Vrijdag 06/12/2019

Concertrecensie

The Sheila Divine in Trix: de ontroering van een onverbrekelijke band ★★★☆☆

The Sheila Divine. Beeld Koen Keppens

Big In Belgium is geen grap; het is realiteit. Vraag het aan de Levellers. Aan Dog Eat Dog. Therapy?. Allemaal ninetiesgrootheden die in deze schaamlap aan de Noordzee succes mochten vieren dat hen elders nooit te beurt viel. Volgens hun eigen Wikipediapagina hoort The Sheila Divine daar niet bij, want die zijn naar eigen zeggen groot in ‘The Three Bs’ – Boston, Buffalo en Belgium. Het is waarschijnlijk de eerste keer dat die drie in één begrip worden samen gegooid, maar het is geen leugen. Deze Amerikaanse collegerockers waren nergens populairder dan bij ons, en ook diep in een reünie die zelfs de gespecialiseerde pers niet haalde, is dat niet veranderd. Trix is na Opwijk donderdag en Leffinge vrijdag al stop drie in ons land, en is op zijn beurt mooi gevuld.

De successen liggen echter in het verleden. Terwijl vijf mannen van middelbare leeftijd me vragen een foto van hen te nemen met zicht op het podium, bedenk ik hoe de groep zijn publiek weerspiegelt. Vandaag is The Sheila Divine een hobbyproject van enkele veertigers die af en toe nog eens de versterkers afstoffen voor een korte trip naar Europa. Voor hen staat dan steevast een clubje gelijkgezinden die nog één keer de soundtrack van hun jeugd willen horen. Het is een onverbrekelijke band die ook het optreden in Trix zo ontroerend maakt.

The Sheila Divine. Beeld Koen Keppens

Dat ‘All I ever cared about was music / I gave everything to this band’ van opener ‘The Beginning Of The End’ geloof je dus grif. Het was die bezieling die er voor zorgde dat The Sheila Divine twintig jaar geleden doel trof, een halve aardbol verder dan de universiteit vanwaar hun met gierende gitaren en emotionele zang gelardeerde songs werden gelanceerd. Het resultaat voelt vandaag een beetje als belegen nonkelrock, maar kan op zijn beste momenten nog altijd begeesteren.

Daar is het echter op wachten. “This song is called ‘We All Have Problems’ and right now our drummer has one”, wordt er aangekondigd, en het is onduidelijk wat Ryan Dolan aan de hand heeft. Het probleem lijkt vooral dat het niet één van de beste songs is die de groep heeft. ‘Age Is Just A Number’? Ja, dat zei R. Kelly ook ongeveer, net voor hij zich weer maar eens aan een vijftienjarige vergreep. Hij schreef wel het betere nummer met die titel.

Het is voor de groep een emotionele avond. Dit is de laatste keer dat bassist Jim Gilbert met de groep zal spelen. “Hij gaat met pensioen, en zoals footballspeler Tom Brady: op zijn hoogtepunt”, grijnst frontman Aaron Perrino. ‘Summer Of ‘93’ is de zwanenzang die vervolgens vele juiste snaren raakt. Het is die zucht van nostalgie die altijd door de zang schemert, die The Sheila Divine zo belangrijk deed voelen. Perrino is oud geboren, immer sehnsuchtig naar gisteren, en voor een publiek dat daar graag nog één keer naar wil terugkeren, voelt dat juister dan ooit.

‘Like A Criminal’ is een triomfmomentje. Die onverwoestbare uitbarstingen hakken er ongenadig in, Gilbert gaat gezellig bij de gitaristen staan; een jongensclubje. Het publiek, u, maar ú ook, brult mee. Het ‘rock you yeah yeah yeah’-koortje gaat nadien zo hard, dat de groep niet anders kan dan nog eens invallen. Ook Perrino is zichtbaar ontroerd. Die andere hit, ‘Hum’, heeft helemaal emotrekjes. Perrino verwerkt er schalks een flard ‘Maps’ van The Yeah Yeah Yeahs in, wat ‘There Is A Light That Never Goes Out’ en ‘Head Like A Hole’.

En zo kabbelt dit gezellige familiefeest naar de uitgang. We zijn onder ons, een bisronde moet niets bijzonders brengen. Nog wat nieuw werk – ‘Melancholy, MA’ klinkt alleraardigst – en dan nog één keer knallen met ‘Automatic Buffalo’, een song die er ooit zo in hakte, dat Luc De Vos van de weeromstuit een Engelstalige EP opnam. John Peel wilde niet luisteren, en dat was dat, maar het gaat nooit meer van Perrino’s kerfstok.

The Sheila Divine. Beeld Koen Keppens

U zong, en bleef zingen: nog meer ‘Rock you yeah yeah yeah’. En dus keert de band nog één keer terug voor wat Perrino ‘The fun part of the set’ noemt. Het wordt een coverronde, met een doodernstig ‘The Killing Moon’. Het einde is een stukje geleende magie. Een erg puik gespeeld ‘Champagne Supernova’ is waarschijnlijk het dichtste dat we ooit nog bij Oasis live zullen komen en past in de sfeer van deze avond. Het is een momentje weemoed, terug naar een tijd dat we jonger en lichter waren, en nog meer haar hadden. Buiten wacht de gure wereld, een babysit die wat meer betaald wil worden omdat we nadien echt nog een pint extra nodig hadden, en kinderen die zachtjes met hun hoofd zullen schudden als papa morgen zijn oude platen nog eens afstoft.

Laat papa. Hij heeft de avond van zijn leven gehad.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234