Dinsdag 10/12/2019

Filmrecensie The Goldfinch

‘The Goldfinch’: verfilming van Donna Tartt-boek worstelt met geloofwaardigheid ★★☆☆☆

Beeld rv

John Crowley, de regisseur van Brooklyn, zet zijn tanden in Donna Tartts turf The Goldfinch. Hij mag om een kunstgebit.

“Haar dood was mijn schuld. Iedereen beweerde het tegendeel, dat het een ongeluk was. Toch was het mijn fout, net als alles wat daarna gebeurd is.” Met bebloede kleding blikt de twintiger Theodore Decker in de eerste scène van The Goldfinch terug op zijn jonge, maar turbulente leven. Flashback naar de dertienjarige Theo: bij een ontploffing in het Metropolitan Museum of Art in New York verliest hij zijn moeder en wordt vervolgens opgevangen door een chique upper-classfamilie.

Dat een schuld op zijn schouders weegt blijkt niet uit wat volgt, Theo is berekend en uitgekookt, slaagt er probleemloos in om mensen te manipuleren en toont zelden oprechte gevoelens. Die karaktertrekken worden versterkt door de casting van Ansel Elgort, de acteur die bij voorkeur zijn gezicht in een emotieloze plooi legt.

Suskewiet

Maar het ligt niet (alleen) aan Elgort dat de scènes met de jonge Theo (Oakes Fegley uit Wonderstruck) een stuk boeiender zijn. Regisseur John Crowley en scenarist Peter Straughan verweven de twee tijdsperiodes: taferelen uit het boeiende tienerleven worden afgewisseld met wat de afgeborstelde Theo als twintiger beleeft (helaas een stuk saaier). Het probleem met dat heen en weer wippen in de tijd is dat Theo’s gedrag op oudere leeftijd pas echt zin krijgt als je weet wat hij als jongen allemaal heeft uitgevreten. De toeschouwer die informatie onthouden kan voor extra mysterie zorgen, maar levert in The Goldfinch vooral ergernis op (zij het lang niet zoveel als in Straughans vorige scenario, The Snowman).

Het is sowieso een heksentoer om een roman van bijna 800 pagina’s in een film van tweeënhalf uur te stoppen. Zeker, er zitten een pak geslaagde scènes in, onder meer tijdens Theo’s verhuis naar zijn dronken vader in Nevada, met dank aan Finn Wolfhard uit Stranger Things en Sarah Paulson die vol verve een lotgenoot en Theo’s excentrieke stiefmoeder vertolken. Helaas slaagt regisseur Crowley er niet in om de toevalligheden waarmee het verhaal aan elkaar hangt geloofwaardig te maken. ’t Is geen dood vogeltje, maar een ferm suskewiet valt hier niet te horen.

Vanaf woensdag in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234