Vrijdag 13/12/2019

DM Zapt

Tijdens het WK vrouwenvoetbal leer ik meer dan tijdens om het even welke VRT-uitzending

De Noorse Maria Thorisdottir (links, naast de Engelse Ellen White) heeft naast voetbal ook professioneel handbal gespeeld. Beeld AFP

Ewoud Ceulemans zet deze week de blik op oneindig. Vandaag schrijft hij over het WK vrouwenvoetbal.

Het meest magnetische dat je op een tv-scherm kunt tonen, is een voetbalveld. Als ik voorbij een of ander obscuur café loop en een groene vlakte opmerk, kan ik het niet laten om uit te zoeken wie tegen wie speelt. Altijd blijf ik even kijken. Zelfs als het gaat om, pakweg, een interland van FC Verweggistan.

Ik ben, met andere woorden, maar wat blij dat er in deze oneven zomer óók voetbal op tv is. Vrouwenvoetbal: een jaar na het WK voor mannen, in Rusland, zijn de vrouwen aan de beurt, in Frankrijk.

Eerlijk is eerlijk: ik mis de intensiteit van vorig jaar, toen de hele wereld stilstond wanneer er tegen een bal werd getrapt. En ik kan niet dezelfde emotionele investering maken als toen: België doet niet mee aan het WK, en om God weet welke reden heb ik niet dezelfde affiliaties bij vrouwelijke landenteams als bij hun mannelijke collega’s. (Kort samengevat: altijd tégen Italië, Brazilië en Nederland; altijd vóór Spanje en Argentinië.)

Elke minuut genoten

Toch kijk ik. Naar Engeland-Noorwegen, de eerste kwartfinale. De enige reden waarom ik het eerste doelpunt heb gemist, was omdat net op dat moment de pizzakoerier aanbelde. Voor de rest heb ik van elke minuut genoten. Ten eerste: omdat die Engelsen verdraaid goed voetbalden – hun mannelijke landgenoten, met hun stug voetbal, kunnen er nog iets van opsteken – en ten tweede: omdat het commentaar verdomd interessant was.

U moet weten: ik ken niets van vrouwenvoetbal, behalve dan dat Tessa Wullaert bij Man City speelt en dat de Noorse superster Ada Hederberg (die er op het WK niet bij is, uit protest tegen de manier waarop de Noorse voetbalbond het vrouwenteam behandelt) terecht weigerde te twerken op vraag van Martin Solveig. Voor de rest is alles wat commentator Bert Sterckx vertelt dus een aanvulling van mijn voorraad nutteloze voetbalkennis.

Ik koester die kennis.

Nu weet ik dat de Engelse competitie bij de vrouwen niet Premier League, maar Super League heet, en dat het vrouwelijke Arsenal wél nog een topploeg is: de Gunners (of Gunsters?) speelden dit jaar kampioen. Nu weet ik dat de Engelse linksbuiten Beth Mead een relatie heeft met de Nederlandse nummer 10, Daniëlle van de Donk. En nu weet ik dat de Noorse verdedigster Maria Thorisdottir ook professioneel handbal heeft gespeeld.

Wat hebben we geleerd vandaag, zou Piet Huysentruyt vragen, en het antwoord is: veel. Zo niet: het meeste dat ik het afgelopen jaar tijdens een VRT-uitzending opstak, alle nazidocu’s op Canvas ten spijt.

En dan te bedenken dat Frank Raes afgelopen zomer, tijdens de eerste wedstrijd van de Rode Duivels op het WK, niet verder kwam dan: “Panama is het land ten noorden van Colombia.”

De FIFA Women's World Cup eindigt zondag 7 juli. Alle wedstrijden zijn live te bekijken op sporza.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234