Zondag 04/12/2022

ConcertrecensieRolling Stones

The Rolling Stones in Brussel: het balorkest onzer dromen ★★★★½

null Beeld Koen Keppens
Beeld Koen Keppens

Voor de veertiende keer in hun carrière stonden The Rolling Stones op een Belgisch podium. Het werd een aaneenschakeling van hoogtepunten, goeddeels te danken aan Mick Jagger, de messcherpe meester van zijn metier, en een onsterfelijk oeuvre.

Mark Coenen

De mare dat een schare bijna tachtigjarigen die zich vorige eeuw naar een lied van Muddy Waters The Rolling Stones noemden op hun nieuwe Europese tournee zelfs in open lucht de pannen van het dak aan het spelen waren had zelfs mijn tuitende oren bereikt.

Hoe dichter zij bij het koning Boudewijnstadion kwamen, hoe beter ze werden.

Bij elk concert kregen ze van de professoren in de popmuziek in de kranten meer sterren dan aan de Noordpool te zien zijn op een maanloze nacht. In hun categorie hebben ze dan ook maar één concurrent meer: Paul McCartney die een paar weken gelden Glastonbury nog in vuur en vlam zette, wel met de hulp van Bruce Springsteen en Dave Grohl.

Gisteren stonden de Stones voor de 14de keer in hun carrière op een Belgisch podium, maar de groep heeft geen gastvedetten nodig: ze hebben genoeg aan zichzelf. Dat is in grote mate te danken aan Mick Jagger. Graatmagere derwisj en messcherpe meester van zijn metier: heerser op het podium.

Steeds meer zijn de Stones zijn groep. Na de beelden van een lachende Charlie Watts, een in memoriam dat elk concert van de groep sinds diens dood opent, begon het concert meteen met een draai om de oren. Opener was Street Fighting Man, met daarin de veelzeggende tekstflard “What can a poor boy do, except to sing in a rock’n roll band?

In het geval van de Stones blijkt de vraag na zovele jaren retorisch.

null Beeld Koen Keppens
Beeld Koen Keppens

Jagger is het hele concert zijn eigen galante zelf, spreek ons toe in twee landstalen en vertelt na het tweede nummer, een poppy versie van 19th Nervous Break Down dat ze 60 jaar samen hebben gespeeld met Charlie Watts en dat ze daarom ook de show in Brussel aan hem opdragen. Dat hij erg gemist wordt op het podium is overdreven: zijn vervanger Steve Jordan is een oude bekende en speelt even soepel en minstens even swingend als zijn voorganger.

Achter en naast hem staat nog een elftal bijzonder begaafde muzikanten en backing vocalisten, die onder leiding van toetsenist Chuck Leavell de band een vol en volwassen geluid geven. De groep verandert even makkelijk van sfeer als Jagger van vestje: op Tumblin’ Dice waan je je plots in een swamp ergens achter New Orleans, met een eerste hoofdrol voor de blazerssectie, door Jagger liefdevol “the KDB and Lukaku” van de sax genoemd.

De hele set lang strooit de zanger met bon mots en grappen. Hij vertelt over zijn tocht door Brussel deze week, ruim gecoverd door alle media. Hij ging in de Marollen stoemp en wafels eten en Duvel drinken, maar toen hij wilde checken of Manneke Pis nog altijd een shirt van de Stones droeg bleek dat niet meer het geval.

Daarna noemt hij Ron Wood in een moeite de Magritte van de Marollen: als hij daarmee bedoelde dat de man bijwijlen surrealistisch slecht gitaar speelde dan heeft hij gelijk, in alle andere gevallen niet.

null Beeld Koen Keppens
Beeld Koen Keppens

Wood heeft lang nodig om op temperatuur te komen en gaat in sommige solo’s jammerlijk uit de bocht. Pas bij Midnight Rambler, na anderhalf uur spelen, perst hij er een memorabel moment uit. In een prachtige lange versie van dat sinistere nummer, jagen Richards, Jagger en Wood in een cirkel staand elkaar muzikaal op, terwijl de nacht valt over het Koning Boudewijnstadion. Na afloop van het nummer leggen Jagger en Richards een beetje onbeholpen een hand op elkaars schouders: het is dik aan tussen die twee.

Ook de man die zijn steeds verder achteruit hollende haarlijn handig verbergt achter kunstige haarlinten en mutsen is blij ons te zien. Zo zegt hij toch: “Great to be here, great to be anywhere, for that matter”, klinkt het, net voor hij aan zijn solomoment begint.

En zoals steeds wordt het dan plots druk aan de toiletten, want iedereen weet dat die passage hooguit charmant is maar niet veel meer: Richards zou zelfs met een cohort Wiener Sängerknaben in de rug niet toonvast klinken. Maar ik zie op de grote schermen van het voor hun doen bescheiden podium wel dat het waar is dat er één orgaan het hele leven blijft groeien: ’s mans oren zijn waarlijk indrukwekkend geworden.

Net zoals zijn gitaarspel dikwijls, gelukkig.

De geluidstechnicus van dienst zet bij sommige songs de gitaar trouwens zo hard vooraan in de mix dat alle twijfels over Keiths muzikale conditie meteen verdampen. Wel laat hij de zanger het meeste werk doen: terwijl Jagger rondhuppelt schuilt ongeveer het hele concert comfortabel tussen drummer Jordan en bassist Daryl Jones. Zijn ogen blinken van puur speelplezier.

Out of time wordt, zoals vele nummers, uitgesponnen maar blijft fantastisch, net zoals Paint it black en You can’t always get what you want, dat het stadion omtovert tot een gospelkerk in Harlem. Honky Tonk Women is hun beste riff en op Miss You mag Daryl Jones loos gaan: het ene hoogtepunt volgt nu op het andere.

Met een omineus Sympathy for the devil en het onverwoestbare Satisfaction wordt er gebist en dan is het voorbij. “Jammer dat ze Let it be niet gespeeld hebben, dan had ik tenminste iets kunnen meezingen” zegt Guy Mortier, die drie stoelen verder zat, tijdens de nabespreking. Ja, wij lachen wat af hoor, op onze oude dag.

Hey hey that’s what I say”, neurie ik zacht bij het naar huis rijden en denk: het beste balorkest ter wereld is en blijft een fantastische groep. Zelfs na zestig memorabele jaren.

null Beeld Koen Keppens
Beeld Koen Keppens
``

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234