Dinsdag 20/08/2019

Theater

Tussen schateren en schrijnen: Cie Cecilia en Theater Antigone schetsen rauwe familiefabel

In Cabane worden de zonen al vader terwijl het zelf nog bange, in de steek gelaten kinderen zijn. Regisseur Tom Dupont verstopte onder een karakterkomedie een drama van gehavende zonen, op zoek naar de erkenning van onbereikbare vaders.

Titus De Voogdt in 'Cabane'. Beeld Kurt Van der Elst / Compagnie Cecilia

Het valt als een fait divers, terwijl hij even naar de zoldering kijkt: 'Hier heeft mijn pa zich dus opgehangen.' De volgende seconde zit Sven Steens, zoon van de bekende strafpleiter Marc Steens, alweer op een ander denkspoor, even babbel- als behaagziek - als de stilte maar gevuld wordt. Hij valt Manu en Gilles Smet rauw op het dak van hun cabane: onaangekondigd, onwelkom. Als een parasiet zuigt hij zich aan hen vast, op zoek naar antwoorden over de dood van zijn vader. En dat terwijl de norse Manu en de zachtmoedige Gilles zo hun eigen katjes te geselen hebben. Het duurt nog lang voor Sven de voor de hand liggende vraag krijgt toegesnauwd: 'Wat loopt gij hier eigenlijk te doen?' Het antwoord is de leugen van een wanhopig man: 'Maar Gilles, ge zijt toch mijne maat?'

In de neonverlichte cabane waar de ongewenste ménage à trois zich ontrolt staat - een beetje absurd - een bos aan kartonnen bomen. Het is het decor voor de schoolmusical op de school van Manu's zoontje. De allegorische dierenfabel uit het musicalverhaaltje wordt een melancholisch symbool van familieharmonie en warme verbondenheid, voor de drie mannen iets uit ver vervlogen tijden. Vandaag is het broer tegen broer, man tegen vrouw, zoon tegen vader en meteen ook maar tegen de rest van de familie. 

Tom Dupont schreef wel vaker rond getroubleerde ouder-kindverhoudingen, niet alleen voor theater (het mooie Christophe en Willy uit 2008) maar bijvoorbeeld ook in de film Offline (2012), waar een ex-gedetineerde het contact met zijn dochter tracht te herstellen. Het leidt bij Dupont zelden tot een topzwaar drama, veel vaker tot een volkse revue van snikken en grimlachjes. Zijn tragikomische personages stuntelen in hun pogingen om elkaar liefde te tonen of überhaupt met elkaar te communiceren.

In Cabane tekent dat onvermogen op een ontroerende manier ook hun lijf: de gestuikte, gesloten houding van Manu (Titus De Voogdt), de slungelende armen van Gilles (Robrecht Vanden Thoren), maar vooral de familiare handtastelijkheid van Sven (Joris Hessels), die zich aan de anderen vastklampt alsof hij vreest dat ook zij hem alleen zullen laten. Wat onherroepelijk gebeurt, want 'Sven Steens brengt ongeluk'. Joris Hessels steelt met schwung de show in Cabane, deels omdat dat inherent is aan zijn personage, maar ook omdat beide andere karakters merkelijk minder psychisch reliëf kregen van auteur Jeroen Theunissen. Toch maakt alleen al de stapsgewijze ontluistering van Steens Cabane de moeite van het kijken waard: hoe hij begint als een uitgelaten allemansvriend, maar onder zijn opgefokte spel de pijn steeds meer aan het schrijnen gaat, tot hij eindigt als een achtergelaten, eenzaam kind in het lichaam van een vader. Hoe zou het voelen om ongeluk te brengen? Arme Sven.

Cabane, nog tot 29 oktober om 20u in De Expeditie, Gent. Info en tickets: www.compagnie-cecilia.be.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden