Woensdag 24/04/2019

Filmrecensie

‘Trio’: degelijke film, matig scenario

Matteo Simoni, Bruno Vanden Broecke en Ruth Beeckmans in ‘Trio’. Beeld rv

Zeg van Bruno Vanden Broecke, Matteo Simoni en Ruth Beeckmans wat je wil, maar ze zijn niet bang om risico’s te nemen. Met z’n drieën produceerden, regisseerden én acteerden ze Trio. Die samenwerking is meer dan geslaagd, maar een zwak scenario doet afbreuk aan hun debuut.

Vanden Broecke, Simoni en Beeckmans stonden samen zestig keer op de planken om Hechten te spelen, een toneelstuk van Stefaan van Brabandt. Trio is de verfilming van dat stuk, waarin twee halfbroers – de gedeprimeerde eenzaat Wim (Vanden Broecke) en de vlotte womanizer Gert (Simoni) – vriendschap en liefde zoeken bij de innemende escort Lise (Beeckmans). Het opzet is, met andere woorden, uiterst simpel: de drie personages worden meegesleurd in een verbaal steekspel, met aantrekken en afstoten.

Dat Trio ontstond op de planken, is duidelijk, maar ook voor filmliefhebbers is dit een interessant experiment. De drie acteurs, die zich verenigden in het productiehuis Brutteo, zijn samen ook verantwoordelijk voor de regie. En ze durven het zichzelf moeilijk te maken. Het camerawerk is zwierig en fascinerend: de hele film lijkt te zijn opgenomen in één lange take (er zijn cuts, maar die zijn slim verborgen), waardoor het verleidingsspel tussen deze drie eenzame zielen visueel interessant blijft. Door slim te spelen met welke personages samen of alleen in het kader verschijnen, benadrukt het regisseurstrio welke personages zich wanneer tot elkaar aangetrokken voelen, en wie alleen achterblijft. Het is een klassiek trucje, maar verdorie: het werkt.

Bovendien is de chemie tussen de drie spelers, die ook in Safety First al samen acteerden, onmiskenbaar. Vanden Broecke en Simoni spelen dan wel archetypes die we van hen gewoon zijn, maar ze doen dat met voldoende panache om niet in karikaturen te vervallen. Jammer genoeg worden ze daarbij niet geholpen door de tekst. Die blijft veel te oppervlakkig en te voorspelbaar om het publiek anderhalf uur lang te boeien. Elke emotie, elke frustratie en elke gedachte wordt letterlijk uitgesproken: de eerste tien minuten, bijvoorbeeld, dienen vooral om te benadrukken dat Wim een érg negatieve kijk op de wereld heeft.

Gebrek aan diepgang

Daardoor gaat de dynamiek tussen de drie personages onherroepelijk verloren: elke dubbelzinnigheid, elk onderhuids broeiende frustratie wordt meteen de nek omgewrongen. Pas in het laatste shot is er ruimte voor ambiguïteit. Het anderhalf uur dat daaraan vooraf gaat wordt getypeerd door saaie eenduidigheid en een gebrek aan diepgang.

Het filmisch talent van Brutteo verdient een betere tekst. Als stijloefening is Trio meer dan geslaagd, en we zijn nu al benieuwd naar de volgende Brutteo-productie. Maar het scenario is veel te middelmatig om van een echt sterk debuut te kunnen spreken. 

Vanaf 13/2 in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.