Zondag 14/08/2022

RecensieUnlimited Love

‘Unlimited Love’ van Red Hot Chili Peppers: een geriatrisch album met gebrek aan peper ★★☆☆☆

Chad Smith, Anthony Kiedis, John Frusciante en Flea. Beeld Warner Music Group
Chad Smith, Anthony Kiedis, John Frusciante en Flea.Beeld Warner Music Group

De terugkeer van gitarist John Frusciante bezorgde menig fan meteen een nat broekje, maar de eerste plaat in zes jaar is toch geen onverdeeld succes voor Red Hot Chili Peppers. Het is geen snurkfeest zonder weerga, zoals The Getaway (2016) was, maar deze geriatrische plaat had toch zijn voordeel kunnen doen met - welja - een beetje méér peper.

Gunter Van Assche

“Rockmuziek is dood”, verklaarde Flea zes jaar geleden op de radio. Afgaande op de laatste zoutloze stuiptrekkingen van de Red Hot Chili Peppers kon de bassist van de groep toen weleens als ervaringsdeskundige optreden. De tweede exit van snarendrijver John Frusciante leek er toen flink in te hakken bij de band: zijn veel jongere vervanger Josh Klinghoffer bezat een drogere en meer bescheiden spelstijl, waardoor de groep nooit echt spannend - laat staan goed uitgebalanceerd - klonk.

Het zag er dus niet geweldig uit voor een van de grootste rockgroepen ter wereld, die in de jaren 80 zoveel muzikale barrières had gesloopt door een geheel nieuwe muzikaal universum te creëren met een hybride van funk en punkrock. Kwam daarbij: een explosieve show die een heel reeks epigonen in hun kielzog voortbracht. De wortels van de band lagen in een hechte vriendschap die gesmeed was door drie schoolvrienden: Anthony Kiedis, Michael ‘Flea’ Balzary en Hillel Slovak. De dood van die laatste had gemakkelijk de genadeklap kunnen zijn voor de Peppers, maar de komst van John Frusciante als jong gitaarwonder zorgde voor een wereldwijde doorbraak. Helaas zorgden drugs en demonen voor een blitzcarrière die eindigde in Japan: daar weigert Frusciante de rest van de tour af te maken. “Zeg iedereen maar dat ik gek ben geworden”, schokschoudert hij wanneer het management om uitleg smeekt. Een jaar later blijkt die uitspraak helaas geen grap maar een voorspelling. De VPRO-documentaire van Bram van Splunteren waarin je zijn genie aangevreten ziet worden door heroïne is één van de beste anti-drugscampagnes in de geschiedenis van rock-’n-roll.

null Beeld RV
Beeld RV

Toch leek zelfs een zieltogende Frusciante een betere aanwinst voor de groep dan zijn vervangers. I’m With You (2011) was de eerste plaat zonder Frusciante sinds het al even doelloos dwalende One Hot Minute (1995) waarop Dave Navarro van Jane’s Addiction zich als snarenbeul in het zweet mocht werken. Werden van hun negende langspeler Stadium Arcadium (2006), een dubbelaar nota bene, nog bijna negen miljoen exemplaren verkocht, dan bleef bij hun voorlaatste plaat de teller op minder dan een miljoen staan in het jaar van de release. I’m With You was daarmee gelijk ook de minst succesvolle cd van de band tot dan toe.

Los zand

Zonder Frusciante hangen de Peppers al sinds de jaren 90 als los zand aan elkaar, zo lijkt het wel. Het probleem met deze nieuwe rentree van Frusciante? Hij bepaalt goeddeels de sound van de groep, waardoor iedereen slaafs naar zijn pijpen lijkt te dansen. En de gitaargod heeft het helaas niet altijd bij het rechte eind. Bewijs daarvan is zijn nogal wankelende kwaliteitsbeleid in zijn solocarrière.

Californication betekende in 1999 een fameuze doorstart voor de groep, maar creatief gezien bleek toen gelijk ook het begin van het einde ingezet. Sindsdien zijn de ideeën vaker uitgehold, de zanglijntjes afgesleten en de refreintjes zo beige als behangpapier. De Peppers proberen zich vandaag van hun zachtmoedigste kant te laten zien, maar dat valt vaak nogal saai uit.

‘Aquatic Mouth Dance’ combineert de door bloedgeile bas en blazers aangezwengelde funk van vroeger, terwijl zanger Anthony Kiedis ook de vocale kracht van weleer vindt. Het is helaas een zeldzaam hoogtepunt op de plaat die zeventien songs - goed voor zeventig minuten - telt. Wie had gedacht dat Rick Rubins terugkeer als producer de magie van Blood Sugar Sex Magik (1991) zou aanwakkeren, komt van een kale kermis terug.

null Beeld Warner Music Group
Beeld Warner Music Group

Unlimited Love klinkt geïnspireerd en geketend door de titel. Het album zet overdreven zwaar in op ballads. Frusciante smokkelt gelukkig wat intensiteit en opwinding binnen in zijn solo’s, die songs als ‘The Great Apes’ en ‘Let ’Em Try’ naar een succulent hoogtepunt voert. Maar om héél eerlijk te zijn? Zonder die virtuoze vingers zou je je schouders wat onverschillig ophalen. Flea krijgt dan weer de voorrang in het opwindende ‘Here Ever After’, waarin Kiedis je toch weer even weet te irriteren met een zanglijn die Peppers-by-numbers is. Al kan het nog steeds erger: ‘Not The One’ drijft een groothandeltje in country-bespikkelde sacharine, die je ei zo na over je nek doet gaan. Of je zou dan toevallig met een gebroken hart moeten worstelen. In ‘Veronica’ hoor je ’m zelfs murmelen: ‘My name is I Love You’. Beschamend.

Maar hoe lenig is de liefde die je vandaag nog voelt voor de Peppers? Begin juli spelen ze op Rock Werchter. We geven het op een briefje: als deze Californische veteranen het onzalige idee opvatten om hun setlist goeddeels door deze plaat te laten bevolken, zal de liefde van korte duur zijn.

Unlimited Love verschijnt 1/4. Op zondag 3 juli sluit Red Hot Chili Peppers het uitverkochte Rock Werchter af.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234