Dinsdag 23/07/2019

Tv-recensie

'The End of the F***ing World': F***ing subliem

The End of the F***ing World. Beeld Courtesy of Netflix

Twee tieners gaan op roadtrip om aan de leegheid van het bestaan te ontsnappen. En o ja, de een wil de ander vermoorden. Het is onmogelijk om de nieuwe Netflix-hit The End of the F***ing World niet te bingewatchen. Gitzwarte perfectie.

"Ik ben James. Ik ben 17. En ik ben vrij zeker dat ik een psychopaat ben."

In de eerste minuten van The End of the F***ing World dompelt de naar eigen zeggen apathische James (Alex Lawther, bekend van Black Mirror) zijn eigen hand onder in kokend frituurvet (om zich ervan te vergewissen of hij misschien toch niet ‘iets’ voelt), en krijgen we een overzicht te zien van alle dieren die hij al heeft vermoord - van egels tot katten. We maken ook kennis met het tweede, net zo gestoorde hoofdpersonage Alyssa (Jessica Barden), die op James' school studeert.

Gedaan met het kleine moordwerk, denkt James. Hij wil iets groters om het leven brengen, of beter: iemand groters. In Alyssa meent hij een interessant slachtoffer gevonden te hebben.

Het tienermeisje heeft op het eerste gezicht zelfvertrouwen op overschot. Zonder verpinken scheldt ze een ober de huid vol, maar een seconde later kan ze evengoed een paniekaanval krijgen en denken dat niemand haar ooit lief zal hebben.

James en Alyssa hebben een ongelukkig levensverhaal dat hen bindt: ze hebben beide een moeilijke thuissituatie. Hij het product van een afwezige moeder en een overenthousiaste vader, zij het vijfde wiel aan de wagen in het nieuwe gezin van haar moeder.

Ze zijn de leegheid van het bestaan zo beu dat ze op roadtrip vertrekken. Hij om haar te vermoorden, zij om haar familie op stang te jagen en na twee dagen wel terug te keren. “Ik wist niet wat onze bestemming was of wanneer ik haar zou vermoorden, maar ik verkocht m’n pa een mot en stal zijn wagen. En dat voelde als een goede start”, zegt James op het einde van de eerste aflevering. Episch. En dan moet alles nog écht escaleren.

Beeld Courtesy of Netflix

Het lijken soms overdreven cartooneske figuren, en in feite zijn ze dat ook. De Netflix-serie, een coproductie met het Britse Channel 4, is gebaseerd op de comic The End of the Fucking World van de gevierde Charles Forsman.

Hoewel The End of the F***ing World zich afspeelt in Engeland, in een niet nader genoemd dorp nabij Londen, en de personages een duidelijk Brits accent hebben, voelt het soms als een Amerikaanse roadmovie aan, inclusief groezelige diners en motels. Een moderne versie van Ridley Scotts Thelma & Louise, of Arthur Penns Bonnie and Clyde. “Als dit een film was, zouden we waarschijnlijk Amerikaans zijn”, zal Alyssa op een bepaald moment zeggen. Heerlijk relativerend.

The End of The F***ing World is gewoon een Wes Anderson-script dat afgewezen is omdat het te donker is. Het vermengt de gitzwarte humor van Britse alternatieve komedies met de visuele punch van een indiefilm.” Beter dan het Amerikaanse magazine The Atlantic kunnen we het niet omschrijven.

De sublieme soundtrack met rock-’n-roll-, soul- en r&b-klassiekers draagt zeker ook bij tot het unieke universum dat de hitserie weet op te roepen. Ze is samengesteld door Blur-lid Graham Coxon, en grossiert in weemoed. Tieners die hun weg in het leven zoeken op de tonen van songs die in de revolutionaire sfeer van de jaren zestig baden: het heeft iets unieks.

Beeld Courtesy of Netflix

De afleveringen duren maximaal twintig minuten, wat aanzet om de serie in één ruk te bingen. Een structuur waar menig televisieshow zich beter aan zou spiegelen, alsof series precies niet serieus zouden worden genomen als personages niet in episodes van een uur (soms nodeloos gecompliceerd) worden uitgediept.

Wat
The End of the F***ing World zo subliem maakt, is dat het onmogelijk is om de serie in een hokje onder te brengen. Ze is grappig en zacht; gewelddadig en romantisch. De personages zijn verwerpelijk en sympathiek. Het zijn tegelijk angstige kinderen en (on)verantwoordelijke volwassenen. Kortom, vol paradoxen zoals het leven en de mens zelf.

Op het internet circuleren er geruchten dat er een tweede seizoen komt, maar feit is dat stripschrijver Charles Forsman geen extra materiaal heeft voorzien. En eigenlijk is dat goed zo.

Je wil wel dat de serie blijft duren, maar je weet ook dat dat een verschrikkelijk idee is. Dat zou ze op slag een pak minder bijzonder maken. De titel is ook duidelijk: op een happy end hoef je niet te rekenen. Maar zelfs in de meest tragische momenten zijn er glimpen van liefde en humor. Breekt het einde van de wereld écht aan? En is er meer dan het holle niets? Bingen die handel!

The End of the F***ing World is nu te bekijken op Netflix.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden