Vrijdag 24/05/2019

DM ZAPT

Theo en Thea, kom alsjeblieft terug!

Theo en Thea Beeld RV

Sasha Van der Speeten zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: heimwee naar de VPRO-televisie van weleer.

God, wat mis ik de VPRO-programma’s uit de jaren tachtig en negentig. Ik zoek ze nog weleens op op YouTube, tijdens koffiepauzes of ’s avonds laat, wanneer televisiezenders copulerende Menapiërs op een paradijselijke eiland voorschotelen. Mijn kindertijd bulkte van Theo & Thea-afleveringen: Arjan Ederveen en Tosca Niterink die zich als balorige schoolkinderen verkleedden, karikaturale konijnentandjes incluis. Ze confronteerden mijn kneedbare kinderbreintje met maatschappelijke en diepmenselijke fenomenen die de grotemensenwereld liever verborgen hield. Zoals homoseksualiteit, ongewenste intimiteiten, drugsverslaving, oorlog, de dood, prostitutie, neurosen, noem maar op.

Er was de groteske waanzin van Rembo & Rembo die de jeugd van toen verklapten dat er achter het gordijntje van welvoeglijkheid dat ouders, leerkrachten en de nationale tv gesloten hielden een behoorlijk gortige maar fascinerende wereld schuilging. Waar worden kinderen van vandaag nog op die manier geprikkeld? Bij Olly Wannabe? Dat beest heeft zijn verdienste, maar ik moet al uitwijken naar al wat gedurfdere Amerikaanse animatieseries als ik mijn kroost een glimp wil tonen van een maatschappij die zich eens niet spiegelt aan Gilead. Da’s wat overdreven, toegegeven, maar geef toe dat een onsje burgerlijke ongehoorzaamheid je karakterontwikkeling geen kwaad doet.

Lullo’s

Ik volgde Arjan Ederveen in mijn tienerjaren naar briljante satirische programma’s als Borreltijd, Kreatief met kurk en zijn magnum opus 30 minuten, waarin hij telkens in de huid van een onvoorstelbaar personage kroop. Hij inspireerde er alles van In de gloria tot Neveneffecten mee. En dan was er Jiskefet, op maat gesneden van Vlaamse meerwaardezoekers die in de nineties niet genoeg hadden aan Het peulengaleis. In mijn studentenjaren organiseerden mijn medestudenten en ik heuse Jiskefet-avondjes waarop we er urenlang de ene legendarische sketch na de andere doorjoegen. Lullo’s voor het leven. Voor dat type formatoverstijgende, absurde humor kan je vandaag alleen nog bij de filmpjes van De ideale wereld terecht. Yep, da’s een magere oogst.

In deze overgevoelige tijden waar elke opinie onmiddellijk in een politiek licht wordt gezien, waar niemand nog ironie lijkt te begrijpen, waar nuances uit elk discours worden geweerd en waar kritiek als een aanval op de eigen persoon wordt geïnterpreteerd, zijn bovenvermelde tv-programma’s niet langer mogelijk. Ach, dan mompel ik wel in m’n eentje met een Jiskefet-scène mee, onder de hoofdtelefoon, op de trein tussen lichtjes argwanende medependelaars. “Goeiesmorgens, heren van het goede leven! En toedeledokie!”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.