Zaterdag 17/08/2019

Review

Tsar B op Nacht van de Toekomst: extase voor alle zintuigen

Beeld Alex Vanhee

Op één avond tijd jakkerde je over David Lynch's Lost Highway richting da mean streets van Sint-Niklaas, om uiteindelijk duizend-en-één-nachten lang te verdwalen in de woestijn. Tijdens dat surrealistische parcours deed Tsar B de hemel hevig opgloeien, koos Go March voor onderkoelde bezwering en ging Woodie Smalls uiteindelijk met de meisjes aan de haal. Geen kwaaie zaterdagavond, kortom.

Terwijl de avond vergleed in de nacht, hoorden we Tom Barman 'Sign o' the Times' van Prince onder de naald schuiven in de Roma. Een onsterfelijke song, waarin Zijne Purperen Hoogheid de voorspelling maakte dat "the sign o' the times will mess with your mind". De voorbij drie uren hadden we nochtans gezworen dat vooral Volta in ons hoofd zat te porren en te poken.

Na zeven edities in de Vooruit heeft dit Gentse muziekinitiatief zijn vleugels ook naar andere steden uitgeslagen. In Antwerpen, Brussel en Roeselare wordt voortaan evengoed gemorst met ontluikend muzikaal talent. Zaterdagavond werd alvast de aftrap gegeven in de Roma met Tsar B, rapper Woodie Smalls en Go March. Drie acts van zo'n diverse pluimage dat je voortdurend op een ander been werd gezet.

Beeld Alex Vanhee

De opvallendste passage stond op naam van Tsar B (****). Die bleek de kracht te verstaan om smeulende, zwarte ogen om te zetten tot van dreiging en sensualiteit bezwangerde muzieknoten. Sloot je je eigen ogen, dan zag je spontaan transparante voiles bewegen over een dansende navel. En die flikkering in je ooghoek? Die kon net zo goed komen van edelstenen als een kromzwaard...

Tsar B stuurde je op een dromerige, oosterse trip tegen de lichtjes onheilspellende backdrop van 'Naphtali' van Marc Chagall: een glas-in-loodwerk waarbij je een arend zag cirkelen boven een slapende ram. Het donkerblauw en giftig geel van dat werk leken de sfeer van Tsar B misschien nog het best samen te vatten. De kleuren uit Chagalls werk alleszins perfect belichaamd in haar single 'Myth' of zelfs de kunstig omgebouwde cover 'Monsoon' van Tokio Hotel. Foute song, gouden cover.

Een warme woestijnwind kwam je spontaan tegemoet gewaaid in deze Arabische r&b, maar net zo goed dwongen de verwrongen beats, elastische subbassen en dreigende atmosferische synths je richting een van daglicht verstoken nightclub.

Justine Bourgeus, de violiste van School is Cool die als solospijbelaar en tsarina van de dansvloer grote sier maakte, heette je daarbij welkom op haar "eerste échte optreden". Eerlijk? Van die vuurdoop, laat staan beginnersfouten, viel eigenlijk niet zoveel te merken. Zoals Tsar B opkwam in een salonfähige bokserstenue, leek ze ook muzikaal vastbesloten om je op toepasselijke wijze tegen het canvas te meppen.

Dat deed ze met subbassen die tot in je ruggenmerg doordrongen, een fantastische zangstem die je tot in de derde wervel verlamde en songs waarbij je je gemoed en lendenen zachtrood voelde opgloeien, als duinpannen in de Sahara bij het vallen van de avond. De geur van komijn en kaneel kringelde trouwens ook niet zelden op tot je neusvleugels, en voerde je spontaan langs Marokkaanse marktpleintjes en medina's. Tsar B bleek extase voor alle zintuigen!

(Tekst gaat verder onder de foto)

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Goed, voorlopig mist Bourgeus wel nog het zelfvertrouwen dat haar geestelijke vakzusters als Beyoncé, FKA twigs en M.I.A. al jaren aan de dag leggen op een podium. Maar aan choreografie, bindteksten of attitude valt natuurlijk te sleutelen.

Met een sterk muzikaal DNA sloeg ze daarentegen grote gensters: de set werkte knap op naar hoogtepunt 'Escalate', maar minstens zo indrukwekkend klonk het herwerkte 'Monsoon', waarin ze de viool als een gitaar bespeelde. En met 'Syzygy' (net voor de bisronde) leek Tsar B zelfs een bescheiden wereldsong in haar repertoire te hebben.

Bermuda-driehoek

Go March (****) maakte er op zijn beurt een erezaak van om je tot stof en as te herleiden in de Bermuda-driehoek waarin krautrock, minimal en psychedelica tegen elkaar botsen. Gitarist en spilfiguur Philipp Weies (zie ook Intergalactic Lovers of MannGold) bekende eerder al dat David Lynch's ondoordringbare meesterwerkje Lost Highway model stond voor hun debuut. De omineuze scene waarin een auto door een donkere tunnel rijdt, vond inderdaad ook zijn weg naar de set van Go March.

De dominante sfeer van de voornamelijk in rood licht badende set? Die viel terug te brengen op onheilspellend en duister, maar net zo goed school er zoveel opwinding en adrenaline in hun soundscapes dat een onuitgesproken aantrekkingskracht bleef uitgaan van dit powertrio.

Beeld Alex Vanhee

Aan de drumvellen leek zelfs een heus beest te huizen, dat doorheen de set het tempo bepaalde met zijn pulserende beats. Tegelijk stonden de gitaargrooves van Weies ingesteld op hypnose-modus, terwijl vette synths je het gevoel gaven dat Kraftwerk en Lindstrøm hun klauwen in het postrock-oeuvre van Mogwai en de mathrock-erfenis van Battles hadden gezet. Op hun spacerock viel geen peil te trekken, maar geen hond die zich daar een bal van aantrok.

Beeld Alex Vanhee

No sleep from Sinnekloas to Brooklyn

Woodie Smalls (***) gaf nadien aan dat zélfs als je uit Sinnekloas komt, je nog de wereld kan overtuigen met New Yorkse boom bap. Zijn set viel dan wel wat dunnetjes uit in vergelijking met de andere twee showcases, maar hij wist eens zo goed hoe je een publiek moest bespelen.

Eerst gaf hij ginnegappend aan dat hij wilde dansen met de leukste meisjes, daarna liet hij je letterlijk door de knieën gaan en springen, en nog een andere keer trok hij wellustig aan een denkbeeldige toeter tot groot vermaak van de potheads op de eerste rij. Soms nam zijn gedweep met Amerikaanse rapcultuur alleen wat groteske proporties aan. Zo moesten we onze middelvinger collectief uitsteken naar Donald Trump ("say fuck Donald Trump like you mean it!").

Elders probeerde hij het publiek dan weer op te jutten met de knullige aansporing in het Engels: "Er zijn mensen zijn die geen benen hebben. Wees blij dat je er wel hebt, dus spring op en neer!" Waren we ergens geamputeerd, hadden we vast onze prothese naar het podium gekeild.

In zalmroze bermuda en baseball-pet leek je bovendien aan te kijken tegen Tyler, the Imitator. Maar de hiphop-artiest achter Sylvestre Salumu had méér troeven in zijn mouw steken, dan copycat-gedrag. Zelfs al kleurde menig bitch, nigga of revolverschot de songs, dan nog wist hij die cliché's op zijn minst te larderen met een vette beat en een snedige rhyme. Kijk eens aan! Blijkt Alex Callier dan toch niet de enige nigga with attitude in Sint-Niklaas.

Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden