Woensdag 18/09/2019

DM ZAPT Kris Kuppens

Toen de zaallichten doofden voor Urbanus ging de wereld voor mij open

Urbanus in ‘Hector’ (1987). Beeld Hector

Kris Kuppens zet deze week de blik op oneindig. Vandaag over de dag waarop ze ‘Hector’ zag. 

Ik zie me daar nog staan. Ik ben een flinke tiener die van toeten noch blazen weet. De kleine puistjes op mijn voorhoofd weet ik gemakkelijk te maskeren door wat haar. Pas veel, veel later zal ik in een wilde postpuberteit getrokken worden, maar op dit moment wijst niets in die richting. 

Integendeel. Ik draag een gebreid tasje om mijn tengere schouder. Het is beige en heeft een minuscuul rood knopje in de vorm van een blaadje. Het is mijn idee van me optutten, me mooi maken dus. Vandaag zou het hip zijn; toen dacht ik dat het hip was.

Het is aanschuiven aan cinema Studio 2000 in Haacht. Een lange rij kronkelt de straat op. Iedereen ziet er piekfijn uit alsof ze naar de mis op zondag gaan. In 1987 werd dat nog gedaan door mensen die naar de film gaan, maar lang zou het niet meer duren. 

Tinteling

In mijn herinnering is de ingang van de kleine bioscoop hels verlicht met neon en geef ik, zonder dat het in me opkomt dat ik er misschien te oud voor ben, een hand aan mijn moeder. Voor haar is het tenslotte ook de eerste keer hier. 

Gelukkig hebben we onze kaartjes al. We hebben getelefoneerd om een plaatsje te reserveren. Mijn vader en de opgeschoten broer met zwarte dons onder de lip en een steeds – tot groot geluk van die vader – plat op zijn hoofd vallende hanenkam staan achter ons. Ze schuiven aan in hun typische stijl: zwijgend, met de haast op gelijke hoogte zittende schouders wat van elkaar afgedraaid. Om maar te zeggen: wat een belevenis, die eerste keer groot scherm.

Eenmaal we binnen zijn en de lichten doven kan je een speld horen vallen, zo stil. Er hangt een voor mij onbekende spanning in de zaal waar ik op slag en lichtelijk in de war voor val. Nu nog voel ik soms de tinteling van toen. Mijn moeder knijpt in mijn hand en fluistert – alsof ze me een geheim vertelt – “dat het gaat beginnen”. Enkele tellen later en bij de nog maar schuchtere verschijning van Urbanus in een pyjama barst de zaal in hard lachen uit. Iedereen lijkt alles los te laten. Ik ook, al weet ik niet precies wat ik aan het loslaten ben.

Pikzwart

Op het einde van mijn eerste keer Hector veer ik recht en applaudisseer. Terwijl mijn vader en broer als een van de eersten de zaal verlaten, blijven mijn moeder – toen nog met haar mooie pikzwarte haren – en ik naar de aftiteling kijken. Ik weet nog dat zij er doorheen praatte en dat ik dat vervelend vond. 

Die avond val ik in slaap terwijl ik mijn broer op zijn kamer met de deur dicht hoor lachen met de mopjes van Urbanus op plaat. En zo ging de dag waarop ik voor het eerst Hector zag. Als ik eerlijk ben, herinner ik mij zo goed als niks meer van het verhaal zelf. 

Eén haalt de film nog eens boven. Ik twijfel. Ik denk dat ik niet kijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234