Maandag 22/07/2019

Strips

Uitgezakte Batman vs. charmant auteursgezin: de strips van de week

'Dark Knight III'. Beeld rv

Frank Millers Batman is terug. De Kryptonezen vallen de aarde aan, de dochter van Wonder Woman en Superman kiest het vijandelijke kamp. Verder nog een heerlijke feelgood-strip over reizen, een nostalgische pilootreeks en een veelbelovende nieuwe scifireeks.

Dark Knight III: Het superras ★★★

Negen delen had Frank Miller nodig om een nieuw, derde hoofdstuk te breien aan de Dark Knight-revival die hij midden jaren 80 met succes had volbracht. Dark Knight III – of zoals de fans het noemen: DK III – is zijn antwoord op zijn eerste miniseries The Dark Knight Returns (1986) en The Dark Knight Strikes Again (2001). Logisch dus dat een stoet van befaamde tekenaars en inkleurders zaten te springen om hieraan te mogen deelnemen. De hoofdtekenaars van DK III zijn dan ook niet de minste: Brian Azzarello en Andy (zoon van Joe) Kubert.

Zopas verscheen de naar het Nederlands vertaalde forse bundeling van 440 pagina’s. Dat verhaal start met de afwezigheid van Batman. Ook Wonder Woman, Superman en de Green Lantern trokken zich terug. Een leger Kryptonezen wil echter van de aarde een nieuw Krypton maken. En niemand die dat superras kan of zelf wil tegenhouden.

Beeld rv

DK III is een poging van Miller om het hele DC-universum bij een nieuw, populair Batman-verhaal te betrekken. Met een glansrol voor een grijze, flink verdikte Batman en Lara, het kind van Wonder Woman en Superman. Geen amazone, zoals ze zelf zegt, maar “een Kryptonees”. En niet echt een voorbeeldkind. Zij kiest partij voor de vijand.

DK III is geen slecht verhaal. De meeste tekenaars (behalve Miller zelf) leveren uitmuntend werk. Miller zal hier echter nooit potten mee kunnen breken zoals in 1986 en 2001. Je kan clichés niet blijven dupliceren en incarneren, Frankie Boy. De aarde is in gevaar en plots komen alle bekende DC-helden (The Flash, The Atom en Aquaman incluis) to the rescue? Komaan. En het opvoeren van Trump, Obama, Conway en bekende CNN-presentatoren, is dat een poging tot humor? Mja. Maar goed, geen slechte poging. Spannend, bij momenten. Voorspelbaar bij vele momenten.

Uit bij RW Uitgeverij.

Mooie zomers 4: Krijger op rust ★★★☆

Een feelgood-stripreeks over eenvoudige gezinsreizen in de jaren 70. Oftewel: een gezellige Belgische papa en mama en hun drie mondige en speelse kinderen op weg naar de Middellandse Zee in een oude Renault. Scenarist Zidrou heeft niet eens veel nodig om hier een droomreeks van te maken. Hij mag zelfs zo nu en dan wat op zijn lauweren rusten, want tekenaar Jordi Lafebre is zo ontzettend goed met het in beeld brengen van de familie en hun (non-)avonturen  dat zelfs slappe momenten in de scenario’s ongemerkt aan je voorbijgaan.

Elk van de vier verschenen albums zet één zomervakantie in de kijker: 1973, 1969, 1962 en 1980.

Beeld rv

Telkens wordt op dezelfde manier gestart: met het wachten op een papa-striptekenaar, strijdend met zijn deadline. In dit vierde album kan hij zich eindelijke een assistent veroorloven. Diens naam: Benoît. Niet toevallig de voornaam van de scenarist van deze reeks.

In de voorbije verhalen werd de lezer stapvoets betrokken bij de kleine levensverhaaltjes, geneugtes en beslommeringen van elke gezinslid, of ze nu groot dan klein, volwassen of kinderen zijn. In Krijger op rust zijn de Faldéraults intussen wat ouder geworden, hun kinderen tieners. Inclusief de nodige rebelsheid en groei- en hormoonspurten.

Het scenario is iets naïever en daardoor iets minder boeiend dan de voorgaande, maar er zijn weinig reeksen bij wie je pagina na pagina die fijne grijns om je mondhoeken kan bewaren. Op voorwaarde wel, dat u van kleine mensenverhaaltjes houdt en hier en daar niet bang bent van een streepje (let op het verkleinwoord) rauwe werkelijkheid. Indien u nu volmondig knikt, is dit uw reeks. En oh ja, wie reisde of als kind leefde in de jaren 60 en 70, wordt er via kleine vernuftige vondstjes terug naar gekatapulteerd. Op naar de stripboer voor de dolle six- en seventies.

Uit bij Dargaud.

Beeld rv

Dan Cooper: Integrale 1 ★★★

Nostalgie is een raar beestje. Vanuit mijn ooghoeken zag ik als kind weliswaar wekelijks deze actieheld aan me voorbijgaan in het weekblad Kuifje, maar werkelijk geen haar op mijn hoofd die deze technische vliegtuig- en ruimtevaartstrip wilde lezen. Dan Cooper was me te technisch. Te schools. Te stoer. Te steriel. Dezelfde redenen waarom ik ook Buck Danny en Michel Vaillant meed. En kijk nu: enkele decennia later zit ik lichtjes gefascineerd, zelfs met open mond, deze integrale te lezen, door enkele dominante hersencellen verheven tot een strip uit mijn jeugd en dus behorend tot mijn nostalgisch erfgoed.

