Woensdag 20/11/2019
Thom Yorke Beeld Photo News

DM Zapt

Thom Yorke legde zijn ziel bloot en wij luisterden mee met een krop in de keel

Sasha Van der Speeten zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: Thom Yorke in Desert Island Discs.

Van sommige popsterren weet bovengetekende dat hij zich behoorlijk verweesd zal voelen indien zij ooit het tijdelijke voor het eeuwige verruilen. Stevie Wonder is zo iemand. D’Angelo, David Sylvian, Rufus Wainwright. Prince hoorde in dat rijtje thuis. Aretha Franklin ook. De lijst is lang, tragisch genoeg. Ze schreven de soundtrack bij identiteitsbepalende fases van het leven. Wie dat soort romantiek ridicuul vindt, houd ik liever uit de buurt van mijn kinderen.

En dan is er Thom Yorke. Zanger van het Britse groepje Radiohead. Neurotische pessimist en deprimerende nihilist volgens velen, verlichte stem van een generatie volgens heel wat anderen. Loodste mij door turbulente studentenjaren. Bevestigde mijn zogeheten pre-millennium tension met OK Computer, een plaat die de existentiële twijfels van een hele generatie verklankte. Suste mijn gekneusde hart met liedjes die eigenlijk niet over hartzeer gaan. 

Eerder deze week was hij te gast in Desert Island Discs, het beroemde praatprogramma op BBC Radio 4 waarin popsterren verklappen welke muziek ze willen meenemen indien ze zouden worden verbannen naar een onbewoond eiland. Yorke klonk er zowaar monter en entertainend. Vertelde over zijn liefde voor Queen en voor Remain In Light van Talking Heads (“a bomb going off in my head”). Mijmerde hartverwarmend over de muziekindustrie: “Ik word beschouwd als een van de vele miljoenen content providers, maar ik zal het zelf nooit zo zien. Muziek is iets heiligs voor me.” 

Ik ontmoette Yorke zes jaar geleden voor een interview, in Notting Hill. Heerlijk gesprek. Innemende man. Ik vroeg hem of zijn vrouw Rachel Owen, over wie hij nooit sprak, zijn soloprojecten verkoos boven de muziek van Radiohead en hij keek me aan alsof ik iets ondeugends had gevraagd. “I couldn’t possibly tell you that”, antwoordde hij met een vertederde glimlach. “Ze zou me begraven! I’d get loads of shit. Nee, ik zou knettergek worden als ik naar haar advies zou luisteren.”

Bij de BBC vertelde hij wel plots over Rachel, de moeder van zijn twee kinderen die in 2016 – een jaar na hun scheiding – overleed aan een agressieve kanker. De vrouw die hij als student ontmoette aan de universiteit van Exeter. Met wie hij 23 jaar samen was. De vrouw die hem had gesteund te midden van de waanzin rond het Radiohead-circus. “Ze heeft fel geleden”, zei hij. “Het is mijn ultieme ambitie om met mijn familie weer erbovenop te komen. Ik hoop dat het op dit moment aan het gebeuren is.”

Rachel Owen is de vrouw over wie Yorke vermoedelijk ‘True Love Waits’ schreef, een prachtige song die pas twintig jaar na zijn ontstaan een definitieve versie kreeg op het briljante A Moon Shaped Pool. “True love waits in haunted attics”, zingt hij, “and true love lives, on lollipops and crisps / Just don’t leave / don’t leave.”

Mja, Desert Island Discs doet wat met een mens.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234