Vrijdag 06/12/2019

The Pogues () en Solomon Burke met Joss Stone (**) sluiten 36ste editie van Dranouterfestival af

Solomon Burke: corpulent, gul, zwoel, en soms een tikje te melig. (Foto Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN

Zondagavond bolde de 36ste editie van het Dranouterfestival uit met 'Fiesta' van The Pogues. Voor een stomend feestje zorgde de groep nochtans niet. Een ontnuchterende ervaring werd het, zij het dan niet voor drankorgel Shane MacGowan. Gelukkig zorgde Solomon Burke met Joss Stone eerder op de avond wél voor een aangename roes.

Leedrecreanten. Zo voelden we ons toen we zondagavond naar de zwijmelende escapades van grootgebruiker MacGowan bleven kijken. Zou hij het einde halen of niet? Die vraag beheerste de set. Als visueel aanknopingspunt toonde de zanger met de eeuwige droge lever zich alleszins verdienstelijk, maar op muzikaal vlak sleurde hij z'n uitstekende backingband de dieperik in. Lallend als de dorpsidioot rond middernacht werkte hij classics als 'Dirty Old Town' naar de vaantjes. MacGowans delirium stond daarmee volledig haaks op de strakke begeleiding van de overige Pogues. Een totaal gebrek aan sfeer in de tent was dan ook al snel het gevolg.

Patenter, al oogde hij ook weer niet zo veel gezonder, stond Solomon Burke een uurtje voordien op het podium. Nu ja, stond: de corpulente soul preacher bleef tot aan het eind prinsheerlijk zitten in zijn met goud bezette troon, al zocht hij wél constant aansluiting bij het publiek. De zingende predikant strooide gul met complimenten en positieve vibes, maar deelde ook rozen, juwelen en goodiebags (!) uit in de tent, en nodigde zelfs fans uit om op het podium te dansen. Zonder veel succes, helaas: uiteindelijk raakte slechts één festivalganger tot bij de Godfather of Soul, en die werd algauw onder zachte dwang van het podium geëscorteerd.

Na een melige versie van 'That's How I Got To Memphis' kondigde Burke soulprinses Joss Stone aan. Haar stem herbergde genoeg lust en lijden om 'Tell Me What We're Gonna Do Now' uit te roepen tot een eerste hoogtepunt. Ook het duet 'Don't Give Up On Me' was zo'n pareltje, maar Stone had het vervelende call-and-response-spelletje in 'Super Duper Love' achterwege mogen laten, net zoals Burke zijn klok van een stem beter niet had gespendeerd aan die schmalzerige versie van 'What a Wonderful World'. De finale met 'Everybody Needs Somebody To Love' breide gelukkig wél een overtuigend slot aan het festivalweekend. Zonde dus dat een waggelende Irish rover na Solomon Burke nog de boel om zeep zou helpen. (Gunther Van Assche)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234