Dinsdag 14/07/2020

DM ZaptThe Eddy

‘The Eddy’ is zoals jazz: per definitie imperfect

Amandla Stenberg en Andre Holland in 'The Eddy'. Beeld AP

Sasha Van der Speeten zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: The Eddy op Netflix

De meest beklijvende protagonist van The Eddy, de nieuwe fictiereeks van Damien Chazelle (Whiplash, La La Land) op Netflix? De jazz. Yup, de muziek stelt er de acteurs meermaals in de schaduw en dat wil wat zeggen. Want in deze serie over de perikelen van een Parijse jazzclubeigenaar en zijn voortsukkelende orkest schittert uitzonderlijk talent zoals André Holland (Moonlight) en Amandla Stenberg (The Hate U Give), naast een cast minder bekende namen die op een charmant onderkoelde wijze de sterren van de hemel speelt. Stilistisch opteert Chazelle voor een weinig glamoureuze, rauwe stijl die bij momenten met cinéma vérité flirt.

Jazeker, het script is niet perfect. In de buitenlandse pers wordt The Eddy soms over één kam geschoren met Treme, het ijdelheidsproject van David Simon, het brein achter The Wire. Of dat terecht is, hangt van allerlei persoonlijke parameters af, zoals smaak, referentiekader en de visie op wat een fictieserie anno 2020 moet zijn. Voor een rechtgeaarde jazzminnaar is The Eddy hoe dan ook een groot cadeau. Want jazz is er de lijm die de beschadigde personages uit het scenario bij elkaar houdt.

Zuiveringsritueel

Zie: de prachtige derde episode waarin de ritualistische wortels van het muziekgenre op weergaloze wijze worden geëerd. De leden van de jazzband verzeilen er op een orthodox-islamitische uitvaart waar de sfeer verkrampt en bedrukt is. Het zoontje van de overledene, een jazzfanaat, vraagt de muzikanten om zijn vader te gedenken op een manier zoals de man zelf zou hebben gewenst. Waarna de weduwe en haar kinderen thuis worden verrast door tientallen jazzmuzikanten die het huis omturnen tot een waar mardi gras. Je houdt het niet droog bij de scène waar het personage Amira haar overleden man eert in een wild zuiveringsritueel, dansend tussen knetterend koper en roffelende percussie. 

Een aflevering verder dient de jazz om het bloedende hart van de contrabassist Jude een stem te geven. Hij ziet de vrouw van zijn dromen trouwen met een ander, vraagt haar zowaar om haar getuige te mogen zijn en speelt met zijn makkers een laatste swingende serenade voor haar. Het zijn diepkervende momenten in scènes die soms vrij dwarrelen als het beste van Albert Ayler. Misschien ligt in die behoedzaam bij de freejazzromantiek aansluitende stijl datgene wat de tv-critici als een lacune beschouwen, of als een achilleshiel. Want The Eddy is immer zoekende, zoals jazz. Jazz is nooit af. Per definitie imperfect. Jazz onttrekt zich woest aan een vooropgelegd scenario.

Beeld Netflix

“Ik ben van jazz gaan houden toen ik besefte dat het mijn man heeft gered”, zegt Amira in de afscheidsspeech voor haar overleden echtgenoot. “Dus laten we spelen.” Hou een borreltje bij de hand voor achteraf.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234