Maandag 09/12/2019

Recensie

‘The Irishman’: ook gangsters eindigen in het rusthuis ★★★★★

Al Pacino en Robert De Niro in ‘The Irishman’. Beeld Netflix

Martin Scorsese geeft Robert De Niro en Al Pacino in The Irishman een digitale verjongingskuur, om iets te vertellen over oud worden. Met dit meesterlijke gangsterepos van maar liefst 3,5 uur maakt Scorsese duidelijk hoe snel het leven voorbijgaat – en hoe snel het vergooid is.

Waarom de grote Martin Scorsese zijn nieuwe film bij Netflix gemaakt heeft? De streamingreus was de enige die voor The Irishman een monsterbudget van 159 miljoen dollar wilde vrijmaken. Dat geld had Scorsese nodig om zijn hoofdacteurs Robert De Niro, Al Pacino en Joe Pesci – wat een trio! – digitaal te verjongen: de film volgt de heren over verschillende decennia doorheen het gangstermilieu.

Wij waren vooraf een beetje sceptisch over de noodzaak van die technologie, en de eerste shots van de-aged De Niro, in de rol van de moordende vakbondsman Frank Sheeran, doen weinig om onze ongerustheid te temperen: zijn gezicht kleurt Trumpiaans oranje, het lijkt wel uit een videogame geknipt en op zijn echte lichaam getransplanteerd, met artificieel blauwgekleurde ogen als meest storende element.

Rimpelige rozijn

Maar naarmate de film vordert, raak je eraan gewend, en begrijp je steeds beter waarom Scorsese er zoveel belang aan hechtte: The Irishman is niet gewoon een film over loyauteit in de onderwereld, maar een mijmering over het voorbijgaan van de tijd. Je ziet de jaren geleidelijk aan greep krijgen op De Niro’s gezicht. De monumentale speelduur van 3,5 uur vliegt voorbij, en op het einde zit Frank als een rimpelige rozijn in een rolstoel. Ook gangsters eindigen in het rusthuis.

De vraag die Scorsese zich in dit prachtige epos stelt, is de Grootst Mogelijke: wat moeten we aanvangen met de tijd die we krijgen? Frank zweert trouw aan zijn criminele vrienden, Russell Bufalino (een ontroerend ingetogen Joe Pesci) en Jimmy Hoffa (Al Pacino, eindelijk nog eens echt op dreef). Maar de afschuw in de ogen van zijn dochter Peggy (Anna Paquin in een zwijgzame, maar essentiële rol) geeft aan dat hij zijn prioriteiten niet op een rijtje heeft. Het leven is in een wip voorbij, maar het is vooral ook snel vergooid. Schemeren hier de bezorgdheden van de bijna 77-jarige regisseur door?

Verstilde climax

Ook al probeert The Irishman nooit de energie van Casino te benaderen, toch begint de film aan een aardig tempo, met herkenbare Scorsese-montages op swingende deuntjes. Maar na een uur of twee wordt de focus steeds scherper en de esthetiek minimaler. Zelfs De Niro’s grootse vertolking – eindelijk mag hij nog eens schitteren! – komt in een onvergetelijke telefoonscène bijna helemaal tot stilstand. Van dan af ligt de weg open naar een melancholische, verstilde climax.

‘The Irishman’ speelt vanaf 13/11 in de bioscoop, en vanaf 27/11 op Netflix.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234