Woensdag 22/01/2020

Recensie The Grudge

‘The Grudge’ is een herinnering aan hoe slecht horrorfilms vroeger waren ★☆☆☆☆

Fans van ‘The Grudge’ in Maleisië, bij de lancering van de film. Beeld Invision for Sony Pictures

Dik vijftien jaar nadat The Grudge uitgroeide tot een tienerhorrorfenomeen, wil Nicolas Pesce de franchise nieuw leven inblazen. Tevergeefs: dit kindje is doodgeboren.

Herinnert u zich The Grudge nog? De Japanse regisseur Takashi Shimizu mocht in 2004 zijn eigen horrorhit Ju-on remaken voor de Amerikaanse markt. The Grudge was exemplarisch voor een tijdperk waarin horrorcinema grotendeels gelijkstond aan goedkope, clichématige films die op weg waren om het griezelgenre finaal te begraven.

De laatste tien jaar kwam daar verandering in dankzij intelligente regisseurs die intelligente films maakten. Denk aan Robert Eggers (The Witch, The Lighthouse), Ari Aster (Hereditary, Midsommar) of Jordan Peele (Get Out, Us). Zelfs remakes van klassiekers als The Evil Dead bleken inventieve, compromisloze cinema op te leveren. De makers van deze ‘nieuwe’ The Grudge lijken vastbesloten om dat vitale gruweltijdperk weer af te sluiten. 

Qua opbouw volgt deze ‘sidequel’ – het verhaal speelt zich niet voor (prequel) of na (sequel) maar naast de eerste film af – dezelfde als de ‘originele’ remake. De gewelddadige banvloek die een huis in Tokio teistert, wordt door een Amerikaanse oppas naar Pennsylvania geïmporteerd. Donald Trump zou waarschijnlijk oproepen om dan de grenzen te sluiten, wij roepen op om geen geld te investeren in dit soort films. Ondanks een aantal uitstekende acteurs – Andrea Riseborough (Birdman), Frankie Faison (The Wire) en Demián Bichir (The Hateful Eight) – is dit een horrorfilm van de onderste plank. 

Inspecteur Muldoon (Riseborough) is de persoon die moet onderzoeken welke gruwelijkheden zich allemaal afspelen in het nieuwste haunted house. Dankzij flashbacks leert ook de kijker hoe the grudge keer na keer toeslaat.

Kleurloos

Om zijn film enige diepgang te verlenen, heeft regisseur Nicolas Pesce ervoor gekozen om zo veel mogelijk personages een trauma mee te geven: Muldoon heeft haar man verloren, haar collega Goodman (Bichir) zijn partner en het koppel makelaars dat het huis wil verkopen zijn in verwachting van een kind met een beperking. Dat doet allemaal weinig ter zake, want al die personages zijn eenzijdige constructies in een vaak warrige plot.

Pesces beeldvoering is ongeïnspireerd en kleurloos. De montage is lui en voorspelbaar. Je krijgt het gevoel dit allemaal al eens eerder gezien te hebben, wat ook zo is natuurlijk. Alleen was de eerste Amerikaanse The Grudge ook al een snel vergeetbare genrehap waaraan we liever niet herinnerd werden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234