Zaterdag 21/09/2019

Interview Lezersvragen

Thibault Christiaensen (Equal Idiots): ‘Sommigen moesten zelfs de radio afzetten. Ze konden niet naar me luisteren. Dan dacht ik: fuck you!’

Thibault Christiaensen: ‘‘Ik til best wel zwaar aan mijn roots. Als er kinderen komen, wil ik terug naar Hoogstraten.’ Beeld RV

De lezer regeert! In deze reeks bedenkt ú de vragen voor bekende Belgische muzikanten. Deze week leggen we Thibault Christiaensen (24) van Equal Idiots een selectie uit uw vragen voor. Hoe gaat hij om met groupies? Was hij liever níét ros geweest? En wat is zijn grootste jeugdzonde?

Heb je een ritueel voor je moet optreden? (Carine Van Aerde, Buggenhout)

“Ik drink consequent een pintje. Dat helpt om in de juiste sfeer te komen. (lacht) Aan groepsknuffels doen we niet. Wel delen wel high-fives uit voor we opgaan: met de roadies, de manager en geluidstechnicus… Dat vind je al melig genoeg klinken als ritueel? Dan heb ik je nog niet verteld dat we ‘Escape (The Piña Colada Song)’ van Rupert Holmes opleggen als intro. (lacht) Dat is voor ons het teken: nú gaat het gebeuren.

“Ik heb een heel foute stemtechniek, waardoor ik ook een ander ritueel in ere moet houden. Ik verzorg mijn stem niet zo goed, en raak hem snel kwijt. Om die reden heb ik een siliconen buis gekregen van mijn zangleraar. Die moet je in een halfvol flesje water steken, en dan broebelen zoals kleine kinderen doen. Zo warm ik mijn stembanden op. Nu ja, dat probéér ik toch voor elk concert te doen. Daar ben ik misschien iets minder consequent in dan met de pinten.

“Pieter (Bruurs, drummer, GVA) is eerder de controlefreak van ons beiden, weliswaar in de beste zin van het woord. Het zou niet helpen om hem op voorhand op te fokken. Hij moet voor elk concert letterlijk en figuurlijk nuchter achter de vellen zitten. Ik heb eerder de neiging wat losser te willen worden.”

Wat hebben Kempenaars met elkaar gemeen? (Greet Van Huffel, Hoogstraten)

“Ik ben een kind van de Kempen. Vroeger voelde dat niet altijd zo aan. Tot twee vrienden van me een kledingmerk zijn begonnen. Dat heet Kempen, en ik vond die truien en shirts van meet af aan heel cool. Het geeft ook zo’n eenheidsgevoel, als ik andere mensen die kleding zie dragen. Dat merk ik bij Tom Boonen ook: ik zag hem onlangs op tv spreken over de ‘Kempengroet’. Daarbij steek je je vuist uit en wiebel je met je duim terwijl je die horizontaal houdt. Wat dat betekent? Bij de Romeinen had je een opgestoken of neerwaartse duim, zoals je wel weet. Aangezien een Kempenaar nooit zegt dat alles keigoed gaat, maar ook nooit dat alles héél slecht gaat, blijft die zo wat in het midden hangen. (lacht) Alles is altijd ‘gewoon goed’: beide voetjes op de grond.

“Ik til best wel zwaar aan mijn roots. Ik zou ook ooit weer in de Kempen willen eindigen. Als er kindjes van komen, zou ik weer in Hoogstraten willen wonen. Een groot verschil met Antwerpen, waar ik studeerde en binnenkort ga wonen. Hoewel Hoogstraten een stad wordt genoemd, is het vooral een heel groot dorp. Maar dan woon ik ook weer wat dichter bij het groen. Eigenlijk hou ik meer van de natuur dan van de stad.”

