Donderdag 21/11/2019

Sportpaleis

U2 weer back to basics in een uitverkocht Sportpaleis

Ondanks het geld, de privéjets en dat bespottelijke kapsel van Bono, klopt er achter de ribben van U2 nog steeds het hart van dat punkgroepje uit '76. Beeld Alex Vanhee

Zesendertig uur voor U2 gisteravond het podium van het Sportpaleis opstapte, stonden er al een paar honderd fans aan te schuiven. De grootste rockgroep ter wereld tourt voor het eerst in tien jaar weer eens indoors, en naar U2-normen is de iNNOCENCE + eXPERIENCE-tournee een intieme, zelfs sobere onderneming. Een relatief begrip, uiteraard, want de twee data in Antwerpen - de band treedt ook vanavond nog op - trekken samen los 40.000 toeschouwers.

De tournee begon nochtans onder een slecht gesternte. Niet alleen kreeg U2 flink wat kritiek te verwerken omdat 'Songs Of Innocence' vorig jaar ongevraagd (maar gratis) bij een half miljard Apple-gebruikers in hun computer was gedropt.

Ook nadien kreeg de groep een boel tegenslag te verwerken. Zo raakte Bono ernstig gewond tijdens een fietsongeluk in Central Park, waarna het onzeker was of hij ooit nog gitaar zou kunnen spelen. Enkele dagen voor de wereldpremière in Vancouver overleed de vader van drummer Larry Mullen Jr, waardoor ook dat concert even op de helling leek te staan. En tijdens dat openingsconcert viel gitarist The Edge van het podium. Twee weken later overleed Dennis Sheehan, sinds 1982 de vaste tourmanager, en een vaderfiguur voor de band. Op de koop toe moest vorige maand nog een concert in Stockholm worden uitgesteld nadat een gewapende man door de security was geglipt.

Bono in het Sportpaleis. Beeld Alex Vanhee

Ook het concept van de tournee is gaandeweg bijgesteld. Van het oorspronkelijke idee - telkens twee totaal verschillende concerten in dezelfde stad - schiet in de praktijk niet veel meer over. De set blijkt elke avond volgens dezelfde structuur opgebouwd, en de variatie in songmateriaal is lang niet zo drastisch als aanvankelijk gesuggereerd werd.

Dat wil evenwel niet zeggen dat de shows voorspelbaar zijn. De voorbije maanden doken regelmatig special guests op, en niet van de minste: Patti Smith, Paul Simon, Bruce Springsteen, Zucchero, Javier Bardem, Penelope Cruz. Mooie verrassingen. Anderzijds: de kaartjes kosten gemiddeld 140 euro per stuk. Daarvoor wil een mens al eens getrakteerd worden.

Maar goed: uiteindelijk draaide het niet om grote namen, speciale gasten of het rendement van de shows. Alle show raakten moeiteloos uitverkocht, en de reviews in het buitenland waren ronduit laaiend. Niet verwonderlijk, want anders dan de megalomane 360°-tournee van vijf jaar geleden - de meest winstgevende in de geschiedenis - houdt iNNOCENCE+eXPERIENCE het naar U2-normen klein en intiem.

Zeker: het Sportpaleis is een gigantische zaal. Maar voor de grootste rockgroep ter wereld - vorige keer nog goed voor twee keer een uitverkocht Boudewijnstadion - wordt met een andere schaalverdeling gerekend. Dit keer gaat de band bijgevolg voor de 'back to basics'-aanpak. Létterlijk, want zeker de eerste helft van de show stond gisteren in het teken van U2's adolecententijd. Bono haalde herinneringen op aan hoe het was om in het noorden van Dublin een punkbandje op te richten, en schetste een beeld van zijn turbulente jeugd in 'Cedarwood Road'. Terug naar de jaren van de onschuld. De straat waar hij was opgegroeid, werd digitaal nagemaakt op een videoscherm dat - net als een uit twee verdiepingen opgetrokken catwalk - dwars doorheen het Sportpaleis liep.

(Lees verder onder de foto.)

U2 in het Sportpaleis. Beeld Alex Vanhee

Vaak werden songs van nu gelinkt aan classics uit het verleden. Zo werd het onverwoestbare 'I Will Follow' gekoppeld aan 'Iris (Hold Me Close)', een pakkend eerbetoon aan de moeder die Bono als veertienjarige verloor. Hij zong het geknield, terwijl ze boven zijn hoofd rondjes danste op video. Het had goedkoop sentiment kunnen zijn, maar in plaats daarvan voelde het integer en authentiek.

