Woensdag 05/08/2020

Review

The Libertines tussen chemie, passie en furie: een nostalgische bromance ***

Pete Doherty (links) en Carl Barât (rechts).Beeld Alex Vanhee

Tien jaar geleden vielen The Libertines van pure ellende uit elkaar. Maar vandaag lijkt de bromance tussen Carl Barât en Pete Doherty opnieuw te herleven. In een halfvol Vorst Nationaal zag je alleszins geen krampachtige, wanhopige poging om de gloriedagen van weleer te reanimeren. De Britse neopunkgroep stond ook nu voor puntige songs, heerlijke chaos, fratsen en een nostalgische roes. Al willen we het eerste half uur toch liefst zo snel mogelijk vergeten.

"Herinneren jullie je de "Kruidentuinen" nog?," groef Pete Doherty halfweg de show in zijn eigen geheugen. Daarmee verwees Engelands favoriete knuffeljunk ongetwijfeld naar zijn allereerste optreden met The Libertines in de Witloofbar. Een waanzinnig concert, waarbij hij als in een delirium een deel van het kelderzaaltje sloopte.

Op de tweede doortocht kon Doherty allicht niét gedoeld hebben, want toen stond zijn boezemvriend Carl Barât er aan de microfoon alleen voor. Na een zoveelste debacle tussen beiden waren lijfwachten nodig geweest om te voorkomen dat Doherty en Barât elkaar zouden vermoorden. Toen het ongeleide projectiel Doherty uiteindelijk de deur werd gewezen, tourden The Libertines nog heel even voort zonder hem. Doherty verveelde zich op zijn beurt ook niet, dolend tussen een verblijf in de gevangenis, een ontwenningskuur in een Thaïs klooster, de goot en de wurggreep van zijn dealers.

Geen wonder dat de tabloids zo gek waren op de dramatische soap die zich afwikkelde rond de kernleden - zeg maar de Sid Vicious en Johnny Rotten van de jaren nul. Het verhaal van The Libertines was er één van een hechte kameraadschap, maar ook één van verraad en drugsperikelen. Dat ze twee geweldige platen hadden gemaakt, zou je bijna vergeten.

Daar kwam in 2010 verandering in, toen een reünieconcert werd aangekondigd. Daarmee leken The Libertines hun muzikale verhouding in schoonheid te willen afsluiten. Maar vier jaar later lijkt die reünie een tikkeltje dubieus: zo ligt er bijvoorbeeld nog stééds geen nieuwe plaat in de rekken. Casht de groep vandaag in op haar gouden verleden?

Dat vermoeden wordt enkel gesterkt in Vorst Nationaal, waar een crewlid vooraf (!) gesigneerde lyrics en prullaria verkoopt tegen woekerprijzen. Wanneer we een foto nemen van het kraampje, grinnikt de marktkramer zelfs: "That'll cost y'a tenner, mate... No, réally."

Beeld Alex Vanhee

Wanstaltige start
Alle reserves smelten evenwel als sneeuw voor de zon, wanneer je de zaal binnenstapt. Voor het concert begint, worden beelden getoond van de groep, waarbij de vriendschap, de waanzin en de punkfurie van weleer opnieuw tastbaar wordt. Terwijl de studioversie van 'The Good Old Days' door de boxen knalt, zie je de woelige noughties zo herleven voor je ogen. Helaas blijkt het slechts de fraaie prelude voor een wanstaltige en chaotische start, die het concert ei zo na nekt. Het eerste half uur is gewoon een aanfluiting. Songs als 'Campaign of Hate', 'Vertigo' en 'Time For Heroes' verdrinken roemloos in een erbarmelijke geluidsmix.

Erger is dat je de vinnig spelende band niet eens met de vinger kan wijzen. Barât - eerst in militair kostuum, dan in leren jasje - stuitert energiek rond op het podium, in een perfecte imitatie van de punkers uit de jaren zeventig. Zijn lippen drukt hij dan weer tegen de microfoon als een herboren Joe Strummer. Beide frontmannen delen de microfoon ook opnieuw, terwijl ze elkaar kopjes geven als minnekozende katjes. Zijn maat Pete kijkt meestal wat verdwaasd uit zijn ogen - what's new - maar zingt wel merkelijk beter dan tijdens het gros van zijn soloconcerten. Jammer genoeg is de hoogspanning die hun twee platen doet knetteren, nauwelijks te distilleren uit deze geluidsbrij. Waarom koos de groep in godsnaam voor een halfvol galmgat, terwijl ze vroeger het vuur oppookte in clubs, vraag je je af.

Beeld Alex Vanhee

Euforie
Pas tegen 'Begging', dat voorafgegaan wordt door een drumsolo, worden de contouren van de songs minder vaag. Ook 'What Katie Did' en 'Can't Stand Me Now' klinken puntig genoeg, al krijgt die laatste song in de laatste rechte lijn nog een verkreukelde mondharmonica-solo van Doherty mee. Het absolute hoogtepunt blijkt evenwel gereserveerd voor 'Music When the Lights Go Out': een zwalpende, romantische ballad die zweemt naar het doorrookt houtwerk van een verlaten pub, waar een geurige bourbon en een verpletterende eenzaamheid op je wachten.

De publiekshymnes lijken dan weer tot het eind opgespaard: de euforie tijdens 'What Became of the Likely Lads' valt met geen woorden te beschrijven, of we zouden er de schaal van Richter en een barometer moeten bijhalen. 'Up the Bracket' krijgt dan weer een likje 'Psycho Killer' van Talking Heads mee - mòòie zangstonde van het publiek! - terwijl 'Fuck Forever' van Doherty's nevengroep Babyshambles een eigenaardige climax in het optreden vormt. Zelfs in een akoestische versie gaat het dak eraf in Vorst, maar geef toe: het is net alsof je bij een reünie van Oasis plots een song van Beady Eye zou horen.

De bisronde blijkt dan weer het signaal voor Doherty om het balorige kind in zich te laten soleren. Een microfoonstandaard schopt hij herhaaldelijk omver in 'I Get Along', om vervolgens met bier te gooien naar zijn maten. Zagen we een wereldconcert? Nee. Zagen we de meest coherente Belgische show van The Libertines? Absoluut. En bovendien merkte zelfs een blinde dat de chemie tussen Barât en Doherty er nog steeds is, en dat de passie vonkt.

"Libertine till I die", hoorden we de spionkop voortdurend joelen. Zo ver hoeft u het nu ook niet te drijven. Maar krediet tot een nieuwe plaat is wel op zijn plaats.

Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234