaar eerder start, op een pensenkermis in een klein Frans dorpje waar ruziemakende inwoners abrupt worden onderbroken door tromgeroffel en "een bericht aan de bevolking": WO I is uitgebroken.

Vanaf dat moment volgt de bekende scenarist Corbeyran stapsgewijs een handvol ingelijfde dorpsbewoners. Van hun eerste onwennige en grootsprakerige stappen als soldaat tot 
 aan het eind van album 1  waar voor de eerste keer vijandelijke mitrailleurs op hen gericht worden en ze hun doden meteen begraven. Niemand is vanaf dat moment nog dezelfde, terwijl ook thuis de vrouwen hun eigen verhaal ervaren.

Cover van 'De rode duivel' uit de reeks '14-18'. Beeld RV

Die mix tussen thuis, onderweg en aan het front, terwijl de geschiedenis zowat iedere speler transformeert, staat centraal in 14-18, waarvan zonet deel 8 verscheen.

Corberyan zet op een weergaloze manier de vele hoofdrolspelers centraal, met een focus op acht jonge soldaten, hun ontberingen, incompetente oversten, angsten en hoop. Hij verveelt geen moment, terwijl tegelijk de waanzin van de oorlog geopenbaard wordt. Tekenaar Étienne Le Roux levert puike tekeningen. Knap camerawerk, technisch uitstekend en geloofwaardige personages.

De meest beklemmende strip rond de loopgravenoorlog is nog steeds Loopgravenoorlog 1914-1918 van grootmeester Tardi. Maar de beste stripreeks rond WO I is deze. Waarom? Omdat het niet zozeer gaat over de oorlog, dan wel om het kanonnenvlees. Oftewel: Mensen, en hoe ze in te schakelen voor ongeziene wreedheid. Innemend, beklemmend en verrassend. Ook voor wie niets heeft met oorlogstrips.

Uit bij Daedalus.

Pagina uit 'De rode duivel' uit de reeks '14-18'. Beeld RV

De kronieken van Amoras: De zaak Krimson 3 ★★★☆☆

Het slotstuk van de eerste De kronieken van Amoras, de spin-off van het succesvolle Amoras dat een volwassener antwoord bood op de Suske en Wiske-franchise.

Scenarist Legendre speelt het in dit drieluik slim door een prequel en een sequel op de avonturen van Suske en Wiske aan elkaar te verbinden. Daarbij staat vooral het verhaal Het rijmende paard uit 1962 centraal. Oftewel: Het moment wanneer Krimson in hun leven kwam. Barabas stelt zich daar zovele jaren later vragen bij: Waarom wist Lambik dat Krimson zo'n gevaarlijk heerschap was alvorens hij hem ontmoette? En waarom werd Krimson überhaupt een psychopaat? Dit drieluik tracht daar een antwoord op te geven. Een verhaal waarbij een glansrol is weggelegd voor zowel die goeie oude teletijdmachine als androïden. 1962 meets 2047.

Cover van 'De kronieken van Amoras: De zaak Krimson 3'. Beeld RV

Tekenaar Charles Cambré levert uitermate vlot getekende albums af en slaagt er in om naast aantrekkelijke (toekomst)decors ook de vijf hoofdpersonages zo'n présence te geven dat het wel lijkt alsof ze er altijd zo hebben uitgezien. Legendre haalt hen uit hun comfortabele avonturen, maar niet zonder hen hun aloude karakteristieken mee te geven. Subtiel soms, maar recht in de roos. Alles klopt aan Amoras. Geen gestuntel of kunstmatigheid.

Ja, de reeks is harder en rauwer (het afschieten van een onschuldige hond op de eerste pagina's zet meteen de toon), maar het werkt. Dit is pretentieloos vermaak met respect voor Vandersteens papieren gezin. Tuurlijk is het een commercieel antwoord op Amoras, maar je krijgt nergens het gevoel dat het een flauw, goedkoop tussendoortje is. Dit zijn auteurs die niet alleen hun best deden om Suske en Wiske de 21ste eeuw binnen te loodsen, maar er ook met bravoure in geslaagd zijn.

Uit bij Standaard Uitgeverij.

Pagina uit 'De kronieken van Amoras: De zaak Krimson 3'. Beeld RV

Lance Crow Dog: Integraal ★★★★☆

Dan lever je een meer dan behoorlijke strip af en zie je je uitgevers een voor een je reeks saboteren. Lance Crow Dog, een indiaanse politiestrip, kent helaas zo'n bedenkelijke uitgeefhistoriek. Je zou verwachten dat auteurs in deze integrale (bundelingen in harde kaft van twee, drie of vier delen uit een reeks, red.) terugblikken op de thema's, achtergronden en hun voorliefdes. Hetzelfde kan gezegd worden over het dossier (verzameling interviews, schetsen, modelstudies en pril werk, red.). In dit geval zou dat moeten gaan over de indianencultuur, New Mexico en West-Canada. Maar neen, scenarist Serge Perrotin vertelt in tien pagina's vooral over zijn bewogen uitgeef-queeste. Wie stripmaker/uitgever wil worden, moet dit vooral lezen.

