Zaterdag 10/12/2022

FilmrecensieTori et Lokita

‘Tori et Lokita’: het lot van twee jonge migranten blijft nagalmen als een droeve melodie ★★★★☆

Tori en Lokita zingen een Italiaans liedje als entertainment voor de klanten van het restaurant waar ze werken. Beeld christine plenus
Tori en Lokita zingen een Italiaans liedje als entertainment voor de klanten van het restaurant waar ze werken.Beeld christine plenus

Met Tori et Lokita hebben de broers Dardenne hun mooiste film in vele jaren gemaakt. Een droevige maar sprankelende ode aan de vriendschap, over twee Afrikaanse kinderen die in België proberen te overleven.

Lieven Trio

Op het filmfestival van Cannes werd Tori et Lokita ontvangen als een return to form voor de broers Dardenne. Als u het ons vraagt, zijn de Waalse filmbroers nooit echt uit vorm geweest, maar het is een feit dat hun twee vorige films (La Fille inconnue en Le jeune Ahmed) met hun nogal cerebrale scenario’s een minder verpletterende indruk nalieten dan hun vroegere meesterwerken (La Promesse, Rosetta, L’Enfant...). Met Tori et Lokita mikken ze nu wel opnieuw voluit op het hart.

Tori (gespeeld door de ontwapenende Pablo Schils) is een bruisende jongen van 12 jaar uit Benin, Lokita (de beloftevolle Joely Mbundu) een tienermeisje uit Kameroen. Elk vanuit hun eigen land trokken ze naar België, onderweg kruisten hun paden en nu zijn ze onafscheidelijk. Lokita ontfermt zich over Tori als een grote zus, maar hij zorgt net zo goed voor haar.

De film maakt zonder veel woorden voelbaar hoe deze twee kinderen elkaar nodig hebben. Niet alleen om elkaar aan papieren te helpen of elkaar fysiek uit de nood te helpen, maar als zuurstof. Zonder Tori kan Lokita letterlijk niet ademen: wanneer ze verplicht wordt om in totale afzondering in een cannabisplantage te gaan werken – Tijmen Govaerts is enger dan ooit als haar bewaker – en beseft dat ze Tori niet meer kan zien, valt ze hyperventilerend op de grond.

Onvoorwaardelijke vriendschap

Het is maar een van de vele poëtische beelden en symbolen die de Dardennes in hun elegante script verwerken. Ook wanneer er in de film gezongen wordt, is dat veel meer dan sfeerschepping: het Italiaanse liedje dat Tori en Lokita samen opvoeren voor de klanten van het restaurant van hun baas (voor wie ze ook drugs dealen) raakt aan de essentie van de film: zoals hun stemmen vervlochten raken in deze melodie, zo klampen deze twee personages zich onvoorwaardelijk aan elkaar vast. Hun vriendschap is het enige dat hen overeind houdt.

Zoals steeds bij de broers Dardenne is Tori et Lokita uiterst compacte cinema. Met zijn speelduur van nauwelijks anderhalf uur is deze film een oefening in efficiëntie, maar die kernachtigheid gaat niet ten koste van de emotie. Het lied van deze twee jonge migranten blijft nog lang door je hoofd echoën, als een klaagzang voor alle ongelukkigen die, bij gebrek aan het juiste papiertje, hun menselijkheid en hun fysieke integriteit verpletterd zien in een meedogenloze machine van uitbuiting.

‘Tori et Lokita’ speelt vanaf 7/09 in de bioscoop.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234