Donderdag 17/10/2019

Concertverslag

The National in Vorst Nationaal: paleis voor demonenkunsten

The National in Vorst Nationaal. Beeld Damon De Backer

Stay down, champion. Stay down”, klonk The National cryptisch op Twitter, vlak voor hun concert in Vorst Nationaal. Wat ze precies bedoelden met dat citaat uit ‘Tall Saint’ werd na een loeihard optreden pas duidelijk. Met een tour-afsluiter die opgevat werd als “Boxer”-match, hing je tijdens de finale uitgeteld in de touwen.

Fans van The National konden hun ontgoocheling nauwelijks verbergen, toen twee eerder aangekondigde concerten in het Paleis voor Schone Kunsten uiteindelijk niet konden doorgaan, eind oktober. “Een conflict in de agenda,” werd toen nogal knullig opgegeven als reden. De New Yorkse groep was door Barack Obama gevraagd om op de conventie van zijn Foundation te spelen, en die afspraak kreeg voorrang op een afspraak met ons land. To add insult to injury: het intieme Bozar werd daarna ingeruild voor het kille Vorst. “Het equivalent van uitkijken naar een chique etentje, om dan in frietkot te belanden,” klonk het misnoegd op sociale media. Je kon die steen-en-beenklagers eigenlijk niet eens ongelijk geven. 

Beeld Damon De Backer

Vlak voor ‘Apartment Story’ refereerde frontman Matt Berninger bovendien weinig subtiel of berouwvol aan die rottige ruildeal. "Ik heb een berenknuffel van Michelle Obama gekregen", pochte hij met een grijns. “Ik zou die zo met iedereen van jullie willen delen.” Ook ‘Mr. November’, waarin hij voor de tweede keer die avond op verkenningstocht in de zaal ging, zou trouwens opgedragen worden aan mevrouw Obama.

Niet morsig, wel magisch

Gelukkig kon je The National er ook niet van verdenken een zootje morsige frituristen te zijn. Zelfs in de galmende bunker die Vorst Nationaal is, wisten ze je nog met een voldaan gevoel van tafel te sturen. Hét absolute hoogtepunt in de set? Dat moet wel de laatste bis 'Vanderlyle Crybaby Geeks' geweest zijn. Onverwacht bracht het voltallige publiek de groep een serenade, met een akoestische gitaar als rugdekking. Zelfs de blazers leken even van hun melk, terwijl ze Berningers rol overbodig zagen worden. Zo uitgepuurd hoorden we die song nooit. Pure magie deed het concert daarmee uitgeleide.

Tijdens ’Squalor Victoria’ klonk Bryan Devendorf - wàt een briljante drummer trouwens! - dan weer alsof hij op oorlogspad trok, terwijl Berninger longblaasjes spuwde terwijl hij zijn keel aan gort schreeuwde. Zo bedeesd als zijn “thank you very much” achteraf klonk, zo intens en demonisch was de finale van die song, waarbij de zanger ook nog met ware doodsverachting een drankbekertje in het publiek keilde en zich geen blijf wist met zijn boomlange lijf. Op plaat sudderen de songs van The National vaak, maar live mag alles overkoken. Paleis voor Schone Kunsten out, Paleis voor Demonenkunsten in

Beeld Damon De Backer

Stiefmoeder beheerst set 

In Brussel sloot de groep haar tour af. Dat resulteerde vreemd genoeg in een viering van een tien jaar oudere plaat dan het grandioze Sleep Well Beast. Achteraf hoorden we die hard-fans zelfs beweren dat het mogelijk de éérste keer ooit was dat de groep Boxer (2007) integraal door de set heeft gejaagd. An sich geen bezwaar, natuurlijk: deze jubilerende langspeler tilde de groep tien jaar geleden uit de underground, waardoor de héle wereld eindelijk de duivels in Berningers hoofd kon ontmoeten. Deze in Americana, slowcore en postpunk gegiste plaat kent bovendien zoveel muzikale hoogtepunten dat je je als fan onmogelijk bekocht kon voelen door die stiefmoederlijke aanpak van hun andere albums.

Van de blazers in ‘Fake Empire’ over het aan een zekere Grace opgedragen ‘Guest Room’ tot het warmbloedige rustpunt ‘Green Gloves’ en een opwindend ‘Mistaken for Strangers’ wist de groep je een paar keer ook midscheeps te treffen, of je los bij het nekvel te grijpen. En dan moest het zinderende ‘Racing like a Pro’ nog volgen, met blazers en piano in een glansrol. “Deze song gaat niét over Trump,” mompelde Berninger vooraf. “Maar over professionals… Zoals wij.”

Karma-politie

Die grap werd vlak daarna in de boeien geslagen door de karmapolitie. ’Ada’ - voor het eerst gespeeld tijdens deze tour - kende een valse start, en ook elders in de set (‘Walk it Back’ bijvoorbeeld) struikelde de groep al eens over de aanzet van een song. Maar net door die schoonheidsfouten kreeg je het gevoel iets uniéks te beleven. Ook al omdat een fantastisch nummer als ‘Gospel’ jarenlang niet meer opgevoerd werd in ons land. Dat je eigen persoonlijke favorietjes van andere platen - ‘Anyone’s Ghost’, ‘Cardinal Song’, ‘Fireproof’, ‘I Should Live in Salt’ of ‘Afraid of Everyone’ om maar een pààr te noemen - daardoor aan het kortste eind trokken, deerde dan niet eens.

Maar de eerlijkheid gebiedt ook dat het optreden pas écht aan kracht won tijdens de tweede helft. In ‘The System Only Dreams in Total Darkness’ werd Arone Dyer van het voorprogramma Buke And Gase als gast gesommeerd op het podium. Na amper één strofe werd die door Berninger moederziel aan eigen lot overgelaten. Die laatste leek namelijk liever zijn toevlucht te zoeken tot een verlichte trap om het publiek in te duiken. Live klonk 'The System' overigens véél gespierder dan op plaat. Een sterke ritmische ruggengraat met drums en percussie wonnen het daarbij van de gitaren. 

Pispauze, kers op taart 

Achteraf hoorden we ook iets met een doffe smak tegen de podiumvloer slaan - was het een microfoon, een wijnfles? Het gemoed van Berninger? De zanger oogde - oh verrassing - namelijk niet echt bloednuchter, maar dat leverde tenminste geestige bindteksten op. Zo noemde hij Karl Rove, de politiek strateeg van voormalig president George W. Bush, “a total dickhead” voor 'Walk it Back', en kreeg diezelfde politicus ook een veeg uit de pan voor ‘Bloodbuzz Ohio’. “Is dat laster?”, ginnegapte hij. “Je kunt technisch gezien niet aantonen wat een “fuck#1!@“ is, natuurlijk.” Door zijn baritonmompel kon je in Vorst Nationaal niet altijd goed opmaken wat hij zei, maar door zijn mimiek klònk het tenminste grappig.

Beeld Damon De Backer

“We vergaten pispauzes in te lassen”, klonk Berningers non-apologie ook voor hun lange wegblijven voor de bisronde. “Het was chaos backstage.” Méér gestroomlijnd was de briljante finale, waarin ‘Carin at the Liquor Store’ je hart aan gruzelementen sloeg, ‘Terrible Love’ een haast voorspelbaar hoogtepunt vormde en ‘Vanderlyle’  - zoals eerder geschreven -  de kers op de taart vormde.

Een wereldshow speelde The National misschien niet in Vorst, maar wel één waar we ons een dag later nog steeds van afvragen of we ze ooit hadden willen missen. Voor alle zekerheid: de volgende keer toch in Bozar, jongens?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234