Maandag 17/02/2020

Recensie

‘The Slow Rush’ van Tame Impala: na 5 jaar wachten een droom van een plaat ★★★★☆

Kevin Parker van Tame Impala.Beeld rv

De fans van Tame Impala moesten liefst vijf jaar geduld opbrengen, maar morgen lost frontman en solobezieler Kevin Parker eindelijk het langverwachte vervolg op Currents. Een droom van een plaat.

Spacey in the club? Sinds die andere Kevin jonge acteurtjes in zijn hitsige schoot probeerde te wurmen, klinkt die beschrijving niet bepaald als een wervend promopraatje. Alleen: “spacey” en “clubbing” passen de nieuwe Tame Impala naadloos om het lijf. Een beetje dromerig en aangeschoten schiet de Australische groep de dansvloer op, met een hedonistische sound die nog steeds in de seventies gegrond is. Yep, Kevin Parker houdt nog steeds stand als chronische nostalgienerd.

Met het psychedelische disco-epos ‘Let it Happen’ scoorde Tame Impala vier jaar geleden een festivalhymne die zich moeiteloos kon meten met ‘Seven Nation Army’ of ‘Kernkraft 400’. Zo’n tour de force lijkt Parker niet meteen te herhalen. Al zouden we duiten durven inzetten op ‘Breathe Deeper’: een juweeltje van stratosfeer-synths, een house piano en soezerige melodieën, waarbij de groep na vijf minuten een brugje legt naar de French touch van Daft Punk. Klinkt van de pot gerukt? Alleen zwart op wit, we zwéren het. Ook ‘It Might Be Time’ is aanstekelijk als de neten: na een minuut vallen de opruiende breakbeats en loeiende sirenes van The Chemical Brothers in, maar onderhuids broeit gloeiende soul.

De groep blijft bovendien trouw aan haar beproefde techniek van stuwende bassen, stuiterende hiphopbeats, zweverige synths en – af en toe – een grandioze break die je even op het verkeerde been doet dansen. Je zou haast denken dat Kevin Parker – de facto Tame Impala – dit soort aanstekelijke floorfillers in veelvoud vast in zijn vingers heeft zitten.

Waarom u dan toch zo lang moest wachten op nieuw werk? Niet alleen een joekel van een writer’s block weerhield de frontman van een opvolger. Het succes van Currents (2015) dreef Tame Impala de voorbije jaren haast non-stop naar festivals en arena’s in alle windrichtingen. Tot overmaat van ramp moest hij vorig jaar ook plots de benen nemen toen bosbranden zijn werkplek in Malibu in de as legden. Zo goed als al zijn muziekmateriaal ging mee de vlammen op. Niet dat hij daar vandaag nog zo mee lijkt te zitten: “Strictly speaking, I’m still on track”, klinkt het op deze plaat. “And all of my dreams are still intact.” 

Hij spreekt zichzelf hooguit tegen in ‘Posthumous Forgiveness’, waarin hij – behoorlijk hartverscheurend – afrekent met alle desillusies als kind over zijn overleden vader.And while you still had time, you had a chance / But you decided to take all of your sorrys to the grave.” Deze spaceballad op een r&b-beat maakt dat lamento opmerkelijk genoeg erg verslavend om naar te luisteren.  

Peruaanse terreur

Iets verderop bouwt ‘Lost in Yesterday’ dan weer op de excentrieke funksound die Yeasayer perfectioneerde ten tijde van Fragrant World (2013). Het lijkt ook alsof Parker bij de opnames lak had aan conventies of het paaien van platenpiefen: onbezorgd flirt hij met nu-disco, dancehall, Westcoast hiphop en – horresco referens – panfluiten. Nog liever zijn we getuige van een hanengevecht dan van die Peruaanse terreur. Maar tijdens ‘Borderline’ komt de groep ermee weg zonder scheuren in de alpacawol. Alleen ‘Glimmer’ blijft na tig beluisteringen banale filler. 

“There’s a party in my head and no one is invited”, zong Parker ooit in ‘Solitude Is Bliss’. Dat is op The Slow Rush wel anders. Tame Impala nodigt je  met open armen, rode ogen en verminderd dieptezicht of evenwichtsgevoel uit op een eindeloos feestje. En wat brengt de ochtendstond, wanneer je de prut uit je ogen lepelt? Geen klauwende kater, waarbij je ellendig miauwend hoopt op een snelle dood. Geen bonkende slapen, opgezwollen gezicht of opgedroogde lippen. De enige souvenirs na een heroïsche avond met The Slow Rush is ontstelpbare gutsende gelukzaligheid. Let it happen!

'The Slow Rush' van Tame Impala komt morgen uit.Beeld rv
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234