Beeld rv

Drie verhalen bevat deze eerste integrale van Dan Cooper van de onderschatte Luikenaar Albert Weinberg. In het eerste verhaal moet de Canadese piloot/ingenieur Cooper een supersonisch jachtvliegtuig – De blauwe driehoek – testen dat verticaal kon opstijgen. Ook het tweede verhaal, over ruimtestations, bleek gebaseerd op waargebeurde feiten. Het laatste verhaal was dan weer pure scifi.

De achterflap beweert dat deze reeks nauw aanleunde bij de fantastische wereld van E.P. Jacobs (Blake en Mortimer). Dat is wat overdreven. Feit is wel dat Weinberg, die zweerde bij Jules Verne, pietje precies wilde zijn wat betrof het technische aspect. In een helaas slechts vier pagina’s tellend dossiertje leren we hoe hij aan research deed: veldonderzoek bij luchtmachtbasissen en bij Sabena, bij wie hij plannen en details kreeg, en sprak met het personeel.

Van de kapsels van de helden uit Dan Cooper tot hun totale onoverwinnelijkheid, mannelijkheid en de hele technisch rimram die hen te beurt valt, vindt u in de huidige moderne strip gelukkig nog weinig van terug. Qua haarsnit en heldendom zijn we gelukkig een eind opgeschoven. Los daarvan: deze reeks blijft fascinerend om zoveel anderen redenen. Een zalige reeks, mits u de context er voor lief bij neemt (en uw leeftijd, wellicht).

Uit bij Le Lombard.

Beeld rv

Misty Mission ★★☆☆

Het slot van een trilogie die zowel liefhebbers van oorlogs- en luchtvaartstrips wist te bekoren. Misty Misson brengt twee jeugdvrienden samen in 1967 in Vietnam tijdens de Vietnamoorlog.

Alsof de bloederige jungle al niet dramatisch genoeg is, zadelt de Franse auteur Michel Koeniguer zijn hoofdrolspelers Nick Beaulieu en Joshuah Lacour op met een verleden en onderling conflict. De eerste is de zoon van een gefortuneerde zakenman, de tweede behoort tot de middenklasse. Wanneer Joshua’s vader ernstig ziek wordt door zijn werk, spant die een proces aan tegen Nick’s vader, oftewel zijn werkgever. Het voorval steekt de kop op wanneer beiden elkaar ontmoeten in de hel van Vietnam. Ook de reden van hun aanwezigheid wekt wrevel. Joshua omdat hij is opgeroepen, Nick omdat hij het zij enige mogelijkheid is om aan de cel te ontsnappen. Maar ondanks de (klassen)verschillen, blijft de vriendschap. Thuis in Alabama spelen zich intussen ook drama’s af.

Beeld rv

Koeniguer neemt hier de honneurs waar als tekenaar en scenarist. Gelukkig kan hij zijn fascinatie voor vliegtuigen in toom houden ten voordele van de psychologie van zijn papieren karakters. Op die manier slaagt hij er in een degelijk verhaal af te leveren.

Soms spannend, maar vaak ook stroef. Aan de gezichten van zijn personages is ook nog wat werk. Waarom hij een van zijn personages de anatomie van acteur Robert Mitchum meegaf, is me een raadsel. Een degelijke reeks, maar niet meer dan dat. Echt verrassen doet Misty Mission niet.

Uit bij Silvester.

Beeld rv

Exile 1: Koïos ★★★

Nieuwe reeksen lijden vaak onder een eerste, trage inleiding waarbij de personages en de rode draad op een te ingehouden manier worden geopenbaard. Maar Koïos, het eerste deel van deze nieuwe scifitrilogie heeft zijn start niet gemist.

Exile vertelt het verhaal van de Glory, een ruimtevloot dat in 2189 een interstellaire vlucht van een kleine maand maakt naar een afgelegen planeet. Wat een routinevlucht moest worden, eindigt in een drama, al zullen de meeste van de 2.728 reizigers het nooit weten. Wie (dankzij hibernatie) overleefde, vindt zichzelf ingesloten op de vijandelijke planeet Kayenn, ettelijke decennia na de vlucht. Hun bewegingsruimte? Een geïmproviseerde stad van enkel vierkante kilometers, rond het wrak van de Glory. Hoofdpersonage is de kapitein van het schip, een zekere Sonntag, die na 65 jaar stomtoevallig wordt gevonden. Hij is een zogenaamde narcoot, een van de weinige mensen die nog op aarde zijn geboren.

Beeld rv

Exile werd geschreven door de bekende auteur Eric Stalner en de onbekende, 26-jarige Cédric Simon, voor wie dit zijn eerste scenario is. Het is tevens Stalners zoon, die zijn diploma in de sociologie en economie aan de haak hing voor een stripcarrière. Je voelt zijn gedrevenheid en zin om iets nieuws te brengen waarbij zowel scifi als menselijk drama op één lijn staan. Spannend opgebouwd, ambitieus, verrassende ontknopingen, knap tekenwerk (van Eric Stalner) en erg filmisch. Een reeks die, zo blijkt alvast uit dit eerste deel, met de grote jongens uit de SF-scène wil meespelen.

Uit bij Glénat.

Beeld RV
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden