Maandag 11/11/2019

Review

The Waterboys in AB: bevlogen als vanouds, met vuur in de vingers

Mike Scott (m.) toonde zich even bevlogen als altijd. Beeld Alex Vanhee

Nu The War On Drugs hen als een groot voorbeeld naar voor schuift, en Ellie Goulding een hit heeft gehad met 'How Long Will I Love You?' maken The Waterboys momenteel een renaissance door. Tenminste: wat publieke belangstelling betreft. Live toonden Mike Scott en zijn vrienden zich even bevlogen als altijd.

Het vervelende aan cliché's is dat ze meestal waar zijn. Bands zijn de ene dag hip, worden nadien met hetzelfde gemak weer van hun sokkel geblazen, en leggen in regel een hobbelig parcours af waarbij pieken en dalen elkaar in evenwicht houden. Maar groepen die wars van modes, trends en andere grillen van het moment toch blijven doorgaan worden daar in regel uiteindelijk toch weer voor beloond.

Neem The Waterboys. Halverwege de jaren tachtig zoveel potentiëel dat iedereen hen een toekomst à la U2 en Simple Minds voorspelde. Maar frontman Mike Scott volgde koppig zijn muze. Eerst naar Ierland, wat met 'Fisherman's Blues' prompt een onvervalste classic opleverde. Nadien gooide Scott het roer om. De frontman liet zijn companen achter, ruilde de Keltische folk die hem groot had gemaakt in voor Amerikaanse gitaarrock en ging nog later zelfs onder zijn eigen naam verder omdat hij geen muzikanten vond die het verdienden om een Waterboy te zijn.

Van dat laatste is hij inmiddels wel weer terug gekomen, al komen en gaan bandleden sneller dan de seizoenen. Okay: lang niet alle platen die Scott sindsdien uitbracht zijn classics, maar over het eerder dit jaar verschenen 'Modern Blues' waren de critici opvallend eensgezind: één van de beste platen die de band de voorbije dertig jaar had uitgebracht.

Dat verse repertoire vormde dan ook de basis voor het eerste van twee Belgische optredens die The Waterboys gisteravond naar Brussel bracht. In het publiek: flink wat fans van het eerste uur, natuurlijk. Maar daarnaast toch ook opvallend veel nieuwe bekeerden. Die waren meteen mee zodra de zeskoppige band het nieuwe 'Destinies Entwined' inzette.

Scott - die al die schreeuwerige bloemetjeshemden uit het verleden eindelijk had opgeboren ten voordele van een halflange jas, een hoed en een leesbril - zong alsof hij dringend een ei kwijt moest, en ook de rest van zijn band speelde met vuur in de vingers. Er was Steve Wickam, de sierlijk fiddelende violist met wie Scott door de jaren een magische band heeft opgebouwd. En achter hem had je Brother Paul - nog zo'n zonderling figuur - die van achter z'n zoemende Hammond-orgel op en neer veerde alsof iemand een kangoeroe in zijn broek had gestopt. En ferm contrast met Muscle Shoals-legende David Hood, die haast onbeweeglijk - maar met een haast wiskundige precisie - de bas hanteerde.

Mike Scott. Beeld Alex Vanhee

Scott zong intussen beeldrijke verhalen waarbij god, geesten en eenhoorns de hoofdrollen hadden weggekaapt. Na het bluesy 'Still A Freak' dook de groep haar roemrijke verleden in met een wervelend 'A Girl Called Johnny' en een in puur vitriool ondergedompeld 'We Will Not Be Lovers'. Het spelplezier spatte eraf, en telkens Scott en Wickham met elkaar in duet gingen leek het of er elektriciteit in de lucht ging. Zoals Astrix bij Obelix hoort en Suske bij Wiske, zo waren ook die twee voor elkaar gemaakt.

Tussendoor verklaarde Scott zijn liefde voor Brussel en de AB in het bijzonder. Hij droeg het ironische 'Nearest Thing To Hip' op aan alle fantastische platenwinkels in het centrum van de hoofdstad. Met 'Medicine Bow' - ziedende folkpunk met prikkeldraad rond elke zin - schakelde de band een tandje hoger, en 'Roll Over Beethoven' was niet meer dan een heerlijk excuus om elk groepslid een moment in de schijnwerpers te gunnen.

Ook mooi: het dromerige 'Glastonbury Song', een classic die we The Waterboys inmiddels al tientallen keren live hebben zien spelen. En ook nu sloop geen moment de routine binnen. Toch was de set niet helemaal foutloos. Zeker: 'Song Of Wandering Aengus' werd bevlogen gespeeld, maar zelfs die virtuositeit kon niet camoufleren dat het een middelmatig nummer bleef, dat bovendien te lang werd uitgerokken. Die uitschuiver werd gelukkig snel weer rechtgezet met het obscure - maar originele - 'The Return Of Jimi Hendrix', een strak gedeclameerde droom waarin Scott's favoriete gitarist even terug tot leven kwam en spontaan heel New York in lichterlaaie zette.

The Waterboys. Beeld Alex Vanhee

Het tot viool, piano en kippenvel uitgepuurde 'Don't Bang The Drum' werd het krop-in-de-keel-moment van de set, en vormde meteen een mooie aanloop naar 'The Whole Of The Moon'. Een evidente apotheose misschien. Maar tegelijk zo mooi en pakkend dat je dat onmogelijk als een punt van kritiek kon weerhouden.

Voor de bisronde vermomden The Waterboys zich bij wijze van grap als een Texaanse coverband, wat misschien verklaarde waarom 'Fisherman's Blues' voor de gelegenheid iets weelderiger in countrykleuren was geverfd. En omdat Scott er écht zin in had, volgde als extra toegift nog 'Purple Rain' van Prince, die zélf onlangs overigens nog 'The Whole Of The Moon' coverde.

Het is waar: cliché's zijn voorspelbaar. Maar ook aan de intussen al vaak herhaalde stelling dat The Waterboys nog steeds tot de beste livebands behoren die op een podium kan zien, viel ook gisteravond niet te tornen.

Vanavond spelen The Waterboys in De Roma in Borgerhout. Meer info vind je hier.

The Waterboys. Beeld Alex Vanhee

DE SET

1. Destinies Entwined
2. Still a Freak
3. A Girl Called Johnny
4. We Will Not Be Lovers
5. Nearest Thing to Hip
6. Rosalind (You Married the Wrong Guy)
7. Medicine Bow
8. Glastonbury Song
9. Roll Over Beethoven
10. Song of Wandering Aengus
11. The Return of Jimi Hendrix
12. Don't Bang the Drum
13. The Whole of the Moon
14. Long Strange Golden Road
-
15. Fisherman's Blues
16. Purple Rain

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234