Woensdag 21/08/2019

CONCERTREVIEW

Thundercat in de AB: lekker in zijn comfortzone

Vond u het AB-concert van Thundercat een briljante trip of een pretentieus boeltje? Tja, dat hangt vooral af van uw referentiekader. En van hoe vlotjes freejazz bij u naar binnen gaat.

Thundercat. Beeld Darin Kamnetz

De tweede editie van het BRDCST-festival sloot gisteren af met jazz in alle vormen, maten en gewichten. Jonge beeldenstormers als Yussef Kamaal en Shabaka & The Ancestors gooiden in de vooravond al hoge ogen, erna domineerden de losgeslagen fusionvernieuwers.

Neem nu Shobaleader One, de band rond Tom Jenkinson, de Brit die onder het alias Squarepusher een joekel van een cultreputatie verwierf door woeste elektronica en jazz met elkaar te versmelten.

In de AB ploegde het met lichtgevende maskers getooide kwartet zich onversaagd door een stormachtige set vol uitzinnig geroffel en geschifte solo’s. Vooral de vingervlugge basloopjes van Jenkinson deden ons bij momenten duizelen.

Fel, snel en hels

Ook Thundercat, oftewel de uit Los Angeles afkomstige Stephen Bruner, etaleerde in Brussel een technische virtuositeit waarbij de doorsnee basgitarist vast groen van afgunst wordt. Met Jenkinson deelt hij de liefde voor baskeizers zoals Jaco Pastorius, wiens soepel glijdende, strak groovende signatuur een show lang tussen de waanzinnige ritmes van drummer Justin Brown slalomde.

Alleen was bij Thundercat de funkfeeling prominenter aanwezig: denk aan een ADHD-versie van Stanley Clark of aan George Duke op methamfetamines. Fel, snel en hels. Zoiets.

Impressionant hoe Bruner met zijn trio zo’n kordate, massieve sound neerpootte. Wij moesten dan weer gniffelen met de expliciete contrasten die Thundercats uit klassieke fusion gepuurde hybride zo uniek maken. Vaak startte en besloot de gezellig ogende bassist een liedje met tedere r&b waarin zijn honingzoete zang een hoofdrol had. Tussen die sexy kop en staart zat meestal een furieuze lap freejazz vol psychedelisch aandoend toonladdergehos.

De jazzfanaten in de zaal - en dat waren er veel - smulden van dat soort manische solo’s. Wie Thundercat echter kende van zijn werk voor soulartiesten, van zijn gesmaakte gastrolletjes bij elektronicagod Flying Lotus of van zijn recente radiohitje 'Show You The Way’ stond wellicht meewarig in de haren te krabben.

Dolgedraaide psychonaut

'Daylight’, bijvoorbeeld, stak behoedzaam en lieflijk de kop op, met Bruner die heerlijk croonde alsof hij oude doowopbandjes à la The Stylistics wilde eren. Twee refreintjes later schakelde het trio naar de vijfde versnelling, met razendsnel roffelende drums, vinnige keyboards en een grijnzende Bruner wiens vingers sneller dan het licht over de frets van zijn basgitaar schoten. Pop was het geenszins. De muzikanten en muziekfreaks in de zaal stonden er ongetwijfeld verlekkerd bij te kwijlen.

De schaarse momenten dat Bruner niet als een dolgedraaide psychonaut het ongewisse opzocht en wél keurig de poppaden bewandelde, ontvouwde zich heerlijke indie-r&b. Zoals 'Heartbreaks + Setbacks’, een melancholische song die een glimp bood op de scheur in zijn ziel. Of 'Friend Zone’, dat op exquise wijze stoeide met elektrofunk uit de eighties.

We kregen nog meer nummers uit zijn dit voorjaar verschenen, uitstekende album Drunk voorgeschoteld. De publieksfavoriet 'Them Changes’, bijvoorbeeld, voorzien van een motherfucker van een groove waarop zélfs wij begonnen te heupwiegen.

Ecstasy

Waarom Bruner niet vaker zijn fenomenale jazzfeeling aanwendt om er dat type verrukkelijke popsongs mee te schrijven? Goeie vraag. Is hij zijn experimenteerfase nog niet ontgroeid? Is het zijn punkattitude of het misplaatste nonconformisme dat eruit voortvloeit? Nochtans kunnen Afro-Amerikaanse jazzmuzikanten uitmuntende popklassiekers schrijven, denk aan Al Jarreau, George Benson of Quincy Jones.

"You guys still with me?”, checkte Bruner na bijna anderhalf uur hallucinante virtuositeit. Jazeker, zo bleek uit het enthousiaste gejoel. Als cadeautje kregen we een snuifje 'These Walls’ van kameraad Kendrick Lamar toegediend en de fantastische funkbom 'Oh Sheit It’s X’, een maf nummer over feesten op ecstasy.

Tja, onversneden vervoering hadden we net iets vaker willen voelen tijdens dit concert. Pas op: we zijn nog steeds helemaal smoor op Thundercat en we gaan zéker zijn volgende plaat ook weer kopen. Maar het wordt tijd dat hij uit zijn comfortzone stapt. Als hij tenminste durft.

Gezien op 9 april in de AB in Brussel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden