Zaterdag 25/06/2022

RecensieTheater

‘Us, (k)now’ is een krachtig statement over sisterhood, maar waar is het theater? ★★☆☆☆

Us, (k)now. Beeld Illias Teirlinck
Us, (k)now.Beeld Illias Teirlinck

Met Us, (k)now bekrachtigen acht zwarte tienermeisjes hun bestaan. Ze doen dat op het podium van de theaterzaal. Dat maakt van hun statement echter nog geen theater.

Evelyne Coussens

Us, (k)now is het vervolg op Her(e), het theaterdebuut van schrijver Dalilla Hermans uit 2020. Hermans maakte een voorstelling waarin de video-opnames van een weekend met een dertigtal zwarte vrouwen in dialoog gingen met performer Abigail Abraham, live in de zaal. Hermans vatte het idee op om ook een jongere generatie black women samen te brengen voor een midweek ‘bosklassen afro-style’. Us, (k)now is het resultaat. Het leeuwendeel bestaat opnieuw uit gecapteerde getuigenissen uit de ‘dagboekkamer’. Tussendoor roeren de jonge performers zich op de bühne in een campingdecor: tentje, smeulend kampvuur, schitterende sterrenhemel.

De grote vraag van Us, (k)now is of de samenleving enige vooruitgang heeft geboekt in de antiracisme- en antidiscriminatiestrijd. Abraham, die op het scherm verschijnt als verbindende figuur tussen Her(e) en Us, (k)now, hoopt dat deze generatie “geen zorgen meer heeft over haar (zwart) zijn”. Ervaart een vijftienjarig meisje het opgroeien in een witte wereld vandaag anders dan een vijfendertigjarige vrouw dat deed?

Het antwoord is dubbel. Zowel uit de gesprekken tijdens de bosklassen als uit de live interventies blijkt dat de meisjes nog steeds op racistische obstakels stoten. Wat veranderd lijkt is hun omgang daarmee – de teneur van Us, (k)now is opmerkelijk milder dan die van Her(e), alsof deze generatie zich onder het geweld iets minder onmachtig voelt, meer in haar kracht staat. Dat is wellicht de verdienste van de big sisters die de weg baanden. Maar nog steeds blijkt de sisterhood een noodzakelijke uitlaatklep voor een diep gedeelde pijn.

Het maakt van de besloten bosklassen een belangrijk gebaar van zelfzorg, van de publieke vertaling daarvan in Us, (k)now een krachtig statement over de eigen aanwezigheid. Maar net zoals bij Her(e) en het recente Dissident (eveneens mee geproduceerd door NTGent) wordt er niets verbeeld. Er is geen voor-stelling, er wordt geen reflectieve ruimte geopend tussen wat er gebeurt op de bühne en in het hoofd. Us, (k)now is een verslag: het valt eerstegraads samen met wat het wil zeggen.

Daar zit winst aan, zoals het succes van Her(e) en Dissident bewijst: wie voorheen niet gehoord werd krijgt nu een publiek, dat bovendien wordt opgevoed. Het verlies? Dat komt op rekening van de kunsten. Of en hoe erg dat is blijft een discussie waard.

Tot 12 maart in HETPALEIS, Antwerpen. Daarna op tournee. hetpaleis.be, ntgent.be.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234