Dinsdag 19/10/2021

Filmrecensie‘Tout s’est bien passé’

‘Tout s’est bien passé’: onsentimenteel euthanasiedrama met typische Ozon-humor ★★★☆☆

Tout s'est bien passé Beeld RV
Tout s'est bien passéBeeld RV

Een euthanasiedrama met grapjes over kloten: wie anders dan François Ozon zou zoiets bedenken? Tout s’est bien passé is een no-nonsense familiedrama zonder pathos, waarin mensen gewoon mensen mogen zijn, zelfs in het aanschijn van de dood.

Zijn vorige film Eté 85 bruiste van opborrelende puberhormonen en alles verterende kalverliefde. In Tout s’est bien passé richt regisseur François Ozon (Swimming Pool) zijn camera op het andere uiteinde van het leven: de onvermijdelijke aftakeling. Mooi om naar te kijken is die niet, getuige het pijnlijk scheefgetrokken gezicht van de bejaarde André (rol van klasbak André Dussollier), die na een beroerte aan zijn ziekenhuisbed gekluisterd is. Maar Ozon wendt de blik niet af, en confronteert ons met een dilemma van jewelste: wat als je eigen vader je vraagt om hem uit zijn lijden te verlossen? Aan Emmanuèle (een fijn weerzien met actrice Sophie Marceau) en haar zus Pascale (Géraldine Pailhas) om de knoop door te hakken.

Dat die vraag überhaupt op hun bord terechtkomt, is de schuld van het conservatieve euthanasiebeleid in Frankrijk. Als Emmanuèle en Pascale besluiten om hun vader te helpen, dan riskeren ze een zware celstraf. Door hun (waargebeurde) lijdensweg in alle pijnlijke details te tonen, maakt Ozon een niet mis te verstaan statement.

Rijk geschakeerd

Toch is Tout s’est bien passé geen klassieke themafilm. Niet alleen hanteert Ozon zijn kenmerkende zwarte humor – wanneer iemand de deur van een restaurant dichtslaat, vallen enkele letters van de muur waardoor er plots “kloot” te lezen staat –, hij is ook vooral geïnteresseerd in de complexe relatie tussen de koppige André en zijn dochters. Dit rijk geschakeerde familieportret vermijdt de valstrikken van de goedkope tv-film. Het beeld van de huilende dochters aan het voeteneind van hun zieltogende vader wordt al snel doorprikt met flashbacks waarin vaderlief een egoïstische kloot – vandaar dus dat grapje – eersteklas blijkt te zijn. Bij Ozon mogen mensen gewoon mensen zijn, ook in het aanschijn van de dood. Dat hij geen tijd verspilt aan sentimentaliteit, maakt de ontknoping des te ontroerender.

Tout s’est bien passé springt (ook visueel) iets te weinig uit de band om een plaatsje tussen Ozons topfilms te veroveren. Maar kleine, verrassende details zoals de mogelijk laatste boterham van André, die Emmanuèle in haar diepvries bewaart, tonen wel opnieuw de fijnzinnigheid waarmee de Fransman tegenstrijdige gevoelens in beelden weet te vatten.

‘Tout s’est bien passé’ speelt vanaf 22/09 in de bioscoop.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234