Gescalpeerd

Deze vijf gebundelde albums vertellen het verhaal van Lance Crow Dog, een halfbloed FBI-agent die voor zijn collega's een indiaan is en voor de indianen een blanke flik. Hij wordt er constant op uitgestuurd in indianengebied. Zijn eerste moordonderzoek is een bijzonder gruwelijke waar de gezichten van twee afgeslachte bejaarde indianen werden gescalpeerd en gewisseld. In latere onderzoeken staan Navajo, zandschilderingen en motorbendes centraal.

Cover van 'Lance Crow Dog: Integraal'. Beeld RV

Knap dat Saga Uitgaven deze uitstekende reeks bundelde en een nieuwe kans gaf. De uitgever weet ook waarom: Lance Crow Dog is stevig leesvoer. Spannend, geloofwaardig, goed getekend, sfeervol, personages van vlees en bloed… Ook wat de personages betreft, klopt het psychologische plaatje. En je krijgt zowel een blik achter de schermen van de indianencultuur als op die van het zichzelf superieur wanende blanke Amerika. Van subtiel tot recht in je gezicht. 

Het teken- en inkleurwerk (Gaël Séjourné) wordt bij elk album zelfs beter. Een reeks om te ontdekken. Nog dit: ondanks het destructieve uitgeef-parcours, kreeg deze reeks dan toch een herstart in 2016. In mei van dit jaar verscheen in Frankrijk deel 7. Saga Uitgaven gaat ook die werken vertalen.

Uit bij Saga Uitgaven.

Beeld RV

Sneeuw: De oorsprong 1-3 ★★★☆☆

We zijn tien pagina's ver en we krijgen het al op onze heupen wanneer twee haveloze schepsels een monnik aanvallen. De woordenbrij die dan ontstaat, klinkt als volgt. "Ai, hij heeft Il Pardrone al aan de spies geregen", zegt een van de aanvallers wanneer hij zijn vriend vermoord ziet worden. Even later verliest hij zijn handen in het gevecht. "Verrek! Hij heeft mijn vuisten eraf gehakt." Kijk, van dit soort lamentabele dialogen worden we opstandig.

Ligt het aan de vertaling of slaat scenarist en oude rot Didier Covard (met medewerking van Eric Adam) er met zijn pet naar? Hij zou nochtans beter moeten weten. De nu 68-jarige startte in 1987 met de reeks
Sneeuw en heeft er intussen twee spin-offs aan gebrouwd, waaronder Sneeuw: de oorsprong. Het is zijn kindje, kortom.

Cover van 'Sneeuw: De oorsprong 3'. Beeld RV

Sneeuw vertelt over hoe de wereld terug naar de ijstijd werd geslingerd en Europa omgeven werd door een electromagnetische muur, gebouwd door een zekere Northman van het Broederschap van De Twaalf. Die man voedde een weeskind op: Sneeuw. Een jongen die symbool zou staan voor alles wat zou volgen.

Het eerste deel uit deze prequel-trilogie was weinig geïnspireerd, maar in de volgende twee delen werd de de juiste toon gevonden dankzij een soort van zonnig schijnparadijs, geregeerd door Jahwe-engelen. Het is hier waar Sneeuws krachten vandaan komen en verduidelijkt worden.

Knap tekenwerk van Fred Vignaux en een spannend verhaal (waar de lullige dialogen plots verdwenen zijn). Hier maken Covard en Eric Adam er dan toch nog een geloofwaardige prequel van. Verrek!

Uit bij Glénat.

Pagina uit 'Sneeuw: De oorsprong 3'. Beeld RV

De generaal gaat integraal 1 ★★★

En of De generaal populair was bij onze noorderburen. Niet alleen verscheen zopas het eerste deel van een chronologische opgebouwde integrale (van acht albums), in het Stripmuseum in Groningen vindt van eind juni tot 18 november een expo plaats rond diens geestelijke vader, Peter de Smet (1944-2003). De expo volgt 's mans werk als strip- en reclametekenaar vanaf zijn jeugd tot en met de laatste verhalen van De generaal, die de meeste vierkante meters tot zijn beschikking krijgt. De generaal was immers zijn bekendste werk, werd erg populair in Nederland en bleek het grootste argument om hem in 1985 de Stripschapsprijs voor zijn oeuvre te overhandigen.

Cover van 'De generaal gaat integraal 1'. Beeld RV

Ondanks de bredere setting bleef dit een typisch Nederlands product. Op aanraden van Bob De Moor verkocht de Smet het in 1967 het aan het blad Tintin, maar het zou nooit verschijnen. Pas vier jaar later wist hij het via Jan Kruis (Jan, Jans en de kinderen) te publiceren in het Nederlandse stripblad Pep en kwam zijn carrière van de grond. Later verscheen het in zowat alle andere Nederlandse stripbladen.

In deze uitgave werden alle 21 kortverhalen gebundeld, alsook de versie waarmee de Smet indertijd naar Tintin trok. Running gags en droge humor, daar draait het om bij deze reeks, waarin een oliedomme generaal telkenmale de macht probeert te grijpen. Maar elke lezer weet dat elke poging zal mislukken. De manier waarop is vaak hilarisch. Het is wat veel om ze allemaal na elkaar te lezen, maar verzorgde integrales als deze verdienen respect. Idem voor het knappe dossier. Of de Vlamingen het zullen oppikken is de vraag. Bij ons bleef deze reeks eerder onbekend.

Uit bij Personalia.

Pagina uit 'De generaal gaat integraal 1'. Beeld RV
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234