Maandag 24/02/2020

Review

The Weekend in het Sportpaleis: Méénde hij die ideale schoonzoonact in Antwerpen nu écht?

The Weeknd in het Sportpaleis.Beeld romyvoerman

The Weeknd zong loepzuiver in Antwerpen, fietste naadloos door zijn hits en toonde zich het gedroomde hitkanon. Alleen: de verdorven fantasie die hem uniek maakt, ontbrak volledig.

Abel Tesfaye leek wel de ideale schoonzoon in het Sportpaleis. Casual gekleed, met een jongensachtige charme, kokette manieren, een vriendelijke glimlach, sociaal en hartelijk, klaar voor een lekker avondje kuise ambiance. Zelfs het rare kapsel dat hij in het verleden op zijn schedeldak droeg, had plaatsgemaakt voor een kort krullenkopje.

Twee uur lang kuierde hij half-dansend over een lange catwalk, nu ijsberend, dan weer behoedzaam en beleefd het publiek mennend. Een beetje eendimensionaal, ja, maar soit. We zongen de hits én de albumtracks mee, van 'All I know’ over 'Party Monster’ tot de eightieskitsch van 'In the Night’ en ook 'Die for You’, dat een Flying V-gitaarsolo meekreeg. Juist, een begeleidingsgroepje gaf op het grote podium van jetje. In tegenstelling tot bij Drake, die twee dagen ervoor in Het Sportpaleis stond, mochten de muzikanten van The Weeknd zich wél aan de wereld laten zien.

Michael Jackson

Tesfaye zong een aardig eind weg. Loepzuiver, van begin tot einde, nu sensueel, dan krachtig en scherp, altijd geconcentreerd, zonder inzinkingen. Hij is een zeer goeie zanger maar, zoals Drake, ook een beperkte. Wie Tesfaye met Michael Jackson vergelijkt, heeft niet helemaal ongelijk, ook al gaat het over slechts één register van Jackson. Het hijgerige klaagtoontje dat Jackson in ballades zoals 'You Are Not Alone’ etaleerde, huist ook in Tesfayes stemkleur. Maar daar houdt het op. Tesfaye beschikt niet over de gospelfeeling van Jackson, noch over diens nijdige, percussieve jabberwocky-stijltje, laat staan over hetzelfde type falset.

Ons probleem met het oeuvre van The Weeknd? Hij heeft teveel trage songs die op een gelijkaardige manier een trance-effect beogen en melodieus-harmonisch bitter weinig variatie tentoon spreiden. Het Sportpaleis-concert kende bijgevolg vooral dipjes wanneer Tesfaye bij dat soort tergend trage, zeurderige r&b-ballades bleef hangen. De uitzonderingen waren niet verwonderlijk hits: het op euforie onthaalde 'Earned It’ en de van GOOSE-achtige synths doordrongen sleper 'The Hills’.

Driehoek

Zijn beste songs kiezen voor mid -en uptempo, zoals de kekke Daft Punk-producties 'Starboy’ en 'I Feel It Coming’, één van de beste popsingles van het moment. In Antwerpen sorteerden die sprankelende superhits dan ook het meeste effect.

Of 'Rockin’, met een blits housebeatje dat van Kaytranada had kunnen zijn, en het op nerveuze trap-beats gestoelde 'Party Monster’. Puik, puntig en piekfijn gebracht.

Dé kraker van de avond? 'Can’t Feel My Face’ natuurlijk. Fenomenaal popnummer. Vlekkeloos uitgevoerd onder de monsterachtige, voortdurend transformerende driehoek die boven de catwalk hing en leek op een ruimteschip uit Battlestar Galactica.

'Can’t Feel My Face’ dus: een song die u vrolijk meezong en de allerjongsten wellicht ook. Met een tekst over gelukzalig feesten met een verdoofd gezicht na een paar stevige snuiven cocaïne.

Coke en ketamine

Ziedaar de reden voor ons onophoudelijke gefrons tijdens dit concert. Tesfaye zingt liedjes over hoe hij hele apotheken coke, MDMA, Xanax, magic mushrooms en ketamine naar binnen kwakt. Over hoe hij de ranzigste seksstandjes uitprobeert op onfrisse feestjes, over uit de hand gelopen groepsseks, SM, … “And then we fuck faces.” Hey, 't zijn niet onze woorden.

Bovendien is de psychologische terreur waarmee Tesfaye zijn liefjes kraakt in zijn - naar verluidt erg autobiografische - liedjes ronduit griezelig. Moeders, houd jullie dochters binnen!

Vandaar: méénde hij die ideale schoonzoonact in Antwerpen nu écht? Ook al willen we Tesfayes bedenkelijke levensstijl geenszins opdringen aan de onschuldige concertgangers, we verwachten van onze pophelden wél dat ze consequent zijn. En authentiek. Waarom bleef er geen spatje van die ranzigheid hangen in Antwerpen? Waar was die decadente fantasiewereld? Iemand als Prince kon er vroeger wel weg mee. Om nog te zwijgen van R. Kelly.

Wat!? Is Weeknd plots een hardcore-katholiek geworden? Of fluisterden sluwe managers hem in dat het stilaan tijd werd om zich wat toegankelijker en wat commerciëler te profileren? Zonde. Er zijn immers al genoeg doodbrave r&b-acts.

Jazeker, dit was een retestrak, gestroomlijnd, zwierig concert. Maar de handelsmerken die van The Weeknd zo’n fascinerende, unieke, lichtjes angstaanjagende act maken, leken in rook te zijn opgegaan. Bij wie moeten we nu onze fix halen?

Gezien in het Sportpaleis op 3 maart

Lees nu ook: 

Drake in Het Sportpaleis: baas van de planeet

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234