Zaterdag 25/06/2022

AchtergrondMuziek

Twee bands, twee nieuwe albums, eenzelfde dromerige en doemerige sound: hoe Intergalactic Lovers en Beach House naar elkaar toe gegroeid lijken

null Beeld DM
Beeld DM

Vandaag brengen zowel Beach House als Intergalactic Lovers nieuw werk uit. Opvallend genoeg lijken beide bands daarbij naadloos naar elkaar toe gegroeid. Twee dromerige en doemerige viersterrenplaten voor de prijs van twee? Lijkt ons waarachtig een sonoor koopje.

Gunter Van Assche

Het oogt als een onhandige kunstgreep om Intergalactic Lovers en Beach House in eenzelfde stuk te stouwen. De eerste groep is een zootje ongeregeld uit Aalst dat schijnbaar per abuis wonderlijke popsongs schrijft, de ander is een duo uit Baltimore dat schoonheid uit schurft probeert te puren. Daarbij kwamen die laatste reeds van hun debuut uit bij juweeltjes in de dromerige pop.

Maar op de keper beschouwd bracht die Aalsterse groep eigenlijk ook altijd een beloken vorm van dream pop, zelfs al klonk ze steeds meer conventioneel – want door sprankelende gitaren gedreven – dan Beach House. Beide groepen traden trouwens ongeveer tegelijk voor het voetlicht bij het grote publiek. In het geval van Beach House was dat met hun doorbraakplaat Teen Dream (2010) en bij Intergalactic Lovers ging het over hun debuut Greetings & Salutations, nauwelijks een jaar later. Bij elke plaat die volgde, voelde de kennismaking steeds eigenaardig vertrouwd, zelfs al veranderden de twee groepen graag subtiel van kleur. Net alsof je een soulmate had gevonden, lag de gemoedsrust bij beide bands altijd binnen handbereik. En nu hebben die soulmates elkaar ook écht gevonden.

Hamer, beitel en figuurzaag

Op de achtste langspeler van Beach House worden de wetten zo’n beetje hertekend. Victoria Legrand en Alex Scally brachten hun nieuwe plaat Once Twice Melody onder in vier verschillende hoofdstukken, die de sfeer moet uitademen van een melodramatische cultfilm, met fluweelzachte stemmen à la Cocteau Twins en Mazzy Star, terwijl de rest van de songs een sfeer van onsterfelijke romantiek herbergen, naast orkestrale grandeur en synthpop-glamour. Beach House is geen zomerse villa geworden, maar wél nadrukkelijk vertimmerd.

Victoria Legrand van Beach House. Beeld Redferns
Victoria Legrand van Beach House.Beeld Redferns

De nieuwe plaat van Intergalactic Lovers klinkt evengoed alsof iemand hamer, beitel en figuurzaag in handen hield. De gitaren van weleer ruimen al eens vaker plaats voor synths, wat goed uitkomt voor de etherische vocals van Lara Chedraoui die besmet raakte met de melancholie van eeuwen. Tijdloos klinkt ze, een etiket dat haar eigenlijk al bijna bij haar debuut op de lippen bestorven lag. Liquid Love is daarnaast een tweeledige break-up-plaat: het gaat niet enkel over Lara’s vorige liefde, maar ook over de breuk met haar ‘oudere ik’, een vroeger leven waar ze vandaag op terugblikt.

Op dat snijvlak vinden beide zangeressen elkaar. Geen wonder, want hun herkenbare, lichtjes androgyne stemmen zouden sowieso een duet in het baldakijn van dit paradijs kunnen garanderen. Wat ook opvalt: de scheidslijn tussen sacharine en sinister lijkt steeds dunner bij beide bands. “Once was a fairy tale / Then it all went to hell / Swans on a starry lake / Hearts that were meant to break”, zingt Legrand in ‘Pink Funeral’. Een soortgelijke somberte zit niet alleen in de lyrics maar ook zowaar in de titels van de nieuwe Intergalactic Lovers.

Wanhoop

De songtitels van Liquid Love lezen immers als het logboek van een hart dat aanvankelijk als één klopte, waarna een breuk, de waanzin en de wervelwind van verwoesting voor dichtgeslibde aorta’s zorgt. ‘Be Patient’, eindigt de plaat, met ‘These Shades of Blue’ en ‘Turn Insight Out’ als minimantra’s. De rest van de wereld kan dan wel kak zijn, maar alles komt ook altijd weer goed. Dat is zo’n beetje het onhandige advies van de Lovers. Eenzelfde gevoel krijg je bij beide albums: de melodie zit altijd snor en je gemoed ook… Maar dan word je pas omver gekegeld door de wanhopige lyrics. De eindigheid van alles zit verweven in zowat elke zinregel. Voor beide bands lijk je naar hun finale testament te luisteren, zelfs al hebben ze dat zelf niet door. Omineus gefluister, zachtmoedig gehuil en een soundtrack die de perfecte melancholie weet te onderschrijven: zowel Beach House als Intergalactic Lovers leveren vandaag hun beste, meest dansbare maar donkerste werk af. Dat leidt tot twee platen in één week die meer gewicht dragen dan een sherpa.

Intergalactic Lovers, met frontvrouw Lara Chedraoui, live aan het werk.  Beeld Intergalactic Lovers/Pukkelpop Kwartier/Hasselt/Humo/Koen Keppens
Intergalactic Lovers, met frontvrouw Lara Chedraoui, live aan het werk.Beeld Intergalactic Lovers/Pukkelpop Kwartier/Hasselt/Humo/Koen Keppens

Niet helemaal onbegrijpelijk natuurlijk. De laatste jaren zijn voor Lara Chedraoui een les in geduld en aanvaarding geweest. Het leven liep zelden zoals zij dat wilde. Een verbrijzeld hart en versjteerde longen na corona zaten haar achter de vodden. Bij Legrand was dat een algemeen ennui de vie dat mee speelde.

“Scared and scarred I fall apart”, zingt Chedraoui. Of erger nog: “I can’t close my eyes at night, afraid of what I’ll see.” Elders op de plaat wordt uw innerlijke lachebekje evenmin wakker: “Waking up is never easy when your heart just wants to die.” En de finale tekstregel van de plaat luidt: “I can’t fall deeper.” De duisternis heeft haar ingehaald, maar veel anders is dat niet bij een miezerend Beach House.

Geen van beide groepen zal ooit anders klinken dan bij het begin van hun carrière. Maar daar ligt ook net de kracht. Zowel Intergalactic Lovers als Beach House hebben vandaag hun vleugels gespreid op een uitzonderlijke manier. Beiden vallen voor de roes van de romantiek en de ontreddering van de rouw. Maar op een hoogsteigen, bijna vanzelfsprekende manier geven ze vorm aan die gevoelens en dromerige kwaliteiten. Wie kreupel loopt onder liefdesverdriet is net zo lief af bij de Lovers als bij Beach House.

Wat ons erbij brengt: is Oilsjt trouwens eigenlijk niet altijd zo’n beetje het Baltimore van de Denderstreek geweest? Moeten we effe checken in The Wire, maar we kunnen u nu alvast garanderen: de eerste hulp bij bloedende harten wordt door beide bands evenredig verleend.

Liquid Love van Intergalactic Lovers verschijnt vandaag bij Unday.

Once Twice Melody van Beach House verschijnt vandaag bij PIAS.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234