Komt er een vervolg op je programma Rock & Ros bij Studio Brussel? (Kristine Jespers, Merksplas)

(voorzichtig) “Als Stubru het wil, dan enorm graag want het programma is ook wel een soort van eigen kindje geworden. Maar het wordt een kwestie van tijd en planning, omdat ik ook voor een productiehuis werk (Roses Are Blue, dat onder meer ‘Down the Road’ heeft gemaakt, GVA). Zij maken Eén jaar gratis opnieuw, en die opnamen zijn meestal in het weekend – wanneer Rock & Ros uitgezonden wordt, dus. Ik ben wel verrast door alle positieve reacties op dat programma. Ik word er nog vaak op aangesproken.”

Zou je naar de dictie gaan om je Kempense accent weg te werken? Is je dat misschien al gevraagd, als je een verdere carrière wilt? (Anna Van de Vyver, Ruisbroek)

“Toch één minder positieve vraag. (grinnikt) Ik heb Germaanse talen gestudeerd. Ik moest toen heel erg bezig zijn met mooie diftongen: ij, au, ui. Maar volgens de lesgever lukte me dat nooit, hoe hard ik ook probeerde, zelfs niet wanneer ik overdreven gemaniëreerd begon te spreken. Toen StuBru me vroeg om een programma te maken en te presenteren, heb ik hen gewaarschuwd. Maar ze stonden er net op dat ik presenteerde zoals ik gebekt ben. Ze wilden meer een persoonlijkheid dan een presentator: dat zou in mijn geval net iets authentieker overkomen.

“Via de app van StuBru zag ik wel dat de meningen over mijn accent verdeeld waren: sommigen moesten zelfs de radio afzetten. Ze konden niet naar me luisteren. Dan dacht ik: fuck you! (lacht) Anderen vonden dat gelukkig net verfrissend.

“Voor ik de gitaar oppikte, wilde ik al radio maken. Die ambitie had ik aan de kant geschoven, omdat ik dacht dat ik leraar zou worden. Pieter en ik zouden dan allicht wat kullen op de zolder. Het is best wel anders uitgedraaid, ja.” (lacht)

Had je liever een andere haarkleur gehad? (Lieve Coessens, Gent)

“Absoluut niet. Ik ben supertrots op mijn rosse haar. Mijn kleine broertje is ook ros, net als mijn moeder. En mijn andere broer heeft een rosse schijn in zijn haar. En als ik zelf kinderen heb, hoop ik dat ze net zo ros zullen zijn. Echt waar!

Thibault Christiaensen: ‘Ik maak mezelf veel te snel druk, op het autistische af. In huis moet alles op orde zijn, en zelfs op reis moet ik op voorhand weten hoe de dag er zal uitzien.’ Beeld RV

“Op de lagere school probeerden kinderen van het middelbaar me daarmee wel te pesten, en zelfs nu gebeurt dat nog. Dan roepen zatte festivalgangers me na: ‘Jelle Cleymans!’ of ‘Ed Sheeran!’ Geen belediging, maar wel flauw. Ik laat me daar niet door raken. Of toch niet meer sinds ik er ooit als elfjarige knaap fel op heb gereageerd, waarna een van die jongens van de middelbare school me vastgreep en in de struiken gooide. Toen heb ik me voorgenomen alle spot als water van een eend van me te laten afglijden. Ik ben altijd heel zelfverzekerd geweest, denk ik.

“Al stoort het me soms wel. Ik was grote fan van South Park, tot ze een aflevering maakten waarin ze de spot dreven met mensen met ros haar (‘Gingers have no soul’, GVA) Ik vind dat ze met alles mogen lachen, maar toen vond ik dat… bwèh.

