Zondag 21/07/2019

The Hickey Underworld & Friends verzorgen de soundtrack bij de apocalyps ***

The Hickey Underworld. Beeld Alex Vanhee

Als de wereld dan toch zou vergaan, dan wilden de heren van The Hickey Underworld graag uitgaan met een knaller. Samen met een rist bevriende bands en muzikanten telde de Antwerpse band af naar 'Zero Hour'.

Achteraf hebben we allemaal mooi praten dat we hoegenaamd niet in de door de Maya's aangekondigde apocalyps geloofden. En of de aarde nu zou imploderen tot een groot zwart gat of niet: er is de jongste jaren geen betere reden geweest om te feesten alsof je leven er écht van af hangt. Dat hadden de boys van The Hickey Underworld als geen ander begrepen en dus bouwden ze Trix om tot een ark van de rock 'n' roll. Met de hulp van een resem vrienden en gewapend met songs over het einde, nodigden ze muziekliefhebbers uit op hun viering van het uur nul. Of het nu onze redding dan wel onze zwanenzang zou werd, zolang de muziek goed zat maakte het voor de aanwezige gelovigen allemaal weinig uit.

Echt hoopvol waren de eerste tekenen nochtans niet. Thrashband Toxic Shock greep je meteen bij de keel met snoeiharde riffs, leek het publiek te willen verbrijzelen nog voor de avond goed en wel op gang was getrokken en kondigde een overheersing van zombies aan. Pietje De Dood nam met zijn aanwezigheid alvast het zekere voor het onzekere, maar hield zich kalm en beperkte zich vooralsnog tot het open- en dichtschuiven van de podiumgordijnen. Bed Rugs, de Antwerpse handlangers van Sgt. Pepper, leken dan weer minder zeker van wat er precies allemaal te gebeuren stond. Met een cover van 'Tomorrow Never Knows' van The Beatles legden ze Trix een LSD-stripje vol hoop in de mond.

Pascal Deweze leek op zijn beurt in vrede te kunnen sterven en nam afscheid met Paul Anka's 'My Way' terwijl Creature With The Atom Brain zich met 'Hit The Sky' voorbereidde op een botsing met andere planeten. The Van Jets wilden dan weer feesten alsof het '1999' was terwijl ze elders op de tonen van 'Warm Leatherette' van The Normal de mogelijke meteorieteninslag vergeleken met de impact van een car crash. Lotte Vanhamel van Vermin Twins zorgde dan weer met een flinke lepel suiker en een hartverscheurende versie van Skeeter Davis' 'End Of The World' dat Het Einde net iets is om naar uit te kijken.

Maar ondanks het wilde gebeuk van De Brassers en Drums Are For Parades en de heerlijke stem van Lara van Intergalatic Lovers ging omstreeks middernacht plots het licht uit. Dat was het dan? Toch niet. We leefden allemaal nog en terwijl de nog twijfelende blikken mekaar kruisten sluimerde er toch het opluchtende gevoel dat we mits een avond stevig rocken de wereld van haar ondergang hadden kunnen redden. Met nog een slotakkoord van de immer in vorm verkerende Hickeys zelf mocht er over een meer dan geslaagde avond gerekend worden. Een beetje chaotisch en schizofreen was het zeker, maar hoe had u zich dat einde van de wereld anders ingebeeld?

Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden