Donderdag 25/04/2019

Filmrecensie

'Thelma': liefde, lust en telekinese

Still uit 'Thelma'. Beeld RV

Zelden was een eerste verliefdheid zo verontrustend als in Thelma, een stijlvolle Scandinavische thriller over een meisje dat haar diep religieuze gezin inruilt voor een universiteitscampus in de grote stad. Daar ontdekt ze dat ze over gevaarlijke bovennatuurlijke krachten beschikt.

Telekinese, kannibalisme, hekserij... Filmmakers zijn altijd erg creatief geweest in het bedenken van cinematografische metaforen voor het seksuele ontwaken van vrouwelijke personages. Kijk maar naar Carrie, of recent nog Grave en The Witch: een meisje dat lichaam en lust ontdekt, wordt steevast afgeschilderd als een ontembare, zelfs paranormale kracht.

De Noorse regisseur Joachim Trier (Oslo, 31. august) vindt dat subgenre niet opnieuw uit met Thelma. Zijn verhaal over een achttienjarig meisje (Eili Harboe) dat in de grote stad gaat studeren, leunt zelfs heel dicht aan bij Brian De Palma’s Carrie: de diep gelovige ouders die hun dochter maar moeilijk kunnen loslaten, de schoolse setting, het buitenbeentje in de hoofdrol, de oncontroleerbare telekinetische krachten... Het grootste verschil: Thelma wordt verliefd op een meisje (Kaya Wilkins) en wil haar geaardheid vooral zélf niet aanvaarden. Gebruikt ze haar krachten eerst nog om haar lusten te kunnen botvieren, dan stelt ze later alles in het werk om haar gevoelens vooral te doen verdwijnen.

Still uit 'Thelma'. Beeld RV

Orgastisch zuchten

Nu en dan neemt deze film zichzelf iets te serieus: heel wat scènes – en dan vooral de erotisch getinte – ruiken naar glossy kitsch. Wanneer Thelma tijdens een van haar epileptische aanvallen orgastisch begint te zuchten, is het moeilijk om niet te giechelen. Maar Trier is te zeer doordrongen van zijn eigen ernst om dat in te zien. Trouwens, als je dieper gaat nadenken over de metafoor die hij opbouwt, zakt het hele kaartenhuisje uiteindelijk toch minstens voor de helft ineen. Gelukkig heeft de film genoeg andere kwaliteiten die de aandacht daarvan afleiden.

Thelma bulkt bijvoorbeeld van de razend knappe beelden. Ieder shot is eindeloos stijlvol, de hele film oogt strak als een Scandinavisch designmeubel. Bovendien weet Trier ook een tastbare dreiging op te roepen, zonder al te gretig in de horrortrukendoos te grabbelen. In een bijzonder verontrustende scène met een baby en een fauteuil stuurt hij rillingen over je hele lijf, enkel door met geluid te spelen en op het juiste moment te knippen.

Verslavend

Zo wordt Thelma toch een bijzonder verslavende kijkervaring. De eerste helft is een aandoenlijk portret van een meisje dat het schaamrood op de wangen krijgt als ze 'Jezus' en 'Satan' in dezelfde zin durft uit te spreken, maar stilaan vrijer en vrijer wordt. Later groeit het mysterie, en snak je als kijker naar antwoorden. Dat die niet helemaal bevredigend zijn, is bijna bijzaak als je er dit soort filmervaring voor in de plaats krijgt.

Vanaf 29/11 in de bioscoop.

Paranormale thriller
Regie: Joachim Trier
Met: Eili Harboe, Kaya Wilkins, Henrik Rafaelsen
Duur: 116 minuten

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.