Zondag 20/10/2019

Recensie

Tirzah in de Botanique: handen in de mouwen, hart op de tong ★★★★☆

Tirzah in de Botanique, met achteraan Mica Levi: lofi voor de eenentwintigste eeuw. Beeld Francis Vanhee

Goed nieuws: de rafelige charme van Tirzah’s prachtplaat Devotion bleef intact tijdens Les Nuits Botanique. Beter nieuws: haar r&b-schetsen en houseskeletten wonnen nog aan kracht doordat ze live helemaal werden hertimmerd.

Het is haar voornaam die op de album- en ep-hoezen staat, en Tirzah Mastin zingt ook alle songs vol, maar eigenlijk is Tirzah het project van een vriendenkliekje met standplaats Zuidoost-Londen. In de Orangerie van de Botanique waren twee van Tirzah’s intimi meegekomen: Coby Sey, een zanger en muzikant die de rafelranden van de hiphop aftast, en Mica Levi, een al even experimentele multitasker die een Oscar won voor haar soundtrack bij Jackie.

Sey en Levi speelden de songs van Devotion, Tirzah’s debuut en onze favoriet van 2018, zo goed als helemaal opnieuw in – een opmerkelijke aanpak in tijden van laptoppers en andere halve playbackers. Nog opmerkelijker: ze hadden er makkelijk voor kunnen kiezen om de nummers op te pompen. De kiemen zijn er: ‘Holding On’ is een house-banger met schokdempers, ‘Basic Need’ een r&b-glijder met een rubbertje eromheen. Maar Tirzah en co. deden precies het omgekeerde: ze benadrukten de intieme, onaffe kant van de songs.

Van sterallures kon je Tirzah overigens niet betichten: ze prijkte vooraan en centraal op het podium, terwijl Levi en Sey achter haar schouder tegen schouder over een tafel met instrumenten gebogen stonden, maar uit haar wat schutterige houding bleek dat het niet haar favoriete positie was. Meestal hield ze haar handen in haar mouwen, terwijl haar armen wat ongemakkelijk naast haar lichaam hingen, en af en toe beroerde ze de chimes (een hangende xylofoon) als was dat een fetisj die haar kalmeerde. Daar kwam ze in de relatief kleine Orangerie mee weg, maar we zijn benieuwd of zo’n totale antipose – met haar slobbertrui en joggingbroek leek ze recht uit haar zetel te komen – ook op Dour en andere zomerfestivals zal werken.

Stilte na de storm

Opener ‘Go Now’, de eerste song die Tirzah en Levi als dertienjarige muziekschoolstudenten schreven, kreeg nog heel even een wat forsere beat onder de kont geschoven, maar ‘Guilty’ deed het daarna zonder de autotune op Tirzah’s stem en de snijdende gitaar van de plaatversie. In de plaats kwamen rare, druppelende klanken, Tirzah die prachtig falset zong (wat ze niet doet in de studio-opnames) en een aarzelend duet aanging met Coby Sey.

Tirzah koos in de Orangerie van de Botanique voor het understatement. Beeld Francis Vanhee

Het was een soort lofi voor de eenentwintigste eeuw, het klonk rommelig, wazig, een tikje ongemakkelijk en sloot zo perfect aan bij de tekst. Daarin riepen halve zinnen en dwingende herhalingen de sfeer op die in huis hangt net ná een echtelijke ruzie: deuren dichtgekwakt, krop in de keel, vertwijfeling. Ook ‘Say When’ wasemde die stilte na de storm uit. “It’s not about who’s right or who’s wrong / It’s not about tryin’ to be clever”, klonk het over uitgeklede r&b, nog kalmer dan op plaat, met een aarzelende gitaar van Sey en zwaargeladen toetsenwerk van Levi.

Voor het springerige, repetitieve ‘Do You Know’ gordde Levi een gitaar om en stortte Sey zich op een ritmebox, waardoor je moest denken aan de dwaalsporen die ook Dean Blunt door zijn songs trekt. In het ultraminimalistische ‘Fine Again’ boetseerde Levi dan weer fraaie, maar abstracte klanksculpturen à la Arca, terwijl Tirzah en Sey hun stemmen opnieuw rond elkaar lieten kringelen. 

Ze mogen dan wel putten uit mainstream-r&b en -house, in de uitwerking hoor je bij Tirzah en haar maatjes altijd weer de zoekende avant-gardist naar voren kruipen. Dat was de bedoeling van de plaat Devotion – ze omschreef die als een schets- en plakboek, en wilde er een geïmproviseerde feel aan geven – en je hoorde het in elke song die ze in Brussel brachten.

Bij al dat muzikale experiment zou je haast vergeten dat Tirzah Mastin een geweldige stem heeft, die in één ademtocht tegenstrijdige emoties en stemmingen verenigt: hoop en wanhoop, vermoeidheid en levenslust. Maar net zoals de muziek in Brussel meestal ging voor het understatement, zo haalde Tirzah ook nooit écht uit. Liever hees (‘Do You Know’) of lijzig (‘Devotion’) dan opzichtig – “you don’t have to be loud to move forward”, zei ze in een interview met Pitchfork.

Ode aan pure liefde

Maar hoe ingetogen en in zichzelf gekeerd ze ook klonk, Tirzah sleepte je toch mee. De lome groove van ‘Basic Need’ koppelde de nineties-r&b van Aaliyah aan de triphop van Tricky (met wie ze twee nummers maakte) en ook in ‘Reach Hi’ leek het alsof de Tricky Kid elk moment uit opwolkende ganjadampen tevoorschijn zou komen. In ‘Affection’ hamerden kerkklokachtige klanken de laatste restjes hoop uit een aflopende relatie, terwijl het hypnotiserende, sobere ‘Gladly’ dan weer een onvervalste ode aan pure verliefdheid was. Tirzah slaagde erin tegelijk het hart op de tong te dragen én afstandelijk te klinken – geen wonder dat het applaus juist hier het luidst en langst was.

 “So listen to me”, had je eerder al tientallen keren gehoord in het naar liefde hunkerende ‘Devotion’. En ook: “I just want your attention.” Onze aandacht heeft Tirzah. En ze verdient de uwe.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234