“Ik zie mijn haarkleur niet als handelsmerk... of onbewust misschien toch een beetje. Ik ben sinds begin juli leider af bij een jeugdbeweging. Op het laatste kamp wilden ze mijn haar paars kleuren. Ik heb dat toen geweigerd omdat ik de dag erop een nieuwe single moest voorstellen op de radio. Daar wilde ik absoluut met mijn eigen haarkleur staan. Deze bos moet gezién worden.” (lacht)

Ben je ijdel? (Lieve Van den Bergh, Wommelgem)

“Als artiest op een podium moet je een béétje ijdel zijn, niet? Maar ik denk nooit aan wat ik zal aantrekken op het podium. Dat boeit me geen hol. Alleen korte broeken draag ik zelden, omdat ik echte ‘melkflessen’ heb – spierwitte benen. Naast het podium ben ik misschien wel ijdel. Mijn nagels moeten verzorgd zijn, omdat ze wat naar boven groeien en mijn nagelriem veel langer is dan bij anderen. En de zwarte puntjes op mijn neus moéten eruit als ik voor de spiegel sta.

“Ik zou weleens willen optreden met een cape. Of met een parka, zoals Liam Gallagher.”

Liam of Noel Gallagher van Oasis? En waarom? (Cédric Knockaert, Bredene)

“Een vraag van Cédric? Die gast ken ik! Een fan, en een toffe kerel. Maar hij stelt een moeilijke vraag. Met Stijn Van de Voorde, ook een grote Oasis-fan, heb ik het er vaker over. De geweldige muziek kwam immers van Noel, maar de stem en het rock-’n-rollgehalte van Liam heeft de groep dan weer zo groot gemaakt. Zonder die ‘fuck you’-attitude geen Oasis. Ik denk dat ik daarom misschien toch iéts meer naar Liam neig.”

Biecht eens een jeugdzonde op? (Sandra Marchand, Brussel)

(blaast) “Ik was er nooit de jongen naar om achter de fietsenstalling wiet te smoren, of af en toe iets te stelen uit een buurtwinkel. Ik was vrij saai qua kattenkwaad. Ik heb er nu wel wat spijt van dat ik niet méér jeugdzondes heb begaan. Op de Rome-reis in het laatste schooljaar hoorde ik achteraf verhalen over leerlingen die aan het zuipen waren in hun hotelkamer, of een nachtje gingen feesten. Zo wás ik niet.

“Ik mocht nochtans veel van mijn ouders. Maar omdat ik zo’n goede opvoeding heb gekregen, kon ik al gauw de risico’s beter inschatten en domme beslissingen vermijden. Ik heb een erg goede jeugd gehad, dat zeker. Die beleef ik nog altijd, trouwens.” (lacht)

Met wie zou je wel willen deelnemen aan Liefde voor muziek? (Tom Stockbroekx, Neeroeteren)

“Ik houd heel veel van Belgische muziek. Het probleem is: ik heb echt wel al gênante momenten meegemaakt. Zo heb ik ooit als een kleine debiel onder een profielfoto van Balthazar geschreven: ‘Ik heb een boekbespreking voor school. Wat is jullie favoriete boek?’ Zo beschamend. Maar Balthazar vind ik een van de beste bands die ik ken. Ik zou ook graag onze producer Thomas Valkiers uitnodigen, die onder meer speelt in Double Veterans (garagerock- en psychedelicaband met Lee Swinnen, GVA). Hij is eigenlijk het derde lid van Equal Idiots. En er moet zéker ook een vrouw bij: met Stefanie Mannaerts van Brutus zou het een leuk clubje worden. Het zou alleen wel héél gitaar-minded zijn.

“Of Willy Sommers er ook bij mag? Bof… Hij zou van ‘Run’ misschien ‘Loop! Het leven is mooi!’ kunnen maken. Ah, is dat liedje van Will Tura? Shit.” (lacht)

Als jullie nog een blond lid in de groep zouden hebben, zouden jullie de K3 van de rockmuziek kunnen zijn. Welke blonde muzikant zou bij jullie mogen komen spelen? (Steven Vangenechten, Mechelen)

(beslist) “Maarten Devoldere van Balthazar. Al was het maar omdat hij de Serge Gainsbourg van de Lage Landen is.”

