Donderdag 19/05/2022

RecensieMuziek

The War on Drugs is terug met een meesterwerk: ‘I Don’t Live Here’ kruipt dieper onder je huid ★★★★☆

The War On Drugs. Beeld Photo by Shawn Brackbill
The War On Drugs.Beeld Photo by Shawn Brackbill

Less is more op het nieuwste album van The War On Drugs. Hoe korter de nummers, hoe dichter Adam Granduciel en co. tot bij de perfectie lijken te komen. Ligt de sleutel van dit meesterwerk in een gelukzalig leven?

Gunter Van Assche

Voor deze tour de force had hij weliswaar vijf studioalbums nodig. Is I Don’t Live Here Anymore dan hun grootste en meest grootse statement tot op vandaag? Reken maar van wel. De songs stevenen niet meer af op een kwartier zoals vroeger, maar lijken hun doel te halen in vier of vijf minuten. Voor andere groepen zou dat niet bepaald een verwezenlijking zijn, maar wel voor The War on Drugs. Zij grossierden tenslotte altijd in songs die live minstens op een kwartier afklokten.

Minder is meer, dacht Granduciel, die inmiddels vader is geworden. Toch is hij qua inborst niet zo knap veel veranderd. Soms hoeven vormvast en voorspelbaar natuurlijk ook geen noodzakelijk breekpunt te zijn voor een rockgroep. De boomer-rock van The War on Drugs is inmiddels uit duizenden herkenbaar, dankzij Lost in the Dream (2014) en A Deeper Understanding (2017). Met die langspelers wist The War on Drugs zich te verankeren in uw bloedbaan. Songs als ‘Under the Pressure’ en ‘Red Eyes’ klinken vandaag nog tijdloos. De reden is bedrieglijk simpel. Ze zijn tijdloos, vastbesloten om in de erker van de tijdloosheid te blijven bestaan. De argumentatie voor deze laatste theorie lijkt flinterdun. Maar wat vooral meespeelt in de geloofwaardigheid, zijn ongetwijfeld de oneindige afgelegde tourkilometers, die elke sterveling buiten adem zou brengen. The War on Drugs was enkele jaren op oorlogspad om zijn mijlpaal te zetten in élk Europees land.

Heldere geest

Maar na A Deeper Understanding kon Granduciel niet echt verder. Hij had alles op alles gezet voor zijn vervolg op Lost In The Dream. Zijn laatste plaat deed een meer heldere geest vermoeden. Maar toch goed nieuws voor de fans: de dikke gitaarwolken van weleer pakken nog altijd samen boven The War on Drugs. De gekwelde perfectionist achter de groep uit Philadelphia balanceert nog steeds tussen levenspijn en gewetensonderzoek.

Adam Granduciel met The War on Drugs tijdens een optreden in Londen in 2018. Beeld Retna/Avalon.red
Adam Granduciel met The War on Drugs tijdens een optreden in Londen in 2018.Beeld Retna/Avalon.red

Zijn muzikale helden zijn sinds jaar en dag Bruce Springsteen en Bob Dylan. De groep rijdt met succes ook een smokkelpaadje af, langs muzikale dealers als Dire Straits en Neil Young. Sinds wanneer is classic rock kattenkruid voor hipsters, vroegen we ons jaren geleden af. Vandaag lijkt het succes van The War on Drugs perfect uit te leggen. Net als The Boss staat de puinhoop van het leven centraal in hun wereld, die bij voorbaat gedoemd is om te falen. Tegelijk wil hij in zijn songs meeslepend klinken en hoop bieden. Dat lukt The War on Drugs. Hoezeer ze ook sonisch inzetten op een nostalgische wereld waarin onschuld tastbaar lijkt in elke gitaarpartij, zo schrander zetten ze in op zonde: er is amper één lyric waarin Granduciel zichzelf niet te grazen neemt.

Openbaring

De productie klinkt alsof Tom Petty’s Heartbreakers in eenzelfde kamer geplaatst werden met motorik-drummachines en de synthcollectie van Bruce Springsteen. Maar de allergrootste openbaring ligt in de vette grooves en superieure, meanderende melodieën van I Don’t Live Here Anymore.

Adam Granduciel. Beeld rv
Adam Granduciel.Beeld rv

Diezelfde plaat is eigenlijk exact het album waarvan je hoopte dat Granduciel het zou maken. Ze klinkt rauw, vluchtiger dan zijn voorgangers. Maar Granduciel weet nog steeds een plethora aan ideeën te proppen in zijn songs. Het grootste verschil? Deze keer heeft hij alles gestroomlijnd en gecomprimeerd. De synths klinken meer helder en pittig. Alle hoofdstukken lijken in één ruk uitgelezen te moeten worden. Maar nog steeds kun je de songs herleiden tot mistige snelwegen en desolate landschappen. Dat dit album dieper onder de huid kruipt, ligt allicht ook aan de lijdensweg die andermaal aan dit werkstukje voorafging. Hartenpijn en gewetensonderzoek werden zorgvuldig in een kroniek gegoten. Granduciel klinkt hoogst persoonlijk in zijn ontboezemingen, al staart hij zich niet blind op de eigen navel.

Minnares

Bij de openingsriff van ‘Change’ wordt ook het kippenvel per strekkende meter aangeleverd. Al was het maar door een herinnering aan de vroege R.E.M. De openingssong ‘Living Proof’ klinkt dan weer alsof Bob Dylan en Wilco het op een onbeheerst muilen hebben gezet. U wilt dat beeld niet voor ogen zien? Wij eerlijk gezegd ook niet. Maar het resultaat klinkt wel ronduit opwindend.

De grootste minnares van I Don’t Live Here Anymore is ironisch genoeg het verleden, en een kater over het heden. Vroeger was beter, zoveel is duidelijk. Vroeger was beter weten ook, natuurlijk. “Is life just dying in slow motion/ Or growing stronger every day?” , vraagt hij zich bijvoorbeeld af.

Granduciel laat zijn liefde voor The Boss haast angstaanjagende proporties aannemen in de songs - alsof beiden tweelingbroers uit een verschillende baarmoeder zouden zijn. Daarover gesproken: de geboorte van zijn zoon Bruce in 2019 noemde Granduciel zijn grootste triomf tot dusver. De vader in ons is tot tranen ontroerd, de recensent grinnikt even vilein. Het geluk van The War on Drugs is namelijk: deze plaat schurkt inderdaad steeds dichter aan bij de perfectie van zijn helden.

We kunnen alleen maar hopen dat The War on Drugs ooit over zijn lichtende voorbeelden als Springsteen en Young durft te hinkelen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234