Het helemaal uitgepuurde 'Sunday Bloody Sunday' sloeg dan weer een brug met 'Raised By Wolves', een song over de bloedige bomaanslagen in Dublin halfweg de jaren zeventig, die bij de leden van U2 in het geheugen stonden gebrand. En terwijl op video beelden van de slachtoffers werden getoond, beklemtoonde de band dat de daders nooit voor het gerecht zijn gekomen.

Dat engagement liep - de ene keer al nadrukkelijker dan de andere - als een rode draad door de set. Bono vroeg aandacht voor de Syrische vluchtelingen. Niet via een langdradige preek, maar door de tekst van 'Bullet The Blue Sky' te herwerken naar het hier en nu. Ook nu spraken de visuals voor zich: je zag een lijk, drijvend in de blauwe zee, dat - eens de camera uitzoemde - een ster op de vlag van de Europese Unie werd. Neem het van ons aan: krop in de keel verzekerd. Vooral omdat de gitaar van The Edge door de song sneed als een versgeslepen slagersmes, en de groep met Adam Clayton samen met Larry Mullen natuurlijk ook een buitengewoon strakke ritmesectie in de rangen had.

(Lees verder onder de foto.)

'Iris (Hold Me Close)' was een pakkend eerbetoon aan de moeder die Bono als veertienjarige verloor. Hij zong het geknield, terwijl ze boven zijn hoofd rondjes danste op video. Beeld Alex Vanhee

In de tweede helft van de set werd het nog intiemer. De band verkaste naar het kleine podium achteraan in de zaal voor een akoestische set, met naast een verrassend 'Sweetest Thing' -cBono op piano! Primeur! - ook gestripte versies van 'October' en 'Every Breaking Wave'. Opvallend trouwens, hoe de nieuwe, vorig jaar nog zo verguisde songs zich live moeiteloos staande hielden tussen sterkhouders als 'Pride (In The Name Of Love)', 'Where The Street Have No Name' en setsluiter 'With Or Without You'.

Viel er dan niets af te dingen? Toch wel. De akoestiek in het Sportpaleis was lang niet altijd je dat. We hadden Bono deze tournee trouwens ook al beter weten zingen. En die enorme Berlijnse muur die tijdens 'The Fly' dwars door het Sportpaleis liep zag er wel cool uit, maar gezien U2 op dat moment nergens te bespeuren viel, stuikte de set even in.

Daar stonden gelukkig wervelende versies tegenover van 'Until The End Of The World' en - een hoogtepunt - de sensuele technofunk van 'Mysterious Ways'. Ook leuk: de Brusselse fan die uit het publiek werd getrokken en een camera in handen kreeg gestopt. Wat ze filmde werd via de Meercat-app meteen wereldwijd uitgezonden, en de feedback liep gewoon binnen op video. Weer zo'n technisch hoogstandje waar U2 inmiddels een patent op heeft.

(Lees verder onder de foto.)

Bono in heet Sportpaleis. Beeld Alex Vanhee

De bisronde werd ingeleid door een vredesboodschap van Stephen Hawking, die naadloos overging in 'City Of Blinding Lights', een song waarbij je de koude rillingen zo over je rug voelde lopen. Met 'Beautiful Day' en het door het publiek gezongen 'One' bereikte het optreden een apotheose. Nog snel een boodschap van hoop meegeven - met een beetje geluk is HIV over een paar jaar voorgoed bedwongen - en dan was het afgelopen.

Je zag op twee en een half uur tijd je verleden, je heden en - wie weet - zelfs je toekomst passeren. Een band als soundtrack bij een mensenleven. Ondanks het geld, de privéjets en dat bespottelijke kapsel van Bono, klopt er achter de ribben van U2 nog steeds het hart van dat punkgroepje uit '76.

Pech voor de cynici, maar de Ieren spelen nog steeds in de hoogste divisie.

DE SETLIST

1. The Miracle (Of Joey Ramone)
2. The Electric Co.
3. Vertigo
4. I Will Follow
5. Iris (Hold Me Close)
6. Cedarwood Road
7. Song for Someone
8. Sunday Bloody Sunday
9. Raised By Wolves
10. Until the End of the World
11. The Fly
12. Invisible
13. Even Better Than the Real Thing
14. Mysterious Ways
15. Elevation
16. Sweetest Thing
17. Every Breaking Wave
18. October
19. Bullet the Blue Sky/Zooropa
20. Where the Streets Have No Name
21. Pride (In the Name of Love)
22. With or Without You
-
23. City of Blinding Lights
24. Beautiful Day
25. Mother And Child Reunion/One

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234