Wat was je inspiratie voor de single ‘Run’? Het lijkt de meest serieuze tekst die je al geschreven hebt. Waar loop jij van weg in het leven? (Marie-Jeanne Robberecht, Bazel)

“Van deze muziek! (op een belendend terrastafeltje speelt iemand een filmpje van Rammstein in het Boudewijnstadion af, GVA) Ik heb echt níéts met die groep. Maar goed, dat is niet het antwoord op die vraag. ‘Run’ is inderdaad het meest serieuze nummer dat ik al heb geschreven. Over een verlangen om weer als jonge snul onbezorgd rond te lopen en te kunnen weglopen van alle verantwoordelijkheden.

“Toen ik die tekst schreef, was ik op zoek naar werk. Ik had héél weinig zekerheid over mijn toekomst. Toen merkte ik voor het eerst: de speeltijd is voorbij. In die periode vloekte ik wel ’ns op mezelf. Fuckin’ hell, ik had meer moeten genieten van mijn studententijd, moeten gaan zuipen en feesten. Dat ging toen niet omdat ik Equal Idiots combineerde met een bachelor en een master.

Equal Idiots op Rock Werchter 2018. Beeld Koen Keppens

“Op de volgende plaat zullen trouwens meer songs gaan over ouder worden en verplichtingen krijgen. Of ik daar bang voor ben? Nee. Ik wil écht een gezinsleven, ik verlang daar zelfs naar. Al geeft het me een dubbel gevoel: opgaan in de grijze massa en oud worden?”

Met welk dier voel je je het meest verwant? (Els Martens, Pulle)

“Ik wil in de nabije toekomst een teckel. Zo’n heerlijk worsthondje, waarover ik ook zing in ‘Run’. Een koppig beestje, blijkbaar. En die zijn ook een beetje rossig, inderdaad. (lacht) Ik voel me wel niet verwant met een hond. Ik zou mezelf eerder een luiaard noemen: ik vertoon heel veel uitstelgedrag. Ik lees mails, maar antwoord pas héél laat. Met telefoontjes idem. Alles wat later beslist kan worden, schuif ik op de lange baan.”

Toen je onlangs The Black Keys interviewde, zag je dan al voor je hoe jij en Pieter bij Equal Idiots ouder zullen worden? (Nore Brijs, Antwerpen)

“Dat gesprek was bijzonder, alleen al omdat het krankzinnig is om ineens je grote voorbeelden in levenden lijve te zien. Maar er kwam ook veel stress bij, omdat het mijn eerste grote interview was. Ik ben sinds mijn zestiende fan van de groep, en om dan in hun studio in Nashville te komen... Ik moest mezelf bedwingen om niet meteen naar hun gitaren en studiomateriaal te springen. Ik wilde me toch een béétje professioneel gedragen. Er liep daar bovendien een Amerikaanse cameraploeg van zes man rond. Die vroegen me gelijk: ‘Are yóú going to do the interview?’ Op zo’n toon van: wat komt díé snotneus hier uitvreten?

“Het rook er ook heel erg naar de ‘pretsigaret’ en Dan Auerbach liep me eerst zelfs straal voorbij. Het waren geen assholes, hoor. Maar ik betwijfel of Pieter en ik ooit zo nonchalant met mensen zouden omgaan.”

Equal Idiots is een rockduo. Is er een duo waar jullie je extra mee verbonden voelen? (Karel Smits, Brugge)

“Ik ben grote fan van The White Stripes, The Black Keys en Black Box Revelation. En die laatste band haal ik er écht niet bij uit collegialiteit, of omdat het een Belgische groep is.

“Van deze drie hou ik nog het meest van The White Stripes. Van Meg White werd altijd gezegd dat ze niet kan drummen, maar dat primitieve van haar boeit me. Ik denk wel niet dat we met een van de drie bands te vergelijken zijn: onze muziek is meer punk minded: een paar powerchords en gáán. That’s how we roll.

