Donderdag 28/05/2020

Review

The Strypes serveren een dubbele maandvoorraad van hun morsigste rock-‘n-roll

Beeld Stefaan Temmerman

The White Stripes waren deze Werchter niet beschikbaar wegens vijf jaar geleden schielijk heengegaan. Geen nood, hun vervangers plugden al even zompige bluesgitaren in: The Strypes zijn vier balorige jonkies, bezeten door de rockduivel, die voor hun Main Stage-opening zelfs de zon meehadden.

Meteen bonuspunten voor het zwierig opkomen in een rood-zwart ruitenpak van frontman Ross Farrelly (né 1997). Hij zette als een baas ‘Mystery Man’ in (refrein, droogweg: “I got you in the palm of my hand”) en begon dan ook nog eens doodleuk mondharmonica te spelen. Zo mag je al eens een rockshow beginnen, ja. ‘Get Into It’ liet er even weinig gras over groeien: het was een bevestiging dat de attitude van de voltallige Strypes geen bluf was, maar dat ze ons allemaal de héle show zouden aankijken alsof we wat van hen aanhadden. Gezien het net vermelde kostuum was die kans sowieso klein.

‘I Don’t Want to Know’ was daarna aan de beurt en scheen te vinden dat de vorige twee uithalen nog te mak waren: het ging met punkachtige ongehoorzaamheid in de aanval – bluesrock in een turbojet met straalmotoren. Of nog de wulpse bas – broeken vol goesting, meervoud – van ‘Three Streets and a Village Green’: geil. Rock je overigens een tamboerijn en zie je er nog altijd cool uit, dan ben je gezegend met een zeker je ne sais quoi dat van rocksterren rocksterren maakt: well played, Mr. Farrelly.

Beeld Stefaan Temmerman

Nog over die frontman: op één bordje stond op de voor- en achterkant respectievelijk “Peter O’Handsome” en “Let me be your cruel brunette”. Toevallig was ‘Cruel Brunette’ het volgende nummer – meer noughties punkrock dan fifties bluesrock – en daar kon je horen: “But the offer of a taxi / Leaves it all in burning tatters / My belt was on the floor already / But again that hardly matters.” Dat meisje had dus géén brave bedoelingen; drie keer raden of The Strypes dat erg vonden.

Belangrijk om te onthouden: als je ‘Smokestack Lightning’ van Howlin’ Wolf in de vernieling kan spelen, mág je puistjes om je mond hebben, vals gitaar spelen achter je rug en met achteruitgekamd haar een Stimorol knauwen tijdens het drummen. Je mag dan namelijk véél. Even waardig: single ‘Blue Collar Jane’ en de afsluitende combo ‘Still Gonna Drive You Home’/’I Need to Be Your Only’. De enige mindere noot was ‘Scumbag City’, nochtans een goeie titel: rock by the numbers, die nooit dreigde om de gevestigde orde te verstoren, laat staan ongerust te maken. Vervangzanger Josh McClorey heeft ook niet dezelfde oomph-factor als zijn buddy Ross; vraag dat maar aan het meisje met haar bordje.

Twee mogelijke verklaringen voor de noodstaat waarin het festivalterrein zich ook op zondag bevindt: óf het heeft de afgelopen tijd ontiegelijk veel geregend, met alle gevolgen vandien, óf de vrachtwagen van The Strypes, met een dubbele maandvoorraad van hun morsigste rock-‘n-roll, is even omgekieperd. Niet om met het vingertje te wijzen, maar het is dúídelijk optie twee.

Beeld Stefaan Temmerman
Beeld Stefaan Temmerman
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234