Nogal wat vrouwen vinden je bijzonder leuk. Merk je dat ook tijdens concerten? (Veerle Vangenechten, Antwerpen)

“Ik zou groupies niet eens herkennen, omdat ik ze nog niet ontmoet heb. (grinnikt) Wat ik wél merk, is dat we een veel breder publiek bereiken sinds ik in De slimste mens heb gezeten. Van zestienjarige meisjes tot vijftigjarige mannen die blij zijn dat ze nog eens goeie ouwe rock-’n-roll kunnen horen. Dat was ook heel fijn in de AB: toen zag ik net zoveel vrouwelijke als mannelijke crowdsurfers in het publiek. Zo’n mengelmoes is perfect. Ik hou niet zo van testosteronparty’s.”

Je jongleert nogal met verschillende jobs. Living the dream? (Steven Stael, Turnhout)

“Dat is ongetwijfeld waar. Maar ik stel daardoor ook heel veel mensen teleur, vrees ik soms. Zo moest ik met spijt in het hart afscheid nemen van de Plussers, de jeugdbeweging waarvan ik leider was. Maar ik kon het gewoon niet meer combineren met mijn werk en met iedereen die me lief is. Mijn ouders hadden me al gewaarschuwd: ooit moet je er vrede mee nemen dat je niet iedereen kunt plezieren. Alleen: dat is enorm moeilijk. Mensen teleurstellen is verschrikkelijk kut, ik worstel daar dagelijks mee. Mijn vriendin doet zoveel voor mij, maar ik wil haar ook niet kwijtraken door me te verliezen in de droom die ik beleef.

“Die droom is trouwens relatief, heb ik gemerkt: je zult me nooit horen zeggen dat ik een lastig leven heb, maar het kost veel tijd en opofferingen.”

Ben je gelovig? (Christine Valcke, Lokeren)

“Absoluut níét. Al klonk het schuldbewuste antwoord na de vorige vraag misschien wel erg katholiek. (lacht) Thuis zijn we zeker niet katholiek opgevoed. Wél ‘goed’: op enig moreel bewustzijn werd zwaar gehamerd.”

Wat is je beste en minste eigenschap of karaktertrek? (Maria Basstanie, Zoersel)

“Wat zegt het over mij, dat ik alleen mijn minst goede eigenschappen kan opsommen? Ik maak mezelf veel te snel druk, op het autistische af. Van een mug kan ik een olifant maken. In huis moet alles op orde zijn. Zelfs op reis moet ik op voorhand weten hoe de dag er zal uitzien.

“In tegenstelling tot wat sommigen zouden denken, ben ik geen ongeleid projectiel. Zo wilde ik absoluut op tijd zijn voor dit interview, dus was ik hier veel te vroeg. Ik heb zelfs een sprintje ingezet op de fiets, terwijl dat niet nodig was.

“Een goede eigenschap? Mijn vader heeft me geleerd om zonder vooroordelen naar iemands verhaal te luisteren, zelfs als ik in mijn hoofd al een mening klaar heb. Mensen spuien hun meningen te snel, terwijl je vaak gewoon moet luisteren.”

Wat is je levensmotto? (Heidi Smits, Herentals)

“Een paar jaar geleden zou ik gezegd hebben: vollen bak, goe gaan. Nu neig ik eerder naar: carpe diem, tempus fugit. Dat klinkt leeg, maar ik moet vaker bewust genieten van alles wat ik beleef. Ik mag met mijn allerbeste maat muziek spelen op grote podia! Als het ooit stopt, hoop ik dat ik er op het moment zelf wat lol aan heb beleefd. Ik moet leren vaker stil te staan bij wat ik doe. Goh, ben ik niet te snel volwassen aan het worden? Ik klink als een fuckin’ ouwe zak.” (lacht)

Equal Idiots spelen vandaag, zaterdag 17/8 op de Main Stage van Pukkelpop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234